Mail: redactie@niernieuws.nl | 030 - 288 9994 | NL16 TRIO 0197 707866



Reageer | Verstuur | Druk af   

Routinematig werk?

Volgens Wikipedia is routine 1) een reeks handelingen die, vaak zonder te hoeven nadenken, kan worden verricht door een verkregen vaardigheid. 2) Telkens terugkerende bezigheden. Ik werk als verpleegkundige op een dialyseafdeling en ik kreeg afgelopen week de vraag van een patiënt of ik mijn werk niet saai vond. Ik moest even nadenken over mijn antwoord.

De situatie was als volgt: ik was de patiënt zijn bloed aan het teruggeven aan het einde van de behandeling van de hemodialyse. Ja, moest ik tot enige schrik toegeven. Ja mijn werk bestaat heel vaak uit routinematig handelen. De patiënt aansluiten, controles uitvoeren en weer afsluiten. Toen ik even na die vraag, die mij enigszins overdonderde, verder ging prakkiseren, kwam ik tot de conclusie dat mijn werk verreweg overwegend uit routinematig handelen bestaat.

De tweede omschrijving van Wikipedia, 'telkens terugkerende handelingen'. Dit antwoord klopt inderdaad met mijn werkzaamheden. Maar in één 'een reeks handelingen die, vaak zonder te hoeven nadenken, kan worden verricht door een verkregen vaardigheid kan ik mij niet terugvinden in mijn werkzaamheden. Ik zal proberen uit te leggen waarom ik dat vind.

Ik behandel patiënten met de verlengde arm- en voorbehouden handelingenconstructie namens de nefroloog. Ik behandel patiënten die complex zijn (meerdere pathologische aandoeningen), maar ook patiënten die niet complex zijn. Veel patiënten zijn qua leeftijd tussen de 60 en 90 jaar en zijn door hun leeftijd in aanraking gekomen met ouderdomsverschijnselen. De dialyseafdeling in een ziekenhuis is een 'midden complexe afdeling' door de bank genomen.

Mijn aangeleerde vaardigheden moet ik ieder moment van de dag op een andere situatie toepassen. Iedere shunt is anders, iedere patiënt is uniek en iedere katheter heeft zo weer zijn specifieke aandachtspunten. Als ik mij laat afleiden is de kans groot dat ik een fout maak. Door de behandeling kan een patiënt onstabiel raken, lage bloeddruk, kramp of misselijk en braken. Ik moet iedere situatie inschatten of ik wel veilig werk.

Natuurlijk zijn daar ook protocollen voor en die gebruiken we dan ook veelvuldig. Ook de dialysemachine is een complex apparaat dat door allerlei omstandigheden alarmen kan geven en die moet ik dan snel kunnen interpreteren en oplossen zonder de patiënt in gevaar te brengen. In de toekomst komen vele nieuwe uitdagingen op mijn pad, gezien de technologische ontwikkelingen die eraan zitten te komen. De durf om dit vak uit te oefenen tekent mijn vaardigheid. Ik moet zekerheid uitstralen naar de patiënt en in overleg met de patiënt de behandeling afstemmen als coördinator naar de nefroloog toe.

Ja, ik vind mijn vak nog steeds heel erg interessant en ik ben trots als ik weer een dialysebehandeling goed heb volbracht voor de patiënt. Ik krijg ook voldoening omdat ik gewaardeerd word en een bedankje krijg van de patiënt na afloop. Maar ook door het feit dat de patiënten mij graag zien. Tja, ik ben mijn vak wel erg aan het ophemelen hè!

Ik ben onderdeel geworden van het leven van de dialysepatiënt en het voelt dan ook tot een eigenheid en medeleven. In het wederzijdse medeleven ligt wel de valkuil van het onprofessioneel omgaan met de patiënt. Mijn problemen behoren niet aan de patiënt toe. Aan de andere kant geeft een patiënt ook heel goed aan in hoeverre wederzijdse medeleven als prettig wordt ervaren.

Afgelopen week was een patiënt van het centrum vrij plotseling thuis overleden. Ik kreeg dit te horen bij de overdracht. Tja, dat zet je iedere keer weer aan het denken en dan sta je even stil bij de betrekkelijkheid van je vak en het leven. Die eigenheid doet dan pijn in je hart. Je wilt afscheid nemen en het liefste de familie direct condoleren. Maar ja, je moet weer aan het werk en je concentreren op je werk. Een patiënt verliezen, het went nooit!!! Het gemis geeft een leeg gevoel in de hartstreek en een brok in de keel.

Concluderend: Iedere werkdag is anders, andere patiënten die ik mag behandelen, maar ook andere collega’s met wie ik samenwerk. 

sterren Gepubliceerd: zaterdag 18-05-2013 | Reacties (1)

Reacties

Reageer op dit artikel

  • Jan Mucha Hoensbroek
    18-05-2013 19:02

    Cor,
    Ik ben zelf nierdialysepatiënt en heb 10 maanden in het ziekenhuis gedialyseerd. Ik heb afgezien van de pijn omdat het aanprikken zeer problematisch was. Maar de deskundigheid en medemenselijkheid van het verplegend personeel hebben het voor mij draaglijk gemaakt.
    Voor mij is iedereen die in de verpleging werkt een engel en geloof me iedere patiënt waardeert jouw werk. Waar zouden wij zijn zonder jullie? Gelukkig hebben jullie echt contact met ons als patiënt en niet de nefrologen. Jullie zijn een stuk van ons leven geworden. Sinds kort ben ik overgegaan op thuisdialyse via buikspoeling en bevrijd van de pijn. Maar: ik mis de steun en troost van het verplegend personeel waarvoor ik ontzettende waardering heb gekregen en zal blijven houden dus ook voor jou. Goed dat jullie er zijn, bedankt.




Bart blogt: Tot ziens in Newcastle!

De World Transplant Games in Málaga zitten er op. En wat een belevenis vond ik het! En wat heb ik het naar mijn zin gehad! Zoveel mag hopelijk duidelijk zijn uit mijn vorige blogs over mijn deelname aan de WTG.

Deze laatste blog over de WTG schrijf ik dan ook achter m’n eigen PC terug in Nederland. Met een hoofd vol herinneringen die – wanneer er weer eentje opkomt – een glimlach op mijn gezicht brengen. Ook mijn herinneringen aan de slotceremonie en het slotgala, dat hadden jullie nog tegoed.

Lees meer »

Bart blogt: Hup Holland Hup! »

Laat de leeuw niet in z’n hempie staan… Dat wordt nog net niet gezongen langs de lijnen van de verschillende sportevenementen. Maar aanwezig zijn ze; de supporters van Team NL! Bij elke sport waar een Nederlander uitkomt, zijn ze te vinden de supporters die soms uren van zon weerstaan om ‘hun’ sporters aan te moedigen en wellicht toch ook een beetje de sporters uit andere landen te imponeren.

Lees meer »

Bart blogt: De Spelen zijn begonnen! »

Ik weet niet zeker of de woorden 'let the games begin' letterlijk zijn uitgesproken, maar met het hijsen van de WTG-vlag zijn de Transplant Games zondagavond officieel geopend. Er was natuurlijk nog wel meer te beleven bij de opening. Mooie dingen. Unieke dingen voor wanneer je, zoals ik, voor het eerst meedoet. Alleen al de samenkomst van alle landenteams voordat we het stadion in gingen. Dat was een belevenis op zich.

Lees meer »







NierNieuws en zijn adverteerders maken soms gebruik van cookies. Klik hier voor meer informatie.
Ons Pricaystatement vindt u hier