Mail: redactie@niernieuws.nl | 030 - 288 9994 | NL16 TRIO 0197 707866



Reageer | Verstuur | Druk af   

Bonuscultuur

Met bonuscultuur wordt volgens Wikipedia bedoeld ‘de cultuur die binnen organisaties het toekennen en uitkeren van bonussen stimuleert. Een bonus is een buitengewone extra uitkering bovenop het loon van werknemers. Bonussen worden uitgekeerd in alle lagen van een bedrijf. Meestal bedoelt men met de bonuscultuur de uitkering van grote bedragen aan bestuurders met een hoge functie in het bedrijf.’

Nu werk ik in de gezondheidszorg onder meer in een dialysecentrum en ben ik op de hoogte geraakt van de bonuscultuur in die zorg. Zo heb ik begrepen dat er kwalitatieve en kwantitatieve bonussen worden gegeven. Maar aan wie dan? Niet aan mij in ieder geval. Ik ben maar een dialyseverpleegkundige op de werkvloer die iedere werkdag veel verantwoordelijkheid draagt voor de patiënt en goed kan inschatten op welk moment hij de nefroloog nodig heeft om het beleid aan te passen.

U leest waarschijnlijk de ironie in mijn zinnen. De bonussen worden uitgereikt aan de specialisten, als zij de criteria halen om voor de bonus(sen) in aanmerking te komen. Hierin schuilt een onrechtvaardigheid die mij kwelt. Kan de specialist, in mijn geval de nefroloog, zijn/haar bonus(sen) halen zonder de hulp van verpleegkundigen, medewerkers op de poliklinieken, managers enzovoort. Het antwoord is overduidelijk, NEE. Bovenop het riante salaris van een specialist (voor Europese normen is de beloning in Nederland van de specialisten zeer goed te noemen), kan dus nog een flinke bonus komen.

De marktwerking zorgt er enigszins voor dat een specialist een dialysepatiënt minder snel zal doorsturen naar de thuisdialyse omdat dit de kwantitatieve bonus kan raken. Het zou eigenlijk zo moeten zijn dat de kwalitatieve bonus een impuls zou moeten krijgen bij het doorsturen naar de thuishemodialyse. Die is vaak niet alleen beter voor de dialysepatiënt, maar ook beter voor de gezondheidszorg in zijn algemeenheid. Thuishemodialyse is namelijk veel goedkoper dan centrumdialyse.

De arts staat nog steeds op een voetstuk qua beloning. Deze arts heeft er echter hard voor moeten studeren vele jaren lang en zit veelal ook nog met een studieschuld achteraf opgezadeld. De arts heeft een hoge werklast en nauwelijks tijd voor een kop koffie in de koffiekamer. De arts draagt een hoge verantwoordelijkheid en moet veel bereikbare diensten doen. Maar de vraag is of je dan meer moet verdienen dan een minister-president?

Specialisten zitten veelal boven de Balkenende-norm en dat wordt oogluikend getolereerd. De kosten in de gezondheidszorg rijzen de pan uit en de bonuscultuur wordt geaccepteerd door menig politieke partij. Sinds de invoering van de DBC-declaraties in de ziekenhuizen (diagnose-behandel-combinatie) hebben de specialisten een boost in hun salarissen gekregen. Eigenlijk een enorme misser van het ministerie dat niet had verwacht dat de declaraties van de specialisten zo sterk zouden toenemen door een andere bekostiging.

Ik prijs de onbaatzuchtigheid van al mijn collega’s die niet in opstand komen tegen deze onrechtvaardigheid. Waarschijnlijk hebben we het enerzijds ook niet zo slecht getroffen, maar anderzijds weten veel collega’s waarschijnlijk niet van het bestaan van een bonuscultuur in hun instelling.

Het klinkt alsof ik ontevreden ben met mijn werk, maar het tegendeel is waar. Ik heb een mooie baan en ik krijg door mijn inzet veel waardering van patiënten en collega’s en daar ben ik trots op. Het gaat om het gelijkwaardigheidsprincipe. Ja, daar komt mijn politieke kleur naar boven.

Ik wil graag van u vernemen hoe u tegen dit onderwerp aankijkt als patiënt, maar ik hoor ook graag de ervaringen van mijn collega’s in andere instellingen.

Een (rode) groet van Cor.

PS: 1 mei was de dag van de arbeid en wat heb ik weer heerlijk gewerkt.


Cor de Leeuw is dialyseverpleegkundige en actief in de politiek. Elke 14 dagen schrijft ze op persoonlijke titel over een aan dialyse verwant en/of maatschappelijk onderwerp dat haar na aan het hart ligt.

sterren Gepubliceerd: zaterdag 04-05-2013 | Reacties (2)

Reacties

Reageer op dit artikel

  • Margot
    04-05-2013 11:10

    Ik ben het er volledig mee eens dat de bonussen afgeschaft moeten worden.
    Maar om alle artsen over 1 kam te scheren, gaat mij echt te ver.
    Ik heb zelf een geweldige nefroloog die voor mij een absolute held is. Die door ging met zoeken naar de juiste medicatie daar waar anderen het opgaven.
    Ook de gesprekken ervaar ik als uiterst aangenaam.
    En elk ziekenhuis, sterker nog, elke zorgverleningsinstelling, heeft een klachtenafdeling waar je je klacht kunt deponeren en om een andere arts kunt vragen. Het is inmiddels een erkend feit dat een klik tussen jou en de behandelend arts heel belangrijk is.
    Het initiatief hiervoor ligt echter wel bij jou als patiënt, jij moet hiervoor het initiatief nemen en jij moet hier bovenop gaan zitten.
    Zie het als een onderdeel van het zelfmanagement van je ziekte en behandeling!

  • Jan Mucha
    04-05-2013 10:19

    Cor, knap dat je dit schrijft.
    Ik heb als nierdialysepatiënt 10 maanden moeten zeuren om over te gaan naar thuisdialyse.Heb zelfs moeten dreigen dat ik naar een ander ziekenhuis zou gaan en toen....kon het ineens. Aan wie heb je als patiënt het meest? Aan het verplegend personeel, niet aan de arts.
    Ik was niet tevreden over mijn nefroloog en wilde een andere! Wat denk je? Dat werd mij geweigerd. Hierbij kan ik me niet aan de indruk onttrekken dat dat een onderlinge afspraak is , vriendjespolitiek, van nefrologen die samen werken.
    Voor mij zijn de verplegers en verpleegsters op een dialyseafdeling engelen.
    Aan de nefrologen heb ik niet zo"n boodschap. Een arts heeft gestudeerd, fijn ik ook. Toch is er een verschil in het salaris
    Je zegt het allemaal nog heel netjes Cor en inmiddels is ook bekend dat een arts bepaalde medicijnen voorschrijft en dat extra betaald krijgt van de pillenmaffia.
    Misschien dat er in Nederland ooit een patiëntenrevolutie komt dan loop ik voorop!




Bart blogt: Tot ziens in Newcastle!

De World Transplant Games in Málaga zitten er op. En wat een belevenis vond ik het! En wat heb ik het naar mijn zin gehad! Zoveel mag hopelijk duidelijk zijn uit mijn vorige blogs over mijn deelname aan de WTG.

Deze laatste blog over de WTG schrijf ik dan ook achter m’n eigen PC terug in Nederland. Met een hoofd vol herinneringen die – wanneer er weer eentje opkomt – een glimlach op mijn gezicht brengen. Ook mijn herinneringen aan de slotceremonie en het slotgala, dat hadden jullie nog tegoed.

Lees meer »

Bart blogt: Hup Holland Hup! »

Laat de leeuw niet in z’n hempie staan… Dat wordt nog net niet gezongen langs de lijnen van de verschillende sportevenementen. Maar aanwezig zijn ze; de supporters van Team NL! Bij elke sport waar een Nederlander uitkomt, zijn ze te vinden de supporters die soms uren van zon weerstaan om ‘hun’ sporters aan te moedigen en wellicht toch ook een beetje de sporters uit andere landen te imponeren.

Lees meer »

Bart blogt: De Spelen zijn begonnen! »

Ik weet niet zeker of de woorden 'let the games begin' letterlijk zijn uitgesproken, maar met het hijsen van de WTG-vlag zijn de Transplant Games zondagavond officieel geopend. Er was natuurlijk nog wel meer te beleven bij de opening. Mooie dingen. Unieke dingen voor wanneer je, zoals ik, voor het eerst meedoet. Alleen al de samenkomst van alle landenteams voordat we het stadion in gingen. Dat was een belevenis op zich.

Lees meer »







NierNieuws en zijn adverteerders maken soms gebruik van cookies. Klik hier voor meer informatie.
Ons Pricaystatement vindt u hier