Mail: redactie@niernieuws.nl | 030 - 288 9994 | NL16 TRIO 0197 707866



Reageer | Verstuur | Druk af   

Gelukkig weer een lichtje in de verte

Door Nanny Marquenie 

NierNieuws Column 'Enchanté !'

Het is met recht een ontspannen en genezende retraite. In deze, ons al jaren bekende, omgeving voelen wij ons zo vrij als de zeemeeuwen in de lucht. Dagelijkse wandelingen over de boulevards van St. Clair, Le Lavandou of Bormes les Mimosas zijn vaste prik en werpen zichtbaar hun vruchten af. We hebben inmiddels ons eigen cafeetje aan de haven gevonden en worden daar met een Franse handdruk verwelkomd! En als het niet te hard waait liggen we op ons terras de stapels boeken en tijdschriften weg te lezen. Gelukkig verlopen de dialyses in Hyères vlekkeloos, zij het dat het verschil tussen avond- en nachtdialyse goed merkbaar is. Hierover en over zijn contacten met mededialyserenden zal Ad verslag doen.

Wij hebben deze weken ook gemerkt dat niet alleen wij van slag zijn. Het weer laat zich namelijk van een ongekend onrustige kant zien. Zonnige warme dagen worden afgewisseld door dagen met storm en striemende regen waarbij de temperatuur plotseling met 10 graden daalt. Dan blijken wij in hart en nieren nog steeds echte Nederlanders: regenjacks aan, capuchon op en lopen ... door weer en wind langs een bulderende Mediterranée. Voor ons een heel nieuwe belevenis en zelfs een uitdaging die bij thuiskomst beloond wordt met een gezond rozig gevoel en uiteraard een verwarmend drankje!!

Alsof deze ervaring niet nostalgisch genoeg is vertelt Sylvain ons op een dag dat het duikteam van de Koninklijke Landmacht hier een aantal dagen zijn tenten komt opslaan! 's Avonds zullen vier kaderleden met chauffeur arriveren om het programma voor te bereiden. Een groep van vijfentwintig soldaten en instructeurs volgt over enkele dagen. De jongelui, die in Nederland in het zwembad de duikbeginselen reeds hebben geleerd, moeten hier in volle zee tot een diepte van twintig meter duiken om hun brevet te halen. Sylvain lacht veelbelovend: 'Ieder jaar in januari en maart komt er een nieuwe groep. Ze huren dan het hele hotel af. Het zal weer 'een geweldig feest' worden. Bereid jullie maar voor op enkele onrustige nachten, want de jongens worden na de lessen vrij gelaten om de Côte d'Azur te verkennen.' Onze eerste gedachte is 'daar gaat onze rust', maar we zijn natuurlijk ook benieuwd hoe deze militaire oefening zich voor onze neus zal ontrollen.

Vanaf het eerste moment zit de Nederlandse stemming er goed in. De militaire viertonner rijdt voor en met man en macht worden een rubber opblaasboot type Zodiac, jerrycans benzine, veel zuurstofflessen, wetsuits en zwemvliezen in de loodsen van de duikschool beneden het hotel opgeborgen. Dan volgt de eerste briefing. Nota bene op het terras voor onze kamer, dus wij zitten eerste rang. Vanmorgen moeten de jongens een schriftelijk theorie-examen afleggen, waarna de hele groep 's middags naar een baai verderop wordt gebracht voor de eerste duik tot zes meter. De zee is daar wat rustiger en zo'n eerste keer blijkt voor de jonge knapen toch best spannend. Het mag daarom, om de moed erin te houden, niet meteen tegenvallen. De adjudant nodigt ons uit om mee te gaan kijken en een van de instructeurs gaat nog een stapje verder door te vragen of ik ook een duikje wil wagen!! Dat laatste lijkt mij geen goed idee, maar kijken naar de duikactiviteiten... heel graag!!

Het programma voor de volgende dagen is min of meer hetzelfde. Af en toe valt er een jongen uit omdat hij 'zijn oren niet kan klaren'. Hij moet dan een tijdje in het hotel boven een warm stoombad hangen. Dat is balen want er moet zes keer gedoken worden om het brevet in de wacht te slepen.

Uiteindelijk is dat alle jongens gelukt en kan het welverdiende afscheidsfeest beginnen. Na een uurtje karaoke vinden Ad en ik het welletjes en zoeken ons bed op. Oordoppen in en proberen te slapen. Af en toe horen we buiten nog een bierflesje van de tafel vallen en wordt er luidruchtig met de muziek(?) meegezongen. Maar wij waren inmiddels zo één met de groep dat het ons geenszins stoorde. Met een vrolijke lach en militaire groet zwaaien we ze de volgende morgen uit. Blij dat we niet mee hoeven, want Noord-Frankrijk zit dichtgesneeuwd en ook in Nederland is de winter nog niet geweken.

Een lekker gevoel dat wij hier nog een poosje kunnen blijven. Het terras is weer voor ons, dus we zetten de parasol op en beginnen in alle rust aan ons ontbijt. Het was een leuke onderbreking die gelukkig slechts vier dagen duurde en geen vier weken!

Terugkijkend op deze lange onbezorgde vakantie hebben we ons weer eens te meer gerealiseerd hoe dubbel ons leven is. Mede dankzij de steun van zorgzame mensen en lieve vrienden om ons heen hebben we het fantastisch samen. Maar er zijn vaak momenten dat het ook zo ontzettend zwaar is dat je door je fundamenten dreigt te zakken. En het wordt ook steeds moeilijker, want geen zicht op genezing maar inmiddels wel op een merkbare achteruitgang. Dus reden temeer om de balans goed in de gaten te houden, dat is voor ons beiden van levensbelang. Daarom hebben we elkaar op weg naar huis een belofte gedaan: We gaan onze grenzen nog beter bewaken en Ad zal mij tijdig terugfluiten als ik op hol dreig te slaan. Zo hopen we het licht nog lang brandende te houden!!

A bientôt

Nanny
http://pagesperso-orange.fr/nanadno/

sterren Gepubliceerd: zaterdag 06-04-2013 | Nog geen reacties




Weer grote prijs voor Martin de Borst

De Groningse nefroloog Martin de Borst, ontving zaterdag 6 juni de Stanley Shaldon Award for Young Investigators van de ERA-EDTA, de European Renal Association-European Dialysis and Transplant Association. De prijs, die bestaat uit onder andere een bedrag van 10.000 euro, werd uitgereikt tijdens het jaarlijkse ERA-EDTA congres dat dit jaar, vanwege de corona-pandemie, online plaatsvond in plaats van in Milaan.

Het onderzoek van De Borst richt zich op het ontwikkelen van nieuwe behandelingen voor patiënten met chronische nierschade. In diverse nationale en internationale onderzoekssamenwerkingen onderzoekt hij hoe ontregelingen in bot- en mineraalhuishouding, onder andere door een tekort aan magnesium en een teveel aan fosfaat, bijdragen aan het ontstaan van hart- en vaatziekten bij nierpatienten. Ook is hij een van de leiders van een door de Nierstichting gefinancierd landelijk onderzoek naar het effect van kaliumsupplementen als mogelijke behandeling voor nierfunctie verlies.

Een belangrijk deel van het onderzoek voert De Borst uit binnen TransplantLines, een grootschalig biobank-onderzoek van het UMCG waarin veel gegevens worden verzameld van donoren en getransplanteerden. Deze informatie is van grote waarde om bijvoorbeeld beter te begrijpen hoe afstoting ontstaat – hierover publiceerde &

Lees meer »

Helft Nederlanders heeft keuze vastgelegd in donorregister »

Op 2 januari 2020 stond 49 procent van de Nederlandse bevolking van 18 jaar of ouder geregistreerd in het Donorregister. Dat zijn 6,9 miljoen mensen, 556 duizend meer dan op 2 januari 2019. De toename van het aantal toestemmingen met of zonder donatiebeperking is meer dan de jaren daarvoor. Het aantal mensen dat expliciet geen toestemming voor orgaandonatie geeft, nam ook meer toe dan de jaren daarvoor. Dat blijkt uit cijfers van het CBS en het Donorregister.

Lees meer »

Wisselwerking: Levende donatie na covid-19 »

'Kun je nog donor zijn als je corona hebt gehad?' Dat vroeg Carla zich in lichte paniek af. Zij werkt in de thuiszorg en liep als een van de eersten COVID-19 op tijdens de verzorging van een van haar cliënten. Een relatief milde variant, hoewel de koorts door haar lijf gierde. 'Gelukkig was er geen ziekenhuisopname nodig, zoals bij Boris Johnson', zegt ze nu.

Lees meer »







NierNieuws en zijn adverteerders maken soms gebruik van cookies. Klik hier voor meer informatie.
Ons Pricaystatement vindt u hier