Mail: redactie@niernieuws.nl | 030 - 288 9994 | NL16 TRIO 0197 707866



Reageer | Verstuur | Druk af   

De beslissing om te stoppen

Weblog van Sander van der Stam, dialyseverpleegkundige 

'Meneer Jansen* komt niet meer op de dialyse.' Dit vertelde ik laatst aan de medepatiënten van de groep waar meneer Jansen dialyseerde. De reacties waren wisselend. Een van de oudere dames schrok en moest het echt even laten bezinken. 'Hij was toch niet ziek?' Nee hij leek niet zo ziek, maar toch ging het al een tijdje niet meer. 'Hij is nu thuis en maakt het beste van de tijd die hij nog heeft.' 'Oh…' Verder dan dit kwam mevrouw niet. Alsof ze zich realiseerde dat ze zelf ook zo plotseling aan haar eind kan komen.

Toen ik er later over nadacht vond ik het ook wel een vreemde mededeling. In feite kwam het er op neer dat meneer Jansen bezig was te overlijden. Het is ook wel wrang dat een dialysepatiënt van zoveel zaken afhankelijk is, maar wel zijn eigen dood kan regisseren. Door te stoppen met de behandeling is overlijden onvermijdelijk.  

In de paar jaar dat ik hier nu werk, merk ik dat patiënten heel wisselend met dit onderwerp omgaan. De een heeft nauwelijks oog voor een medepatiënt terwijl de ander na jaren ineens zijn maatje moet missen op de dialyse. Wat ik wel bij elke patiënt zie, is de schrik in hun ogen als ik weer moet vertellen dat iemand niet meer komt. Een pijnlijk besef komt dan weer naar boven. Ondanks de technologische vooruitgang is dialyse immers nog steeds uitstel van executie…

Mensen gaan vaak heel diep, voordat ze beslissen ermee op te houden. Er wordt soms wel wat makkelijk over gedacht, over het 'er mee stoppen'. De dialyses gaan dan al een tijdlang moeizaam en de conditie is zo slecht. Waarom nog doorgaan? Van patiënten die net beginnen met dialyse hoor je het bijvoorbeeld veel. 'Als ik een kasplantje word, hoeft het van mij niet meer'. Totdat het zo ver is. Dan pas zie je hoe mensen aan het leven hangen en hoeveel ze bereid zijn om te verdragen. Soms is het medisch gezien eigenlijk niet meer mogelijk om iemand te dialyseren, maar de patiënt geeft het nog niet op. Is zelf nog niet in staat om die ene definitieve keuze te maken.

Door de jaren heen heb ik veel respect gekregen voor de mensen die de beslissing hebben durven nemen om te stoppen. 'De eer aan jezelf houden en op een waardige manier afscheid nemen.' Het klinkt zo logisch.

Maar toch. Heb het lef maar eens.

 


*De naam 'Meneer Jansen' is fictief

sterren Gepubliceerd: vrijdag 03-02-2012 | Reacties (1)

Reacties

Reageer op dit artikel

  • Liset Kraaijenvanger, Enschede
    28-02-2012 17:37

    Hoi Sander,
    Mooi stukje weer, het blijft idd bijzonder en aangrijpend om te horen dat iemand stopt met dialyse.




Leuvense test toont afstoting door antilichamen aan zonder biopt

Onderzoekers uit Leuven en enkele andere Europese centra hebben een manier gevonden om afstoting van een getransplanteerde nier waarbij antistoffen een rol spelen, te herkennen zonder dat er een biopt genomen hoeft te worden. De methode is nog niet zo ver ontwikkeld dat die direct in de praktijk ingezet kan worden.

Afstoting van een getransplanteerde nier kan op verschillende manieren plaatsvinden: langs een weg waarbij de T-cellen betrokken zijn (cellulaire afstoting), of door antilichamen. In het laatste geval maakt de ontvanger antilichamen aan die binden aan eiwitten op de donornier, waardoor het afweersysteem van de ontvanger de nier als vreemd herkent en 'onschadelijk' probeert te maken. Acute cellulaire afstoting is tegenwoordig vrij goed onder controle. Antilichaam-gemedieerde afstoting is lastiger. Om dit te herkennen is het namelijk nodig een biopt van de nier te nemen, en dat wil je niet te vaak doen. Als afstoting waarbij antilichamen een rol spelen in een vroeg stadioum herkend wordt, is dat vaak toevallig omdat het proces net op gang is gekomen als er een routinematige biopsie wordt uitgevoerd.

Lees meer »

Onderzoek naar effect ziekte van Alport op zwangerschap »

Vrouwen met een chronische nierziekte hebben een grotere kans op complicaties tijdens de zwangerschap. Maar of dat ook geldt voor de ziekte van Alport is nog onbekend. Dat komt omdat men tot voor kort dacht dat alleen mannen deze zeldzame erfelijk nierziekte konden krijgen. Nu men weet dat ook vrouwen Alport kunnen hebben, willen ze op de afdeling klinische genetica van het UMC Utrecht, graag weten of zij ook een risico op complicaties tijdens de zwangerschap hebben.

Lees meer »

Een onbestemd gevoel »

‘Je moet er niet door achteruitgaan hoor’ zegt mijn man. ‘Je bent destijds niet voor niets van de Prograft afgegaan en dan zou je dat nu weer moeten slikken? Je ben net lekker ingesteld.’ Ik zucht. We zitten in de huiskamer te relaxen en ik heb mij net hardop afgevraagd wat ik moet doen: wel of niet aan het onderzoek meedoen? Hij heeft gelijk: ik wil er niet onder hoeven ‘lijden’.

Lees meer »







NierNieuws en zijn adverteerders maken soms gebruik van cookies. Klik hier voor meer informatie.
Ons Pricaystatement vindt u hier