Mail: redactie@niernieuws.nl | 030 - 288 9994 | NL16 TRIO 0197 707866



Reageer | Verstuur | Druk af   

Soms eenzaam, maar niet alleen

Je komt alleen, je gaat alleen en daar tussenin ben je omringd met ontzettend veel mensen. Maar ondanks dat, kun je je soms toch eenzaam voelen en vaak wordt dat eenzame gevoel gevoed door onbegrip in het geval van ziekte!

Een tijdje geleden zag ik een televisieprogramma over een ernstig ziek iemand en diegene zei in het bijzijn van haar moeder: "ik ben in deze periode van mijn leven omringd met zoveel lieve en behulpzame mensen en toch heb ik me nog nooit zo eenzaam gevoeld". En mijn reactie was door meteen naar die moeder te kijken, want hoe moest dat bij haar binnenkomen. Ze begreep het volkomen en ik vond het een prachtige reactie. Wat een mooi empathisch vermogen van die moeder.

Kort daarop sprak ik een nierpatiënt die zei: "ik voelde me in sommige fases in mijn ziekteproces in de steek gelaten, puur door het onbegrip van mensen". En dat zette mij aan het denken.

Natuurlijk heb ik mij in een periode van 20 jaar ziek zijn weleens eenzaam en in de steek gelaten gevoeld. En alhoewel er om de term 'eenzaamheid' een behoorlijk negatieve lading hangt, zou ik daar toch graag een positieve wending aan willen proberen te geven. Er zijn mensen die mij al die jaren door dik en dun gesteund hebben (sowieso mijn gezin en goede vrienden), helaas zijn er ook mensen afgehaakt en is er een categorie mensen die altijd een beetje om "de hete brij" heen gedraaid heeft (omdat ze niet goed weten hoe ze met de situatie om moeten gaan).

Je kunt echter niet verwachten van mensen die niet hetzelfde doormaken als jij (fysiek en emotioneel), dat ze je begrijpen. Je zult genoegen moeten nemen met medeleven, troost en een luisterend oor en dat moet ook genoeg zijn. Echt begrip over je specifieke situatie kun je vinden bij lotgenoten, die hebben aan een half woord of een oogopslag vaak al genoeg. Zelfs bij professionals heb ik vaak het idee, dat ze de situatie "rationeel" proberen te begrijpen, maar dat dit ook voor hen emotioneel onmogelijk is. Als het medisch-technisch allemaal maar in orde is, dan is de rest blijkbaar niet belangrijk genoeg.

Maar ga zeker niet zwelgen in zelfmedelijden, onderneem actie als je voelt dat de situatie je door de vingers glipt. Daarbij maakt een ziekte die aan de buitenkant niet zichtbaar is, de situatie wel extra lastig. En daarbij voldoe je vaak ook nog eens niet aan het verwachtingspatroon. Een gebroken been, om maar een voorbeeld te noemen, is direct zichtbaar en aantoonbaar en wekt ook meteen begrip.

Toch heb ik voor mezelf een mooie manier hierin gevonden. Het is een heel proces geweest om me te realiseren dat je niet van mensen mag verwachten dat ze jouw bijzondere situatie begrijpen. Heb me boos gemaakt, verdrietig gevoeld, maar dat was blijkbaar nodig om tot een bepaald besef te komen, wat je op een gegeven moment steeds meer emotionele stabiliteit geeft. En het is helemaal niet zo dat als je alleen bent, dat je je op dat moment ook eenzaam zou moeten voelen. Eigenlijk zijn het twee heel verschillende dingen. Ik ben, met 2 grote kinderen, die allebei een druk sociaal leven hebben en een man met een drukke baan best heel veel alleen, maar voel me absoluut niet eenzaam (zoek dan ook zeker op de momenten dat ik daar behoefte aan heb, de gezelligheid wel op, bijvoorbeeld bij vriendinnen en heb trouwens gewoon een ontzettend gezellig leven). Ik vind het zelfs heerlijk, na een druk weekend met zijn allen thuis bijvoorbeeld, om me weer even terug te kunnen trekken "in mijn holletje als een molletje" en weer even in mijn eentje tot mezelf te komen.

En tijdens de periodes dat ik me echt heel ziek voelde, waren er ook dagen dat ik gewoon lekker even alleen wilde zijn (en dat was niet zielig of eenzaam, dat was mijn keuze). Eventjes geen behoefte om iemand te zien, geen zin om te praten en geen zin om gezellig te doen of te zijn.

Daarnaast kun je  in een gigantisch gezelschap zitten en je toch zo vreselijk eenzaam en opgelaten voelen. En dan heb ik het nu natuurlijk even specifiek over de "ziektesituatie". Dat kan met heel veel dingen te maken hebben en dat hoeven maar hele simpele dingen te lijken. Ik zal er als voorbeeld een paar proberen op te schrijven.

Het kan zijn dat je in een restaurant zit en als enige een natriumarme maaltijd krijgt geserveerd en daar wordt dan ook nog eens extra de aandacht aan gegeven of je zit bijvoorbeeld in het theater, bent vergeten het geluid van je telefoon uit te zetten en je medicijnalarm gaat af... Daarnaast zijn er mensen die in gezelschap, "en plein public" altijd even extra de aandacht op je ziekte willen leggen, omdat ze even willen laten zien aan de buitenwereld hoe geïnteresseerd ze wel niet zijn, terwijl jij daar op dat moment natuurlijk helemaal niet op zit te wachten. Dat kun je namelijk ook even onder vier ogen bespreken toch...?!

Maar voor mij waren toch wel de toppunten van eenzaamheid, de momenten dat ik opgenomen moest worden in het ziekenhuis met het daarbij gepaard gaande afscheid nemen van man en kinderen en de slapeloze nachten in het ziekenhuis. En natuurlijk de traditionele telefoontjes voor het slapen gaan. Altijd verzekerd van een waterval aan tranen... En dan te bedenken dat er bijna nergens zoveel aandacht aan je besteed wordt als in een ziekenhuis, ze laten je geen vijf minuten met rust. Eens te meer het bewijs dat je je omringd van zoveel mensen en aandacht, toch zo eenzaam kunt voelen.

Natuurlijk is ook heel eenzaam en verdrietig het echt in de steek gelaten worden door met name dierbaren! Ik zou daarop willen zeggen: "schud je veren, recht je rug en kijk omhoog" en heb het fijn met de dierbaren waar je het wel leuk en gezellig mee hebt!!!

Eigenlijk had ik deze blog al afgerond, toen ik mezelf de vraag stelde: waar zit nou eigenlijk het verschil tussen "alleen" en "eenzaam" in en ik wist redelijk snel het antwoord. Want volgens mij is het antwoord: keuze. Je kunt er voor kiezen om wel of niet alleen te zijn, maar zodra die keuze wegvalt, kun je je eenzaam voelen. Een ander verschil is dat "alleen zijn" een situatie is, die per definitie ook helemaal niet negatief hoeft te zijn. En "eenzaamheid" is een gevoel, waar omheen toch wel een enigszins negatieve lading hangt.

En dit soort ingevingen krijg ik dan ook altijd op de meest ongelukkige momenten. Deze keer heeft het notitieblokje naast mijn bed dan ook weer goede diensten gedaan. Want heel vaak komt de inspiratie 's avonds laat, als ik net wil gaan slapen...

Als je je eenzaam voelt, hoef je niet alleen te zijn en als je alleen bent,
hoef je je niet eenzaam te voelen...

sterren Gepubliceerd: vrijdag 20-01-2012 | Reacties (3)

Reacties

Reageer op dit artikel

  • heike koks, doetinchem
    21-01-2012 11:56

    Ik volg je blogs al een hele tijd, ook al heb niet ik de Nierziekte maar mijn Partner. Ik herken het helemaal wat jij schrijft en zeker nu deze blog weer. Voor 100% herkenbaar! Zou zeggen, vooral zo doorgaan!

  • Anita Schooten, Amsterdam
    21-01-2012 10:17

    Toen er een nier verwijderd werd bij mij en een buikshunt geplaatst dacht ik, dan kan ik de eerste 10 jaar niet op vakantie en zit ik dus alleen thuis. Niet dus bij de eerste dialyse afspraak met mij dialyse verpleegkundige Jos in het OLVG vertelde ze dat ze als gastvrouw meeging naar Turkije met de Nierstichting. Ik vroeg of ik mee mocht en ik ben inderdaad gegaan en hierna ook nog naar Lanzarote. Je hoeft niet alleen te zijn mensen zijn er altijd wel te vinden. Je gaat je eenzaam voelen als je geen goede aandacht krijgt, de een kan het beter aanvoelen dan de andere. Maar ik probeer zo open mogelijk te zijn over mijn nierziekte, vaak vertellen mensen ook hele verhalen over hun ziekte en dat schept een hele band. De band van respect en meeleven en dat is heel bijzonder.

  • yvon, geleen
    20-01-2012 17:22

    Mooi verwoord. Zie veel herkenning.




Bart blogt: Tot ziens in Newcastle!

De World Transplant Games in Málaga zitten er op. En wat een belevenis vond ik het! En wat heb ik het naar mijn zin gehad! Zoveel mag hopelijk duidelijk zijn uit mijn vorige blogs over mijn deelname aan de WTG.

Deze laatste blog over de WTG schrijf ik dan ook achter m’n eigen PC terug in Nederland. Met een hoofd vol herinneringen die – wanneer er weer eentje opkomt – een glimlach op mijn gezicht brengen. Ook mijn herinneringen aan de slotceremonie en het slotgala, dat hadden jullie nog tegoed.

Lees meer »

Bart blogt: Hup Holland Hup! »

Laat de leeuw niet in z’n hempie staan… Dat wordt nog net niet gezongen langs de lijnen van de verschillende sportevenementen. Maar aanwezig zijn ze; de supporters van Team NL! Bij elke sport waar een Nederlander uitkomt, zijn ze te vinden de supporters die soms uren van zon weerstaan om ‘hun’ sporters aan te moedigen en wellicht toch ook een beetje de sporters uit andere landen te imponeren.

Lees meer »

Bart blogt: De Spelen zijn begonnen! »

Ik weet niet zeker of de woorden 'let the games begin' letterlijk zijn uitgesproken, maar met het hijsen van de WTG-vlag zijn de Transplant Games zondagavond officieel geopend. Er was natuurlijk nog wel meer te beleven bij de opening. Mooie dingen. Unieke dingen voor wanneer je, zoals ik, voor het eerst meedoet. Alleen al de samenkomst van alle landenteams voordat we het stadion in gingen. Dat was een belevenis op zich.

Lees meer »







NierNieuws en zijn adverteerders maken soms gebruik van cookies. Klik hier voor meer informatie.
Ons Pricaystatement vindt u hier