Mail: redactie@niernieuws.nl | 030 - 288 9994 | NL16 TRIO 0197 707866



Reageer | Verstuur | Druk af   

Rust, reinheid en regelmaat

Bacteriën en virussen niet welkom

Voor niemand zijn ziekmakende en besmettelijke bacteriën/virussen (dan heb ik het over gewoon een simpel griepje of buikgriepje) natuurlijk welkom, maar al helemaal niet bij mensen die afweeronderdrukkende medicatie slikken. Voor deze doelgroep vormen ze een extra risico.

Dit werd mij na de transplantatie tijdens een gesprek dat ik samen met mijn echtgenoot had ter voorbereiding op mijn ontslag uit het ziekenhuis even duidelijk ingepeperd. Hygiëne en uitkijken voor 'hoestende, proestende' mensen stonden tijdens dit gesprek hoog in het vaandel. Ons werd ook nadrukkelijk op het hart gedrukt, dat we daar naar buiten toe heel duidelijk en eerlijk over moesten zijn, om onnodige problemen te vermijden en toch blijft dat moeilijk.

Eigenlijk had ik voor de transplantatie al voorzorgsmaatregelen genomen. Een paar weken voor de operatie plaats zou vinden, zou onze jongste zoon zijn afscheidsmusical van groep 8 hebben. Ik moest een keus nemen: ging ik, dan liep ik het risico op misschien een verkoudheidje, met als gevolg dat de operatie (wederom) niet door zou kunnen gaan. Ging ik niet, dan wist ik dat ik er in ieder geval alles aan gedaan had om dit soort ongein te voorkomen. Ik koos voor het laatste, maar heb tot op de dag van vandaag de teleurstelling dat ik niet het gevoel en de emotie live heb kunnen meemaken van deze avond. De man van een vriendin van mij filmde de hele avond, zodat ik het geheel toch terug kon zien, wat natuurlijk super was, maar de zo speciale sfeer ontbrak natuurlijk... Toch heb ik geen spijt van deze beslissing. De transplantatie was al een keer uitgesteld omdat de donor niet fit genoeg was en ik wilde elk risico mijden.

Mijn (ouderwetse) motto is altijd geweest toen onze kinderen geboren werden: 3 x R. Rust, Regelmaat, Reinheid. Tot mijn grote spijt moet ik hier nu ze puber zijn wat flexibeler in zijn, naar blijkt, maar voor mezelf is 'ie nog steeds van toepassing, omdat ik er zeer wél bij vaar. Schoon was ik altijd al en de rust en de regelmaat hebben mij zeker in de periode dat het niet goed met me ging soms door de dagen heen getrokken. En nu het wel goed gaat, voel ik me er eigenlijk nog steeds beter bij als er een bepaalde structuur in de dag zit. Op tijd opstaan, ik streef naar 7 à 8 uur slaap per nacht, sowieso moet ik natuurlijk op gezette tijden mijn medicijnen innemen en verder verloopt de dag ook volgens een bepaalde structuur.

En dan heb ik als extra regel nog, natuurlijk soms onder gemopper van de kids, dat er elke dag vers en gezond gegeten moet worden en dan het liefst ook nog een beetje op het zout letten.

Ik ben behoorlijk streng voor mezelf hierin soms ten spijt van mijn omgeving. Ik krijg dan ook regelmatig te horen van de kids: als ik wat humeurig kan regareren: 'het loopt zeker niet volgens de planning, mam?' En ik begrijp deze reactie heel goed, maar ja, ik zit nou eenmaal zo in elkaar en hoe veel ik ook mijn best doe, de 'control freak' in mij krijg ik niet weg. Ook in mijn medicatie-inname ben ik heel strikt: behoorlijk medicatietrouw. Er is weleens een arts geweest die zei dat ik niet zo streng voor mezelf moest zijn en dan ging het in dit geval om mijn dieet.

Maar om terug te komen op het onderwerp waar ik deze blog mee begon: het feit dat griepjes/verkoudheidjes het liefst op afstand gehouden dienen te worden (i.v.m. verminderde weerstand door afweeronderdrukkende medicatie, die afstoting van de nier moet voorkomen), blijkt natuurlijk in de praktijk heel lastig te zijn. Hoezeer ons ook op het hart is gedrukt dat je gewoon tegen mensen kunt zeggen dat ze beter een andere keer langs kunnen komen als ze (bijvoorbeeld) verkouden zijn, vind ik het heel lastig. Ook al zegt mijn verstand dat ik het eigenlijk moet doen. En dan is er ook nog de vraag: hoe strikt of hoe nonchalant ga je hiermee om, waar ligt de grens. En helemaal ontlopen kun je het natuurlijk nooit. Ik zit ook weleens in een volle trein vol met hoestende en proestende mensen, of op school bij de kinderen in een volle aula en om maar niet te spreken over een wachtkamer bij de huisarts, een restaurant en om nog maar niet te spreken van winkels, om maar een paar voorbeelden te noemen. Allemaal heerlijke bronnen van bacteriën/virusjes. Ik moet er wel bij vermelden dat ik tot nu toe de dans aardig ben ontsprongen, even afkloppen... Maar eigenwijs als ik ben wijt ik dat natuurlijk aan mijn levensstijl: RRR!!

Mijn allergrootste ergernis in deze, is het feit dat mensen die WETEN van mijn situatie gewoon lekker zitten niezen en hoesten en dan ook nog zonder hand voor de mond. Hoe betrokken voelt diegene zich dan eigenlijk? Natuurlijk zou ik daar iets van MOETEN/KUNNEN zeggen, maar die barriere is nog steeds aanwezig. Tenslotte ligt er op dat moment ook een verantwoordelijkheid bij diegene, maar het feit dat ik hierin zeker veel assertiever zou moeten zijn, staat buiten kijf.

Waar ik ook echt kippevel van kan krijgen, zijn vreemde toiletten, als ik even thuis kan gaan, zal ik dat altijd doen. Ik moet wel eerlijk zijn. Toen ik net getransplanteerd was, zag ik bij wijze van... overal bacteriën zweven en naarmate de tijd vordert en het beter gaat, kan ik daar gelukkig makkelijker mee omgaan.

En ik kan met een gerust hart zeggen dat als er tussen het Racen, Rennen en Regelen (RRR), wat in een druk gezin natuurlijk aan de orde van de dag is en de Rust, Regelmaat en Reinheid (RRR) een goede balans is en dat is zeker mogelijk, ook al lijken het nogal tegenstrijdigheden, er ook nog genoeg tijd over blijft om leuke, gezellige, onverwachte dingen te doen. En daarnaast ook nog te schrijven.

sterren Gepubliceerd: zaterdag 14-01-2012 | Reacties (5)

Reacties

Reageer op dit artikel

  • jetje, maarssen
    23-01-2012 10:10

    Hoe herkernbaar.
    Ook ik ben van de 3 R-en, en ook dat lukt niet altijd. Mijn medicatie trouw is ook erg hoog. Als we een avondje weg gaan en ik ben ze vergeten dan rijden we terug. Medicijnen liggen ook altijd in het dashboard kastje van de auto, voor het geval dat.
    Veel last van urineweg infecties, volgens nefroloog komt het ook door stress. Sinds kort gestopt met werken, heel erg jammer overigens, maar na 18 jaar transplantatie liep m'n conditie toch terug. Ik wil wel blijven genieten van de dingen die ik nog wel kan en niet al m'n energie steken in m'n werk. en de dagen dat ik vrij ben uitgeput op de bank zitten. Mijn nierfunctie schommelt rond de 30%.3R
    Het geeft me wel meer rust ofschoon de stap om te stoppen enorm groot was.

  • Jan Folkers, Amstelveen
    17-01-2012 00:04

    Ik herken je verhaal.
    3 jaar geleden kreeeg ik mijn nier en de bekende waarschuwingen.
    Ik ben wel eens ziek geweest maar denk dat ik dat ook was geweest als ik niet getransplanteerd was.
    We hebben sinds 2 maanden zelfs een kat genomen.
    Maar, je moet altijd blijven oppassen. Ik loop nog steeds om als iemand ergens staat te niezen en was mijn handen zeer frequent.
    Sporten verhoogt ook je weerstand en zorgt voor een sneller herstel dus ik kan iedereen aanraden om te gaan sporten.
    Ik ben lid van de stichting Sport en Transplantatie. Daar kun je met mede getransplanteerden sporten en als je een beetje je best doet, kun je wellicht mee naar de World Transplant Games. Kijk maar eens op de site van de stichtingsportentransplantatie.nl

  • Aris Jan van Ek, IJsselstein
    16-01-2012 08:27

    Ik sluit me bij Ellen aan, na verloop van tijd. Twee jaar na mij transplantatie werd ons eerste kind geboren. Met creche en school zijn ziektekiemen dan niet meer buiten de deur te houden. Wat volgens mij helpt is zorgen dat je zelf topfit blijft. Dus sporten. Nu, 24 jaar later, weet ik zeker dat dat bijdraagt aan alles wat met mijn nog steeds prachtige donornier te maken heeft.

  • Anita Schooten
    15-01-2012 09:24

    Ik sta op de wachtlijst voor een donornier en weet nu wat me te wachten staat als ik er een krijg bedankt hiervoor.
    Voor mij was het iedere keer voorzichtig zijn bij een buikspoeling bij voorlichting geven waar dan vreemde mensen bij zaten dan vroeg ik hun niet te praten als ik mijn slang open zet om aan te sluiten. Dat deden ze toch, sindsdien ben ik anders gaan denken. Ik houd rekening ermee dat ze toch gaan praten en ga verder van ze af zitten.
    Als het zover is dat ik een nier krijg hoop ik op de griepprik ter bescherming. Maar alles doen ter voorkoming van de griep is beter en veel en vaak handen wassen.

  • Ellen, Limburg
    14-01-2012 16:51

    Mijn motto is 'geen paranoia!'. Mijn eerste transplantatiejaar ben ik voorzichtig geweest, nu ben ik eigenlijk niet bijzonder met ziekteverwekkers bezig.
    Als er een griepgolf is, zal ik wel meer mijn handen wassen (of reinigingsgel) gebruiken omdat ik op een kantoor werk en ook regelmatig contact met klanten heb.
    En voor de rest ook rust-reinheid-regelmaat. Omdat ik altijd al zo heb geleefd.
    Dusss, niet jezelf gek maken en 'ziek denken', inmiddels heb ik volgens mij wel weer een beetje weerstand opgebouwd door met mijn gezond verstand zaken te benaderen.




Bart blogt: Tot ziens in Newcastle!

De World Transplant Games in Málaga zitten er op. En wat een belevenis vond ik het! En wat heb ik het naar mijn zin gehad! Zoveel mag hopelijk duidelijk zijn uit mijn vorige blogs over mijn deelname aan de WTG.

Deze laatste blog over de WTG schrijf ik dan ook achter m’n eigen PC terug in Nederland. Met een hoofd vol herinneringen die – wanneer er weer eentje opkomt – een glimlach op mijn gezicht brengen. Ook mijn herinneringen aan de slotceremonie en het slotgala, dat hadden jullie nog tegoed.

Lees meer »

Bart blogt: Hup Holland Hup! »

Laat de leeuw niet in z’n hempie staan… Dat wordt nog net niet gezongen langs de lijnen van de verschillende sportevenementen. Maar aanwezig zijn ze; de supporters van Team NL! Bij elke sport waar een Nederlander uitkomt, zijn ze te vinden de supporters die soms uren van zon weerstaan om ‘hun’ sporters aan te moedigen en wellicht toch ook een beetje de sporters uit andere landen te imponeren.

Lees meer »

Bart blogt: De Spelen zijn begonnen! »

Ik weet niet zeker of de woorden 'let the games begin' letterlijk zijn uitgesproken, maar met het hijsen van de WTG-vlag zijn de Transplant Games zondagavond officieel geopend. Er was natuurlijk nog wel meer te beleven bij de opening. Mooie dingen. Unieke dingen voor wanneer je, zoals ik, voor het eerst meedoet. Alleen al de samenkomst van alle landenteams voordat we het stadion in gingen. Dat was een belevenis op zich.

Lees meer »







NierNieuws en zijn adverteerders maken soms gebruik van cookies. Klik hier voor meer informatie.
Ons Pricaystatement vindt u hier