Mail: redactie@niernieuws.nl | 030 - 288 9994 | NL16 TRIO 0197 707866



Reageer | Verstuur | Druk af   

Kwaliteit

Even voorstellen: ik ben Sander en ik werk als verpleegkundige op de dialyseafdeling van het Medisch Spectrum Twente. Op de dialyseafdeling van ons ziekenhuis werken bijna 100 verpleegkundigen en hebben we ruim 150 patiënten. We zijn dus een groot dialysecentrum, maar soms voelt het toch klein aan. Voor mezelf gesproken weet ik dat ik veel patiënten ken. Dan bedoel ik meer dan alleen hun naam, ook wat van hun achtergrond en wat ze bezighoudt. Zo dialyseerde ik laatst iemand die ik al zeker een jaar niet echt meer had gesproken en kon ik toch zo de draad oppakken over hoe het met haar dochter ging.

Vanuit verpleegkundig oogpunt is dit dan ook een bijzonder mooie plek om te werken. Het is net de maatschappij in het klein. Alle lagen van de bevolking zie ik er in terug. Alle problemen overigens ook. Of het nu gaat om geld, kwaliteit of mentaliteit, ik kan het vaak terugvertalen naar mijn dialysemaatschappij. Kwaliteit is steeds meer een beladen onderwerp aan het worden. ‘We moeten voldoen aan…, want anders.’ Dit is voor elke zorgverlener in te vullen, de dialyseverpleegkundige niet uitgezonderd. Helaas brengt deze drang naar betere kwaliteit een steeds hogere prijs met zich mee.

Zo heb ik deze week net als ieder ander mijn nieuwe zorgpolis voor komend jaar gekregen. Hij is weer wat duurder en dekt weer wat minder. Ik, als dertiger, begin nu al lijdzaam terug te verlangen naar de tijd dat de zorgverzekering nog een kwestie van tientjes was. Maar goed, ook ik wil de kwaliteit in de zorg hoog houden dus dat mag wat kosten.

We vergeten soms om gewoon naast de patiënt te gaan zitten en te vragen wat we voor hem kunnen doen.

Om mij heen zie ik echter alleen maar meer berichten over slechte zaken in de zorg en zwarte lijsten van duistere zorgverleners. Hoe kan het dan dat ik nu al zo veel meer betaal, terwijl het blijkbaar zoveel beter moet? Dat is een vraag waar niemand een antwoord op lijkt te hebben.

Eigenlijk is het een vraag waar we allemaal eens over na moeten denken. We maken het onszelf soms zo moeilijk en moeilijk doen kost geld. We neigen steeds meer naar een systeem waar alles geregistreerd, gecontroleerd en weer gecontroleerd moet worden om het daarna weer in een ander systeem te verwerken. We vergeten soms om gewoon naast de patiënt te gaan zitten en te vragen wat we voor hem kunnen doen.

We maken ons hier allemaal schuldig aan, ikzelf ook. Toen ik laatst een patiënt de deur uit hielp na zijn dialyse, wist ik het verloop van zijn behandeling, welke wijzigingen er in zijn medicatie zijn doorgevoerd, wie daarover ingelicht moesten worden, waar ik het allemaal op moest schrijven en hoe vaak ik er een herinneringsopdracht voor moest maken in de computer, zodat mijn collega’s het ook goed zouden begrijpen…! Wat ik echter niet wist, was hoe het weekend van de patiënt was geweest…

Nu wil ik niet beweren dat het vroeger allemaal beter was, want tijden veranderen nu eenmaal. Wel durf ik te stellen dat de grootsheid van een dialysecentrum niet alleen afhangt van cijfers, statistieken en de tevredenheid van de verzekeraar. Maar dit vergeten we soms. Óf er is geen tijd voor en dat is misschien nog wel een veel hogere prijs die we tegenwoordig als verpleegkundigen betalen.

sterren Gepubliceerd: zondag 01-01-2012 | Reacties (3)

Reacties

Reageer op dit artikel

  • paulien Kolkman, eibergen
    07-01-2012 13:14

    ik vind het een leuk grappig stuk vol waarheden, als jij bereikt dat de mensen de noodzaak van de fosfaatbinder meenemen naar de dialyse inzien,doe verschrikkelijk goed werk
    succes verder

  • Irene
    02-01-2012 09:42

    He Sander,

    Heb je mooi gedaan!
    Dialysevereniging Purus is trots op je, als onze vaste columnist!
    We zien al weer uit naar een volgend artikel.

    Groeten Irene

  • G. Quaedvlieg, Heerlen
    01-01-2012 16:07

    Welkom Sander,

    Je introductielog is zeer treffend en helaas ook een schrijnende constatering.

    Ik heb een uitgebreid ziekenhuisverleden en weet nog goed de tijd dat verpleegkundigen tussen hun taken door ook nog tijd hadden eens bij je aan het bed te komen zitten. Ik mis dat wel eens.

    Dat gedeelte mag inderdaad terug komen. Wellicht moet het gewoon tot jullie takenpakket gaan behoren!

    Dat dit stukje een eye-opener mag zijn, Succes!




Bart blogt: Tot ziens in Newcastle!

De World Transplant Games in Málaga zitten er op. En wat een belevenis vond ik het! En wat heb ik het naar mijn zin gehad! Zoveel mag hopelijk duidelijk zijn uit mijn vorige blogs over mijn deelname aan de WTG.

Deze laatste blog over de WTG schrijf ik dan ook achter m’n eigen PC terug in Nederland. Met een hoofd vol herinneringen die – wanneer er weer eentje opkomt – een glimlach op mijn gezicht brengen. Ook mijn herinneringen aan de slotceremonie en het slotgala, dat hadden jullie nog tegoed.

Lees meer »

Bart blogt: Hup Holland Hup! »

Laat de leeuw niet in z’n hempie staan… Dat wordt nog net niet gezongen langs de lijnen van de verschillende sportevenementen. Maar aanwezig zijn ze; de supporters van Team NL! Bij elke sport waar een Nederlander uitkomt, zijn ze te vinden de supporters die soms uren van zon weerstaan om ‘hun’ sporters aan te moedigen en wellicht toch ook een beetje de sporters uit andere landen te imponeren.

Lees meer »

Bart blogt: De Spelen zijn begonnen! »

Ik weet niet zeker of de woorden 'let the games begin' letterlijk zijn uitgesproken, maar met het hijsen van de WTG-vlag zijn de Transplant Games zondagavond officieel geopend. Er was natuurlijk nog wel meer te beleven bij de opening. Mooie dingen. Unieke dingen voor wanneer je, zoals ik, voor het eerst meedoet. Alleen al de samenkomst van alle landenteams voordat we het stadion in gingen. Dat was een belevenis op zich.

Lees meer »







NierNieuws en zijn adverteerders maken soms gebruik van cookies. Klik hier voor meer informatie.
Ons Pricaystatement vindt u hier