Mail: redactie@niernieuws.nl | 030 - 288 9994 | NL16 TRIO 0197 707866



Reageer | Verstuur | Druk af   

'Chronisch gezin' (1/2)

Afgelopen week liep ik nietsvermoedend in de supermarkt. Ik was geconcentreerd mijn boodschappenbriefje aan het bestuderen en terwijl ik even opkeek dacht ik in een flits een moeder van een vriendje van één van mijn kinderen te zien. Het drong niet helemaal tot me door en rustig ging ik verder met mijn boodschappen. Toen ik echter een volgend pad inliep schrok ik. Een aantal weken geleden had ik gehoord dat zij al een tijdje ernstig ziek was, maar dit had ik niet verwacht. Zij zag er echt zó ziek uit, dat ik meteen de tranen in mijn ogen op voelde komen. Totaal verslagen, verdrietig, kapot liep zij daar. In een “split second” dacht ik meteen aan haar gezin, wat moesten zij wel niet doormaken. Ik deed nog een poging haar kant op te lopen, maar ze gaf me de indruk niet herkend te willen worden of geen behoefte te hebben aan een gesprek. En ik kon dit zo goed begrijpen. Ik ging verslagen verder mijn weg, maar kon niet loslaten wat er ook in dat gezin weer allemaal moet spelen.

Bij ons begon het allemaal in 1992. Er werd een nierziekte ontdekt. Een paar weken later zouden we trouwen en ondanks de schaduw die er over deze dag hing, was het geweldig!! Een jaar later ging het slechter met me en ik kreeg 6x om de 6 weken 3 dagen een stootkuur via het infuus. Mijn situatie stabiliseerde, maar in februari 1994 verloor ik na een zwangerschap van 12 weken helaas onze tweeling. Mijn fysieke toestand leed hier niet onder en in maart 1995 werd een kerngezonde zoon geboren en anderhalf jaar later werd zoon nummer 2 gezond en wel op de wereld gezet. Ons gezinnetje was compleet. Met hulp van een geweldige echtgenoot ging het allemaal lekker zijn gangetje tot in 1999 de nierfunctie drastisch verslechterde. Eerst werd geprobeerd met dezelfde stootkuren als voorheen de situatie stabiel te krijgen, maar dit lukte niet. Toen werd besloten 2 jaar lang te behandelen met Endoxan en daar is de situatie vrij lang stabiel door gebleven. Tot het in augustus 2007 echt foute boel was en ik voorbereid moest worden op dialyse en transplantatie. Tevens gingen mijn ouders het traject in om te kijken of ze geschikt waren als donor.

Ik heb er altijd in geloofd dat de tijd mij goed gezind was, want op het moment dat het echt moeizamer begon te gaan, kon ik tenminste mijn kinderen uitleggen wat er aan de hand was. En dat is ook waar ik het in deze blog over wil hebben: hoe ga je met deze situatie als gezin om?

Op het moment dat je hoort wat er aan de hand is, staat je wereld echt stil. Terwijl om je heen het leven gewoon voorbij raast. Toch probeer je na een tijdje de draad van het leven weer op te pakken en ieder gezinslid doet dit op zijn of haar eigen manier. De één stapt in de stoptrein, de ander stapt meteen in de intercity en weer een ander laat nog even een treintje voorbijgaan.

Wordt vervolgd...

sterren Gepubliceerd: zondag 09-10-2011 | Nog geen reacties




Bart blogt: Tot ziens in Newcastle!

De World Transplant Games in Málaga zitten er op. En wat een belevenis vond ik het! En wat heb ik het naar mijn zin gehad! Zoveel mag hopelijk duidelijk zijn uit mijn vorige blogs over mijn deelname aan de WTG.

Deze laatste blog over de WTG schrijf ik dan ook achter m’n eigen PC terug in Nederland. Met een hoofd vol herinneringen die – wanneer er weer eentje opkomt – een glimlach op mijn gezicht brengen. Ook mijn herinneringen aan de slotceremonie en het slotgala, dat hadden jullie nog tegoed.

Lees meer »

Bart blogt: Hup Holland Hup! »

Laat de leeuw niet in z’n hempie staan… Dat wordt nog net niet gezongen langs de lijnen van de verschillende sportevenementen. Maar aanwezig zijn ze; de supporters van Team NL! Bij elke sport waar een Nederlander uitkomt, zijn ze te vinden de supporters die soms uren van zon weerstaan om ‘hun’ sporters aan te moedigen en wellicht toch ook een beetje de sporters uit andere landen te imponeren.

Lees meer »

Bart blogt: De Spelen zijn begonnen! »

Ik weet niet zeker of de woorden 'let the games begin' letterlijk zijn uitgesproken, maar met het hijsen van de WTG-vlag zijn de Transplant Games zondagavond officieel geopend. Er was natuurlijk nog wel meer te beleven bij de opening. Mooie dingen. Unieke dingen voor wanneer je, zoals ik, voor het eerst meedoet. Alleen al de samenkomst van alle landenteams voordat we het stadion in gingen. Dat was een belevenis op zich.

Lees meer »







NierNieuws en zijn adverteerders maken soms gebruik van cookies. Klik hier voor meer informatie.
Ons Pricaystatement vindt u hier