Mail: redactie@niernieuws.nl | 030 - 288 9994 | NL16 TRIO 0197 707866



Reageer | Verstuur | Druk af   

Gewoon een reguliere controledag

Een controledag voor het ziekenhuis is altijd een dag vol vaste rituelen, maar ook een dag vol onzekerheden.

Eigenlijk begint het de dag ervoor al met het vaste ritueel van het sparen van 24-uurs-urine. Ik heb hier een vreselijke hekel aan, maar na bijna 20 jaar nierpatiënt zijn, weet ik bijna niet beter meer dan dat het erbij hoort. Gelukkig hoef ik tegenwoordig niet meer met die grote volle bokalen naar het ziekenhuis te slepen, maar kan ik een klein beetje overgieten in een potje en het zo meenemen. In het ziekenhuis waar ik een aantal jaren geleden nog onder behandeling was, moest ik altijd die hele volle bokalen meeslepen. En in het ziekenhuis hier in de buurt, waar ik ook onder behandeling ben (ik wissel mijn controles om en om af, de ene keer het academisch, de andere keer het ziekenhuis hier in de buurt), hoef ik zelfs niet eens meer 24 uur te sparen. En zo heeft elk ziekenhuis blijkbaar zijn eigen systeem.

De dag begint met vroeg opstaan. De reden hiervoor is niet alleen dat ik met het openbaar vervoer een hoop reistijd heb, maar ik moet ook bloed geprikt hebben voordat ik mijn medicijnen inneem en dat moet gewoon op de vaste tijd. Het is geen ochtend van douchen, ontbijten en de deur achter je dicht trekken. Er zijn een hoop kleine dingetjes, zeker geen onbelangrijke dingetjes, waaraan gedacht moet worden. Sowieso, moet er nog even gewogen (ik kwam deze keer tot de heugelijke constatering dat ik kon gaan melden, dat dit de eerste keer na de transplantatie is, dat ik afgevallen ben) en getemperatuurd worden. Daarnaast mijn urine in orde maken en ik moet toch ook voor de zekerheid nog maar even checken of ik alles wel bij me heb: medicijnkaart, afsprakenkaart, lijstje met vragen en niet geheel onbelangrijk mijn urine, medicijnen, flesje water voor m'n medicijnen en een goed boek om de tijd te doden.

Dan een kort ritje met de bus en snel een treinkaartje kopen. Na een klein uurtje stap ik het ziekenhuis binnen en begeef me naar de prikpost. Meestal gaat dit vrij snel en nadat dit gebeurd is en mijn urines ingeleverd heb, is het tijd om mijn medicijnen in te nemen. Als ik daarna nog tijd over heb, voordat ik mijn afspraak bij mijn arts heb, kan ik mooi nog even een kopje thee met een lekker broodje nuttigen in het restaurant. Even een rustmomentje en op deze manier kan ik in ieder geval even het nuttige met het aangename verenigen. Alhoewel dit ook weer in twijfel getrokken kan worden, want ik word toch altijd een beetje droevig bij het zien van zoveel ontzettend zieke mensen die voorbijlopen.

Misschien een optie voor de mensen die in Nederland belast zijn met de verantwoordelijkheid voor het reilen en zeilen van de gezondheidszorg om daar eens een ochtendje te gaan zitten om waar te nemen wat er daadwerkelijk allemaal gaande is...

En dan op naar de wachtkamer van de poli. Ik heb in ieder geval altijd een boek bij me om de tijd door te komen. Maar soms kom je ook even in gesprek met iemand die dezelfde tijd moet zien door te komen als jij. De strakke, lichte muren stralen rust uit, maar ik vind het sfeertje altijd drukkend en ben blij als ik naar binnen geroepen word. Ook “binnen” geldt een vast ritueel normaliter. “Hoeveel heb je geplast, wat is je gewicht, wat is je temperatuur” en natuurlijk het meest waar “ze” van houden, is het meten van je bloedruk. Gebleken is zo langzamerhand dat ik niet alleen écht hoge bloeddruk heb (die nu d.m.v. 3 soorten medicatie mooi onder controle is), maar ook last heb van “witte-jassen-hypertensie”.

Daarom is bij twijfel af en toe met een 24-uurs-meter thuis rondlopen een goede optie. En dan zijn het natuurlijk de vragen en opmerkingen die volgen na de vaste rituelen, die ervoor zorgen dat toch elke controle een unieke gebeurtenis is. Eenmaal de kamer verlaten te hebben, moet er een nieuwe afspraak gemaakt worden en begint het lange wachten, want tussen 4 en 6 uur 's middags kan er gebeld worden. Geen nieuws, betekent goed nieuws!! Dus als de telefoon niet gaat, weet je dat al je waardes mooi stabiel waren. Gaat de telefoon wel, dan zit je hart even in je keel....... Maar je zal natuurlijk altijd zien dat er net op die tijd heel iemand anders belt, voor iets heel onschuldigs. Is het het ziekenhuis, dan weet je dat er iets is. Alleen maar een verandering in de medicatie, maar het kan natuurlijk ook foute boel betekenen.

Soms ben ik die twee uurtjes van 4 tot 6 uur totaal gefocust op de telefoon en soms denk ik om half zeven: “hé, ik ben niet gebeld” en maak even een vreugdedansje en realiseer me dan ook dat ik (als er geen rare dingen gebeuren) gewoon weer lekker een paar maandjes rust heb en lekker kan genieten, even alle medische rompslomp van me af kan gooien.

Deze keer was “Profje” heel tevreden en wij dus ook!! Het enige minpuntje was dat ik toch weer balanceer op het randje van bloedarmoede. Maar een kniesoor die daarover mekkert, dus mij hoor je hier verder niet over. We gaan deze “medische rustperiode” deze keer dan ook maar inluiden met een heerlijk etentje en over een paar maandjes zien we wel weer. Geniet van het leven!! Proost!!

sterren Gepubliceerd: vrijdag 30-09-2011 | Reacties (1)

Reacties

Reageer op dit artikel

  • Marieke
    30-09-2011 19:23

    Hallo Linda,

    Weet je wat ik zo ellendig vind, die bussen passen niet in onze ijskast...
    Al heel vaak over gereclameerd bij ons ziekenhuis maar helaas, geen verandering




Bart blogt: Tot ziens in Newcastle!

De World Transplant Games in Málaga zitten er op. En wat een belevenis vond ik het! En wat heb ik het naar mijn zin gehad! Zoveel mag hopelijk duidelijk zijn uit mijn vorige blogs over mijn deelname aan de WTG.

Deze laatste blog over de WTG schrijf ik dan ook achter m’n eigen PC terug in Nederland. Met een hoofd vol herinneringen die – wanneer er weer eentje opkomt – een glimlach op mijn gezicht brengen. Ook mijn herinneringen aan de slotceremonie en het slotgala, dat hadden jullie nog tegoed.

Lees meer »

Bart blogt: Hup Holland Hup! »

Laat de leeuw niet in z’n hempie staan… Dat wordt nog net niet gezongen langs de lijnen van de verschillende sportevenementen. Maar aanwezig zijn ze; de supporters van Team NL! Bij elke sport waar een Nederlander uitkomt, zijn ze te vinden de supporters die soms uren van zon weerstaan om ‘hun’ sporters aan te moedigen en wellicht toch ook een beetje de sporters uit andere landen te imponeren.

Lees meer »

Bart blogt: De Spelen zijn begonnen! »

Ik weet niet zeker of de woorden 'let the games begin' letterlijk zijn uitgesproken, maar met het hijsen van de WTG-vlag zijn de Transplant Games zondagavond officieel geopend. Er was natuurlijk nog wel meer te beleven bij de opening. Mooie dingen. Unieke dingen voor wanneer je, zoals ik, voor het eerst meedoet. Alleen al de samenkomst van alle landenteams voordat we het stadion in gingen. Dat was een belevenis op zich.

Lees meer »







NierNieuws en zijn adverteerders maken soms gebruik van cookies. Klik hier voor meer informatie.
Ons Pricaystatement vindt u hier