Mail: redactie@niernieuws.nl | 030 - 288 9994 | NL16 TRIO 0197 707866



Reageer | Verstuur | Druk af   

Een mens lijdt het meest aan het lijden dat hij vreest... (2/2)

Vanaf het moment dat ik in 1992 hoorde wat er met me aan de was, slopen angst en onzekerheid in ons leven. We wisten dat het uiteindelijk uit zou lopen op dialyse en/of transplantatie maar hoe, wat, wanneer hing als het “Zwaard van Damocles” boven ons hoofd.

Het meest gunstige wat we hoorden was, dat de situatie stabiel was. Als mensen vroegen hoe het met me ging en de situatie was stabiel gebleven, dan zei ik dat het goed ging. Helaas was dat eerst bij een nierfunctie van 50%, maar toen ie 30% was een paar jaar later en de situatie was stabiel zei ik nog steeds dat het goed ging. En zo verlegde ik steeds mijn grenzen. Totdat ik uiteindelijk ook tegenover de buitenwereld toe moest geven dat het niet goed meer ging. Maar er was dus altijd de angst voor een “slecht-nieuws-gesprek”.

Sommige mensen hebben wel eens aan me gevraagd: “ben je bang geweest het niet te redden?” Als ik dan eerlijk ben, moet ik toegeven dat ik in slechte periodes wel met die gedachten gespeeld heb, maar heb deze angst altijd snel weer weggestopt.

Nu, op momenten van onzekerheid en/of angst denk ik meteen: “deze nier blijft het gewoon 30 jaar goed doen!” Mooie geruststellende gedachte toch? Ondertussen zien we wel hoe het loopt. Er zijn dingen die je moet plannen, voor de rest leef ik bij de dag en zie wel wat er morgen gebeurt. Ik probeer het uiterste uit elke dag te halen. Dat kan op een “goeie” dag veel zijn en dan ben ik trots op mezelf en op een “slechte” dag kan dat minder zijn. Het is een lang proces geweest om te accepteren dat de dingen op “slechte” dagen niet zo gaan als dat ik eigenlijk zou willen, maar inmiddels kan ik dat accepteren (er zit namelijk niks anders op) en me daar dan gelukkig bij neerleggen. Dat geeft rust.

Het lijkt een beetje zwaarmoedige blog te zijn, maar dat is het helemaal niet. Het is de realiteit en de kunst hoe daar op een positieve manier een weg in te vinden. En vol goede moed ga ik toch naar mijn volgende controle, ook al spookt er van alles door mijn hoofd.

Eén periode van totale angst en onzekerheid wil ik er nog uitlichten en dat was het moment dat op de geplande transplantatiedatum de transplantatie niet doorging. Ik kan niet in woorden uitdrukken wat er toen allemaal door me heen is gegaan. Een dag later werd er al een nieuwe datum gepland en dat werd een maand later. Je kunt je voorstellen dat wij in die maand behoorlijk veel “spoken en beren” op ons pad zijn tegengekomen. We waren zo gewaarschuwd dat de operatie om wat voor reden dan ook tot de deur van de operatiekamer niet door zou kunnen gaan. Maar op een gegeven moment is je focus zo gericht op de operatie en ben je helemaal niet meer bezig met het feit dat het weleens niet door zou kunnen gaan. En dan gebeurt het toch zo gevreesde...

Het werd een maand van niks, een maand van onzekerheid en angst. Uiteindelijk is alles goed gekomen en ben ik blij met hoe het nu allemaal gaat!!!

Tot slot wil ik graag nog stilstaan bij het overlijden van één van mijn lotgenootjes onlangs. Het bericht kwam binnen als een donderslag. Ze was vorig jaar getransplanteerd en een mooie nieuwe toekomst lag weer voor haar in het verschiet. Veel te jong is zij weggerukt uit het leven. Altijd reageerde ze op mijn blogs. Soms door middel van een respect op mijn www-tjes op hyves. Soms door middel van een lange e-mail. Er ontstond een leuk contact, al kenden we elkaar niet persoonlijk. Er was wederzijds begrip, respect en interesse en ik zal haar warme reacties dan ook zeker ontzettend gaan missen!! Ik heb nog een lang bericht van haar in mijn inbox staan. Ik dacht: “ik reageer hierop als ze uit het ziekenhuis is.” Helaas mag het niet zo zijn ... R.I.P.

Woorden schieten natuurlijk altijd tekort bij zo'n bizarre gebeurtenis en het moeilijke is de juiste toon te vinden. Deze ontzettend verdrietige gebeurtenis heeft er bij mij, maar zeer zeker ook bij anderen uit een deel van de nierwereld en natuurlijk daarbuiten behoorlijk ingehakt en zet je ook weer even aan het denken en met beide benen op de grond. Mijn gedachten gaan natuurlijk allereerst uit naar de nabestaanden. Ik wens hen alle kracht en sterkte toe voor de komende tijd bij dit ontzettend grote verlies.

sterren Gepubliceerd: zaterdag 24-09-2011 | Reacties (2)

Reacties

Reageer op dit artikel

  • co, rotterdam
    27-09-2011 14:51

    hoi linda,ik lees net je blog en het is net of ik mijn eigen verhaal zit te lezen,je hebt het erg goed verwoord.Ook ik had een mindere dag toen ik het las van de vroeg overleden nierpatiënt ik las altijd haar hyves en zo jong nog.Ik had toen ik het las ook een rot periode waar je toch maar weer herinnert word van het kan ook ons gebeuren,ik vind het ook weer steeds spannend en zenuwslopend als ik naar de controle moet.Ik blijf trouw je blogs volgen want het is allemaal zo herkenbaar
    groetjes co

  • Anita Schooten, Amsterdam
    24-09-2011 09:57

    Bij een overlijden van een nierpatiënt wordt je even met de waarheid geconfronteerd en dat is dat ieder mens nu eenmaal doodgaat. Het is niet verstandig om dit met jezelf te gaan vergelijken omdat ieder geval weer op zich staat en iedereen weer buiten de nier ook andere organen heeft die het kunnen begeven. Een mens lijdt het meest door het lijden dat ie vreest is inderdaad van toepassing. Altijd maar stilstaan bij van alles wat fout gaat daar word je depressief van en je bereikt er niets mee. Verdriet hebben om een dierbare die is heengegaan is heel normaal en daar moet je je tijd voor nemen om te rouwen. Maar blijf aan je zelf werken om zoveel mogelijk plezier in het leven te hebben want dat is toch zo belangrijk voor jezelf en de mensen om je heen. En lachen ontspant.




Bart blogt: Tot ziens in Newcastle!

De World Transplant Games in Málaga zitten er op. En wat een belevenis vond ik het! En wat heb ik het naar mijn zin gehad! Zoveel mag hopelijk duidelijk zijn uit mijn vorige blogs over mijn deelname aan de WTG.

Deze laatste blog over de WTG schrijf ik dan ook achter m’n eigen PC terug in Nederland. Met een hoofd vol herinneringen die – wanneer er weer eentje opkomt – een glimlach op mijn gezicht brengen. Ook mijn herinneringen aan de slotceremonie en het slotgala, dat hadden jullie nog tegoed.

Lees meer »

Bart blogt: Hup Holland Hup! »

Laat de leeuw niet in z’n hempie staan… Dat wordt nog net niet gezongen langs de lijnen van de verschillende sportevenementen. Maar aanwezig zijn ze; de supporters van Team NL! Bij elke sport waar een Nederlander uitkomt, zijn ze te vinden de supporters die soms uren van zon weerstaan om ‘hun’ sporters aan te moedigen en wellicht toch ook een beetje de sporters uit andere landen te imponeren.

Lees meer »

Bart blogt: De Spelen zijn begonnen! »

Ik weet niet zeker of de woorden 'let the games begin' letterlijk zijn uitgesproken, maar met het hijsen van de WTG-vlag zijn de Transplant Games zondagavond officieel geopend. Er was natuurlijk nog wel meer te beleven bij de opening. Mooie dingen. Unieke dingen voor wanneer je, zoals ik, voor het eerst meedoet. Alleen al de samenkomst van alle landenteams voordat we het stadion in gingen. Dat was een belevenis op zich.

Lees meer »







NierNieuws en zijn adverteerders maken soms gebruik van cookies. Klik hier voor meer informatie.
Ons Pricaystatement vindt u hier