Mail: redactie@niernieuws.nl | 030 - 288 9994 | NL16 TRIO 0197 707866



Reageer | Verstuur | Druk af   

Wie de schoen past trekke hem aan

Over begrip c.q. onbegrip

In het hele leven krijg je natuurlijk te maken met begrip en onbegrip. De kunst is hoe ermee om te gaan. Belangrijk in situaties van onbegrip is om in ieder geval goed te blijven communiceren. Lukt dat niet dan kunnen contacten kapot gaan. Vaak ontstaat onbegrip doordat mensen te weinig van de situatie of de ziekte afweten. Zelf probeer ik de dingen zoveel mogelijk te relativeren, maar er zijn dingen die ik gewoon niet kan, wil en ga begrijpen.

In deze blog gaat het over begrip en onbegrip tijdens mijn ziekteproces en daarna. Natuurlijk is en was er ontzettend veel steun en begrip tijdens mijn ziekte en daarna, maar zoals met alles was er ook onbegrip. Het begrip is ontzettend fijn, zeker als je net in een periode zit, wanneer je niet zo lekker in je vel zit, kan het je net het goede zetje in de rug geven. Het onbegrip is heel vervelend. Het brengt een heleboel negatieve emoties teweeg die het ziekteproces niet ten goede komen. Je kunt je in zo'n situatie ontzettend boos, verdrietig, teleurgesteld, gefrustreerd, maar vooral eenzaam voelen. In deze blog wil ik een paar situaties uit mijn ziekteproces naar voren halen, waarin begrip en onbegrip centraal staan. Het bijzondere aan het geheel is dat ik soms zelf zo goed kon en kan begrijpen waarom anderen sommige situaties níet konden of kunnen begrijpen.

Een heel vervelende periode vond ik de periode dat er nog niet bekend was, wat er met mij aan de hand was. Ik denk dat dat de periode was met het meeste onbegrip. Want als je als 23-jarige constant “doodmoe” bent, begrijpen mensen dat gewoon niet. Je voldoet niet aan het verwachtingspatroon: vol energie door het leven te gaan. Normaliter is dat natuurlijk ook zo, maar ja, helaas zijn er ook hierbij uitzonderingen op de regel. Opmerkingen als: “waar moet jij nou moe van zijn” of “het zal wel tussen je oren zitten” waren meer regel dan uitzondering. Totdat bleek wat er aan de hand was. Onbegrip sloeg om in begrip als een blad aan een boom. Maar je kunt je misschien voorstellen hoe het in die periode voelde niet begrepen te worden. Ik was ziek (er was toen nog niet bekend wat er aan de hand was), ik voelde me ziek, maar toch ging ik aan mezelf twijfelen. Toen ik hoorde wat er aan de hand was, dacht ik: “nu MAG ik dus gewoon moe zijn” en men begreep het nu ook.

Wat ook voor mensen heel moeilijk te begrijpen was, was als men gehoord had dat het niet goed met me ging en ze zagen me buiten lopen, bijvoorbeeld met de hond. Sommigen spraken me dan aan en zeiden: “ik hoorde dat het niet goed met je ging, maar je loopt hier gewoon”. Men realiseerde zich alleen niet, dat ik me alleen naar buiten begaf op de momenten dat ik me goed voelde en zag niet dat ik na dat wandelingetje uitgeblust op de bank belandde. En dan kom ik meteen op het volgende en dat is het feit dat dit onbegrip vooral berustte op het feit dat men eigenlijk veel te weinig wist over deze ziekte en ook niet de moeite nam om zich erin te verdiepen.

Wat ik zelf heb moeten leren begrijpen is hoe mensen met je ziekte omgaan en je benaderen: hoofd omdraaien als ze je zien lopen, je niet meer benaderen. Zijn mensen bang voor de emoties die los komen, bij zichzelf of bij de ander, of vindt men het gewoon eng? Wat is het........ Je bent toch niet anders dan een maand geleden toen ze nog niet wisten wat er met je aan de hand was? Eén ding heb ik er zelf in ieder geval van geleerd: als ik hoor dat een bekende een (ernstige) ziekte heeft, laat wat van je horen. Je hoeft niks bijzonders te zeggen, want die ander weet ook niet wat 'ie moet zeggen, maar je hebt in ieder geval laten weten aan diegene te denken. Woorden schieten in zo'n situatie altijd tekort, maar dat maakt niet uit. Pak jezelf bij elkaar en zet je even over je emoties heen, je ziet vanzelf wel hoe zo'n gesprek gaat lopen.

Waar ik persoonlijk ook helemaal géén begrip voor op kan brengen is het feit dat je gewoon niet altijd serieus genomen word door artsen. Zo ging ik in oktober 1991 voor het eerst naar de huisarts met zeer serieuze klachten. In april 1992 werd geconstateerd wat er aan de hand was met me..........!!!!!!!!???????? Daar moest dus een half jaar overheen gaan. Eerst werd ik een beetje aan het lijntje gehouden, waarna ik van het kastje naar de muur werd gestuurd. En zo ben ik later met meerdere klachten naar artsen gegaan. Het ging één keer zo ver dat ik min of meer uitgelachen werd en later uit bloedonderzoek bleek dat ik gewoon gelijk had. SCHANDE!! Wie kent zijn eigen lichaam nu het beste.

Na mijn transplantatie heb ik bovenal veel begrip en steun gekregen, maar ook toen liep ik soms toch tegen onbegrip aan en dat had dan vooral toch weer te maken met het feit dat mensen te weinig van dit soort dingen op de hoogte zijn. Helaas heeft dit ook hier, door gebrek aan communicatie, contacten gekost. Er zijn nog steeds ontzettend veel mensen die denken: “je stopt die nier erin en klaar”. Zo is het helaas niet.

Toch wil ik deze blog op een positieve manier eindigen en benadrukken hoe goed alle steun, begrip en geduld me gedaan hebben de afgelopen jaren en dat dat zeker de boventoon voert boven het onbegrip. En dat ik zeker de steun van mijn gezin als onvoorwaardelijk heb ervaren!! Ik vond het een moeilijk onderwerp om een blog over te schrijven, maar vond dat het zeker niet mocht ontbreken in het geheel van mijn andere blogs.

sterren Gepubliceerd: vrijdag 09-09-2011 | Reacties (6)

Reacties

Reageer op dit artikel

  • regina oosten heil, zaandijk
    15-09-2011 13:42

    ja onbegrip inderdaad nier erin en gezodn weer denken ze no way dus heb nier nu 14 jaar en nog steeds sneppen ze het niet ondanks alle ellende die ik erna gehad heb ze denken nu ja pech dat komt niet van medicijnen van transplantie yep dus prednison en neoral je hebt het nodig maar echt oke voor je lijf zeker niet maar ik blijf lachen en positief eens zullen ze het snappen denk ik dan maar

  • Eugeen Paul Van der Auwera, Mechelen(België)
    10-09-2011 17:45

    he, ja het doet me goed het te lezen, ik en de dokters zagen het wel langzaamaan verslechteren en dan 2 jaar dialyse en dan een transplantatie maar de miserie houd er niet mee op, alhoewel is het veel beter dan 3 maal per week 4 uren aan de dialyse te moeten, bedankt voor je verhaal.

  • Anita Schooten, Amsterdam
    10-09-2011 09:04

    Het is nooit leuk om niet serieus genomen te worden met je klachten. Het is dan vechten voor jezelf om te zorgen dat dat wel gebeurd. Verder is het zo dat gebrek aan informatie over de ziekte bij de omgeving ook voor rare reacties kan zorgen. Ik probeer zo open mogelijk te zijn naar mijn omgeving en geef veel informatie over mijn dialyse en vermoeidheid en iedereen leeft enorm mee. Door de goede begeleiding van de dialyse afdeling van het OLVG zit ik gelukkig lekker in mijn vel. Als nierpatienten moeten we elkaar blijven steunen en begrip tonen en zo kunnen we er weer tegen. Daarom vind ik het heel goed van je dat je je verhaal openbaar maakt. Dan heeft iedereen iets om over na te denken.

  • Nancy
    09-09-2011 21:44

    Ik herken mezelf hierin.

    Ziekte; onbegrip en begrip!
    Wat dit doet met je omgeving, werk, vrienden en familie. En hoe ze daarop reageren.

    Groetjes,
    Nancy



  • Sabine
    09-09-2011 15:51

    Hallo Linda,

    Wat een herkenning.......!!!

    Mooi geschreven!!

    Ga verder sneupen en lezen hier op deze site

    Groeten Sabine

  • Anja, Guda
    09-09-2011 15:03

    Er zitten weer een hoop herkenbare dingen in je blog. Dingen waar wij ook tgenaan liepen. Aan Wijnand was niet te zien dat hij goed ziek was en hij werkte nog 5 dagen in de week. Dat doen niet veel nierpatiënten, dus dat 'kon' ook niet.
    Toen ik vertelde aan mensen dat we 2 weken naar Turkije gingen op vakantie, werd er tegen mij gezegt: Lekker hè, 2 weken weg. En 2 weken niet dialyseren! Totdat ik dat zat werd en zei: en dan na 2 weken met een kist thuis komen! Beetje erg cru, maar ik werd het zo zat.
    Het is toch vaak de onwetendheid van mensen.
    En
    Nu hij getransplanteerd is klopt het inderdaad wat jij zegt. Een nieuwe nier en gaan met die banaan. En inderdaad, zo is het dus niet.
    Gelukkig zijn er ook mensen die dat wel begrijpen en begrip op kunnen brengen voor veel dingen.

    Groetjes, Anja




Bart blogt: Tot ziens in Newcastle!

De World Transplant Games in Málaga zitten er op. En wat een belevenis vond ik het! En wat heb ik het naar mijn zin gehad! Zoveel mag hopelijk duidelijk zijn uit mijn vorige blogs over mijn deelname aan de WTG.

Deze laatste blog over de WTG schrijf ik dan ook achter m’n eigen PC terug in Nederland. Met een hoofd vol herinneringen die – wanneer er weer eentje opkomt – een glimlach op mijn gezicht brengen. Ook mijn herinneringen aan de slotceremonie en het slotgala, dat hadden jullie nog tegoed.

Lees meer »

Bart blogt: Hup Holland Hup! »

Laat de leeuw niet in z’n hempie staan… Dat wordt nog net niet gezongen langs de lijnen van de verschillende sportevenementen. Maar aanwezig zijn ze; de supporters van Team NL! Bij elke sport waar een Nederlander uitkomt, zijn ze te vinden de supporters die soms uren van zon weerstaan om ‘hun’ sporters aan te moedigen en wellicht toch ook een beetje de sporters uit andere landen te imponeren.

Lees meer »

Bart blogt: De Spelen zijn begonnen! »

Ik weet niet zeker of de woorden 'let the games begin' letterlijk zijn uitgesproken, maar met het hijsen van de WTG-vlag zijn de Transplant Games zondagavond officieel geopend. Er was natuurlijk nog wel meer te beleven bij de opening. Mooie dingen. Unieke dingen voor wanneer je, zoals ik, voor het eerst meedoet. Alleen al de samenkomst van alle landenteams voordat we het stadion in gingen. Dat was een belevenis op zich.

Lees meer »







NierNieuws en zijn adverteerders maken soms gebruik van cookies. Klik hier voor meer informatie.
Ons Pricaystatement vindt u hier