Mail: redactie@niernieuws.nl | 030 - 288 9994 | NL16 TRIO 0197 707866



Reageer | Verstuur | Druk af   

In Memoriam, Kokkie de Cocker Spaniel

Requiescat in pace Rust in vrede

Vorige week is onze trouwe viervoeter overleden. We hebben hem in laten slapen. Nu zul je misschien denken wat heeft dit met het leven met een donornier te maken? Nou, in mijn geval heel veel.

Hij (Kokkie, afgeleid van Cocker Spaniel) kwam bij ons toen ie 8 weken oud was en juist op een moment dat het met mijn gezondheid langzaam bergafwaarts begon te gaan. We konden hem volledig naar onze hand zetten en hij paste zich in razendsnel tempo aan aan ons gezin.

Hij heeft mij ontzettend veel goeds gebracht in mijn ziekteproces. Zoals ik al eerder zei, kwam hij bij ons op het moment dat het met mijn gezondheid langzaam bergafwaarts begon te gaan. Ondanks dat zorgde hij ervoor dat ik toch in conditie bleef en elke dag buiten kwam. Hij zat aan mijn lijntje om uit te laten, maar ik zat ook aan zijn lijntje zodat hij ervoor zorgde dat ik toch iedere dag mijn loopje en mijn frisse lucht had. En hoe beroerd ik me soms ook voelde, hij moest naar buiten en ik dus ook. Tevens zorgde hij ervoor dat ik toch iedere dag even mijn sociale contacten op peil hield, want we kwamen altijd wel een “hondenkennis” tegen, wat altijd een gezellig praatje (soms kort, soms lang) inhield.

Hij was echt mijn maatje in goede en slechte tijden. En ik weet dat er genoeg mensen zijn die totaal niet begrijpen wat een huisdier voor je kan betekenen. Ik zou zeggen: sla deze blog dan lekker over en kijk uit naar de volgende...
Als ik verdrietig was, kon ik bij hem uithuilen, als ik blij was, kon ik uitbundig met hem zijn, als ik boos of gefrustreerd was, kon ik tegen hem tekeer gaan. En hij leek het allemaal te begrijpen. Onvoorwaardelijke trouw en loyaliteit naar zijn baasje toe.

De ochtend voordat ik opgenomen werd voor de transplantatie liep ik nog trouw mijn wandelingetje met hem, weliswaar waren de afstanden steeds korter geworden, maar ook dat scheen hij te begrijpen. En de kinderen hadden inmiddels de taak op zich genomen voor de langere wandelingen.
Heel snel na thuiskomst uit het ziekenhuis ben ik alweer langzaam begonnen met de vertrouwde blokjes om. Eerst 's avonds in het donker, omdat ik het idee had, dat ik nog liep als een “oud wijf” en altijd met één van mijn kinderen bij me, omdat ik bang was dat ik te ver zou gaan en dan niet meer terug zou kunnen. En al heel snel had ik wat dat betreft de draad goed opgepakt en liep ik weer elke dag trouw mijn wandelingetjes, steeds een stukje verder. En op deze manier zorgde onze hond toch voor een vorm van revalidatie en opbouw van conditie.

Je zult begrijpen (of niet) dat Kokkie na 10 jaar “trouwe dienst” zo in mijn systeem zat, dat tot op de dag van vandaag mijn hele manier van doen overhoop ligt. Terwijl ik deze blog schrijf vloeien de tranen ook rijkelijk. Eigenlijk op het moment dat het met mij steeds beter ging, begon hij te sukkelen. Toch bleef ie vrolijk tot op het allerlaatst.

Ik was ook nooit alleen. Als iedereen naar school of werk was, was ik altijd samen met hem, er was altijd leven en geluid in huis. Nu is het doodstil, in huis en in mij...
Ook als je weggeweest was, wist je dat er altijd iemand was, die op je zat te wachten. Nu is het leeg en stil...

We hebben de beslissing om hem in te laten slapen weloverwogen genomen en stelden deze beslissing vanaf januari steeds uit tot het moment dat hij te veel pijn en klachten kreeg. Dat was voor ons de grens.

Op 5 juli is 'ie thuis van ons heengegaan en we zijn ook tot het laatst bij hem gebleven. Langzaam beginnen we eraan te wennen dat ie er niet meer is en dat inmiddels zijn spulletjes opgeruimd zijn, maar het gemis zal blijven.

Kokkie, onze trouwe viervoeter, die mij vaak door moeilijke periodes in mijn ziekteproces heeft geloodst en een stukje van de revalidatie voor zijn rekening heeft genomen na de transplantatie, die ook zo nadrukkelijk aanwezig was in ons gezin door zijn hele manier van doen, is niet meer. Ik weet, samen met een klein aantal andere mensen, dat ie op een prachtige plek is, waar 'ie zeer welkom is en het erg goed heeft...!!

sterren Gepubliceerd: vrijdag 15-07-2011 | Reacties (12)

Reacties

Reageer op dit artikel

  • regina, zaandijk
    15-09-2011 13:45

    ik snap het zeer zeker wel want ik heb ook een grote knuf en reken maar dat die je opvangen ik zou me geen raad weten als hij er niet meer zou zijn

    liefs

  • ikke
    17-07-2011 14:17

    Hallo ik snap het heel goed dat je het hier hebt geplaatst ik ben ook veel ziek en mijn twee hondjes van 13 en 2 zijn de reden dat ik het volhou een hond brengt meer dan een medicijn oke het laatste ben je nodig maar wat een hond voor je doet geestelijk is het best wat je mag ontvangen het leven is te kort om te zeuren of te denken wat wel of niet past je doet wat je gevoel je aangeeft en dat telt

  • Ida, Utrecht
    16-07-2011 19:19

    Lieve Linda,
    'k Kan alles begrijpen en voel intens mee met je verdriet. Denk met veel liefde, trots en vreugde aan Kokkie terug. En bedenk Linda,er zijn nou eenmaal mensen die weinig empathisch vermogen hebben. Daar kunnen ze ook niks aan doen. Veel sterkte...en zet een mooie foto van Kokkie in je kamer.
    ida

  • Anita Schooten, Amsterdam
    16-07-2011 08:40

    Lieve Linda,
    Alle begrip heb ik voor je verhaal dat je in een gat valt nu je hond er niet meer is. Als kind had ik ook een hond, mijn moeder was overleden en mijn schoonzuster hield niet van dat beest zoals ze zei en ze heeft hem in laten slapen. Jij hebt zelf de keuze nog gehad ik niet. Misschien heb je wat aan mijn verhaal. Ik had mijn hondje liever nog wat langer bij me gehad. Maar mijn verdriet was enorm. Heel veel sterkte.
    Anita

  • Tijn Middendorp, Amstelveenn
    15-07-2011 21:16

    Gecondoleerd, Lnda. Het valt niet mee als je trouwe viervoeter je ontvalt. Sterkte. Tijn

  • jacques, den haag
    15-07-2011 20:51

    Reactie voor Annet
    Wees niet zo calvinistisch koud en kil, en zakelijk, wees eens gewoon lief en aardig. Have a heart for Linda!

  • jacques, den haag
    15-07-2011 20:38

    Hoi Linda, ja dat is erg spijtig dat je Kokkie er niet meer is. Er is vast een hondenhemeltje waarvandaan hij nu af en toe een knipoogje naar je geeft. Want waarom zou zoiets er alleen zijn voor mensen!? En..misschien adviseert Kokkie je wel vanuit die andere hondendimensie om een nieuwe Cocker Spaniel te nemen;lijkt me een goed advies overigens.
    Groetjes van Jacques

  • Linda
    15-07-2011 18:00

    @ Annet, ik geloof niet dat je dan de strekking van het verhaal begrijpt. Het gaat hier niet alleen om het feit dat de hond is overleden, maar om wat een huisdier kan betekenen in een ziekteproces. In dit geval een nierziekte, waarna transplantatie...

  • Cobie Dorresteijn, Maastricht
    15-07-2011 17:51

    Wat een verhaal zeg. Allereerst gefeliciteerd met je nieuwe nier natuurlijk. Ik kan me heel goed voorstellen hoe jij je nu voelt. Het was echt jouw (jullie) maatje en dat al van pup af aan. Ik wil jou(jullie) dan ook heel veel sterkte toewensen met het verlies van jullie trouwe, lieve viervoeter.
    Groetjes van Cobie uit Maastricht

  • Marjan, Veghel
    15-07-2011 17:40

    Ik ben niet zo'n dierenliefhebber maar ik begrijp heel goed dat Kokkie voor jou heel belangrijk is geweest, dus veel sterkte!!

    x Marjan

  • annet, rijssen
    15-07-2011 17:18

    sorry hoor, héél jammer dat de hond dood is, maar om op deze site iedereen een bericht te sturen met de link "in memoriam" vind ik te dwaas voor woorden. Wij hebben ook een hond, en houden óók heel veel van hem, maar deze site ging dacht ik over ménsen, met een nieraandoening. Kan dit níet waarderen!
    Wens je best wel sterkte, maar nogmaals: ik vind het onsmakelijk om leden van de hyves zó te laten schrikken. Dit HOORT HIER NIET!!!!

  • jeanne , middelburg
    15-07-2011 17:05

    veel sterkte met het verlies van kokkie.
    liefs jeanne




Bart blogt: Tot ziens in Newcastle!

De World Transplant Games in Málaga zitten er op. En wat een belevenis vond ik het! En wat heb ik het naar mijn zin gehad! Zoveel mag hopelijk duidelijk zijn uit mijn vorige blogs over mijn deelname aan de WTG.

Deze laatste blog over de WTG schrijf ik dan ook achter m’n eigen PC terug in Nederland. Met een hoofd vol herinneringen die – wanneer er weer eentje opkomt – een glimlach op mijn gezicht brengen. Ook mijn herinneringen aan de slotceremonie en het slotgala, dat hadden jullie nog tegoed.

Lees meer »

Bart blogt: Hup Holland Hup! »

Laat de leeuw niet in z’n hempie staan… Dat wordt nog net niet gezongen langs de lijnen van de verschillende sportevenementen. Maar aanwezig zijn ze; de supporters van Team NL! Bij elke sport waar een Nederlander uitkomt, zijn ze te vinden de supporters die soms uren van zon weerstaan om ‘hun’ sporters aan te moedigen en wellicht toch ook een beetje de sporters uit andere landen te imponeren.

Lees meer »

Bart blogt: De Spelen zijn begonnen! »

Ik weet niet zeker of de woorden 'let the games begin' letterlijk zijn uitgesproken, maar met het hijsen van de WTG-vlag zijn de Transplant Games zondagavond officieel geopend. Er was natuurlijk nog wel meer te beleven bij de opening. Mooie dingen. Unieke dingen voor wanneer je, zoals ik, voor het eerst meedoet. Alleen al de samenkomst van alle landenteams voordat we het stadion in gingen. Dat was een belevenis op zich.

Lees meer »







NierNieuws en zijn adverteerders maken soms gebruik van cookies. Klik hier voor meer informatie.
Ons Pricaystatement vindt u hier