Mail: redactie@niernieuws.nl | 030 - 288 9994 | NL16 TRIO 0197 707866



Reageer | Verstuur | Druk af   

Luctor et Emergo (Ik worstel en kom boven)

Wapen van Zeeland

Als klein meisje zei ik altijd al dat ik ooit een keer een boek wilde schrijven. Vriendinnen die ik nog ken uit mijn jeugd zeggen dan ook nu: “gaat het eindelijk gebeuren?” Ik doe inderdaad een poging en ik vorder gestaag. Echter het is met een druk gezin om voor te zorgen te arrogant om te denken dat je dat wel even zult doen. Daarbij merk ik dat het mentaal en emotioneel ontzettend veel energie kost om alles weer boven te halen.
Ik had dus altijd wel de ambitie om te schrijven, maar het kwam er gewoon niet van. Tot het moment dat ik ziek werd. Ik kwam thuis te zitten, viel in eerste instantie dus in een zwart en donker gat en zocht een manier om mezelf weer naar boven te worstelen. Schrijven was één van de manieren voor mij om weer boven te komen...!!

En aangezien ik Zeeuws bloed in me heb, vond ik de titel van dit blog wel erg toepasselijk. Voor een ieder die niet weet waar “Luctor et Emergo” voor staat: het is de wapenspreuk uit het wapen van de provincie Zeeland en het betekent “ik worstel en kom boven”. Dit heeft alles te maken met de strijd tegen het “wassende water”. Mijn opa sjouwde zandzakken tegen het opkomende water bij de watersnoodramp van 1953, dus je zult begrijpen dat “ik worstel en kom boven” me letterlijk en figuurlijk met de paplepel is ingegeven en het daarbij nu een dubbele betekenis voor mij heeft.

Toen ik net ziek werd (1992), was het een wirwar van gedachten en emoties in m'n hoofd. En om een beetje orde in dit “spinneweb” te scheppen, begon ik alles op te schrijven. Het hielp enorm om mijn hoofd leeg te maken en er kwam rust in de chaos in mijn hoofd, maar door mijn gedachten toe te vertrouwen aan het papier, bleef de herinnering die ik ook eigenlijk niet kwijt wilde, bestaan! Op dat moment ontstond ook het idee om mijn toch zo gedroomde boek te gaan schrijven, alleen vond ik wel dat het een compleet verhaal moest zijn en aangezien ik wist dat dialyse en/of transplantatie nog in het verschiet lagen, vond ik mijn verhaal pas af als dat ook achter me lag. Inmiddels ben ik bijna 3 jaar geleden getransplanteerd en heb ik inderdaad , voor mijn gevoel, nu een compleet verhaal.

Door te gaan schrijven, heb ik een goede manier gevonden om me mentaal uit het zwarte gat naar boven te worstelen en ben sterker boven gekomen dan ik had durven dromen. Maar het is natuurlijk een zeer kwalijke zaak dat als je met een dergelijke ernstige aandoening met zulke grote gevolgen te maken krijgt, er in 20 jaar nooit aan je gevraagd is door medici hoe je je er eigenlijk mentaal en emotioneel doorheen slaat. Wat altijd alleen maar van belang was en is, is het technische verhaal (hoe is het met de nier(en)?). Ik zou er dan ook zeker voor willen pleiten dat psychische hulp in welke vorm dan ook altijd aangeboden moet worden in dergelijke situaties. Ik weet niet of ik er gebruik van gemaakt zou hebben, maar dan was in ieder geval de mogelijkheid er geweest. En ik kan me zo ontzettend goed voorstellen dat er zeker mensen zijn die daar in ieder geval wel gebruik van zouden willen maken.

Natuurlijk heb ik ook een doel voor ogen met mijn “schrijverijen”. In eerste instantie wil ik mijn ideeën achterlaten. Voor mijn naasten, maar ook voor mensen die er misschien een stukje herkenning in vinden, in de hoop dat ze er ook iets mee kunnen. Maar het is ook gewoon een hobby geworden. Naast het schrijven van mijn boek, ben ik in oktober begonnen met het schrijven van blogs over het leven met mijn donornier (onder trouwe lezers inmiddels natuurlijk bekend) en ben ik ook bezig met gedichten schrijven en heb daarnaast nog tal van ideeën. En wat zou er nou mooier zijn dan dat ik straks kan zeggen dat ik van mijn hobby, mijn werk gemaakt heb...?!

sterren Gepubliceerd: donderdag 30-06-2011 | Nog geen reacties




Bart blogt: Tot ziens in Newcastle!

De World Transplant Games in Málaga zitten er op. En wat een belevenis vond ik het! En wat heb ik het naar mijn zin gehad! Zoveel mag hopelijk duidelijk zijn uit mijn vorige blogs over mijn deelname aan de WTG.

Deze laatste blog over de WTG schrijf ik dan ook achter m’n eigen PC terug in Nederland. Met een hoofd vol herinneringen die – wanneer er weer eentje opkomt – een glimlach op mijn gezicht brengen. Ook mijn herinneringen aan de slotceremonie en het slotgala, dat hadden jullie nog tegoed.

Lees meer »

Bart blogt: Hup Holland Hup! »

Laat de leeuw niet in z’n hempie staan… Dat wordt nog net niet gezongen langs de lijnen van de verschillende sportevenementen. Maar aanwezig zijn ze; de supporters van Team NL! Bij elke sport waar een Nederlander uitkomt, zijn ze te vinden de supporters die soms uren van zon weerstaan om ‘hun’ sporters aan te moedigen en wellicht toch ook een beetje de sporters uit andere landen te imponeren.

Lees meer »

Bart blogt: De Spelen zijn begonnen! »

Ik weet niet zeker of de woorden 'let the games begin' letterlijk zijn uitgesproken, maar met het hijsen van de WTG-vlag zijn de Transplant Games zondagavond officieel geopend. Er was natuurlijk nog wel meer te beleven bij de opening. Mooie dingen. Unieke dingen voor wanneer je, zoals ik, voor het eerst meedoet. Alleen al de samenkomst van alle landenteams voordat we het stadion in gingen. Dat was een belevenis op zich.

Lees meer »







NierNieuws en zijn adverteerders maken soms gebruik van cookies. Klik hier voor meer informatie.
Ons Pricaystatement vindt u hier