Mail: redactie@niernieuws.nl | 030 - 288 9994 | NL16 TRIO 0197 707866



Reageer | Verstuur | Druk af   

Oude tijden herleven

Lange tijd heb ik naar een goede aanleiding gezocht om een blog te schrijven over hoe mensen  reageren op je situatie. En dan gaat het in dit specifieke geval over het hebben van een nierziekte en aansluitend een transplantatie.

Heb je een griepje, dan is het makkelijk om te zeggen: “joh, lekker uitzieken, gaat wel weer over!”
In het geval van ernstiger situaties ligt dit echter anders is mijn ervaring. Ik denk dat heel veel mensen die in dergelijke situaties terecht komen dit kunnen beamen en je kunt deze situatie natuurlijk toepassen op elke willekeurige ernstige aandoening.

Maar de aanleiding om dit blog nu op dit moment te gaan schrijven is, dat ik afgelopen week een reünie had van de sportvereniging waar ik 25 jaar geleden lid van was. En aangezien ik 19 jaar geleden ziek werd zou natúúrlijk mijn situatie ter sprake komen. Een enkeling was al op de hoogte, maar de meesten namen afscheid van mij toen ik “kipfit” was en zagen mij nu weer “kipfit” terug. En aangezien je niet aan het verwachtingspatroon voldoet dat je als jonge vrouw vrij ernstig ziek wordt, kreeg ik inderdaad meteen de vraag: “goh, wat doe jij tegenwoordig?”
Ik was voorbereid op het feit, dat ik mijn verhaal zou moeten gaan vertellen en was ook voorbereid op de reacties die zouden kunnen komen.

Dit omdat ik ervaren had hoe de reacties waren toen ik 19 jaar geleden ziek werd. Mensen vinden het blijkbaar lastig als er emoties aan te pas komen en sommige mensen vinden het ook een beetje eng. Zo heb je mensen waarvan je dacht dat je een redelijke klik met ze had, die plots afhaken, of mensen in deze categorie die als je ze bijvoorbeeld in de stad tegenkomt ineens hun hoofd omdraaien.

Mensen die je wel spreekt, maar die op alle fronten proberen “het onderwerp” te vermijden. En natuurlijk zijn er de mensen die je te allen tijden steunen en ook mensen die plots uit onverwachte hoek opduiken en hun medeleven tonen. Het lastige is natuurlijk ook hoe je zelf op al deze situaties reageert. Sommige mensen treffen je natuurlijk in het diepst van je hart met hun reactie en andere reacties laat je rustig van je afglijden.
Mijn ervaring is inmiddels, laat het maar gebeuren en op het moment zelf, zie ik wel hoe ik reageer.

En zo ook kwamen dus al deze varianten afgelopen week terug op de reünie waar ik was. Ik was me alleen vooraf heel erg van bewust van het feit dat dit zou gaan gebeuren in tegenstelling tot toen ik net ziek was, toen overviel me dit echt. En ondanks dat ik mij er zo van bewust was, was ik toch weer teleurgesteld en tegelijkertijd verrast over sommige mensen. Wat nieuw voor mezelf was, was dat ik ook bij sommige mensen niet de behoefte voelde om mijn verhaal te vertellen.

Maar ondanks dat je, of je het nou wilt of niet, met deze situatie moet “dealen” was het geweldig om heel veel mensen na 25 jaar weer te zien en te spreken. De meesten met een rimpel en een grijze haar rijker. Ontzettend leuk om veel jeugdherinneringen op te halen. En natuurlijk was ik super dankbaar dat ik dit mee kon maken, want toen het 25-jarig jubileum er was, was ik te ziek om te gaan. En nu kon ik met trots laten zien dat ik, na een geslaagde transplantatie, weer springlevend ben!!!

sterren Gepubliceerd: woensdag 01-06-2011 | Reacties (3)

Reacties

Reageer op dit artikel

  • Wendy, Reuver
    14-06-2011 09:06

    Zeer herkenbaar en erg mooi verwoord.
    Begrip kan je niet afdwingen, je zal zelf een weg moeten vinden om te accepteren dat dat u eenmaal zo is.
    Moeilijk, maar wel moedig en een weg naar geluk!

  • jacques, den haag
    02-06-2011 17:52

    Goed geschreven stuk Linda, ik vind dat je je erg goed kunt uitdrukken en vooral mooi en positief schrijft. Complimenten!
    Jacques

  • Henk, Papendrecht
    01-06-2011 19:33

    Hehe, eindelijk wat positief schrijfwerk tussen al dat vaak ellendige nieuws over wat ik nu weer niet mag eten of drinken en hoeveel verhoogde kans ik (als nierpatient loop op een scala aan ziekten. Goed stukje schrijfwerk waar ik energie van krijg.




Bart blogt: Tot ziens in Newcastle!

De World Transplant Games in Málaga zitten er op. En wat een belevenis vond ik het! En wat heb ik het naar mijn zin gehad! Zoveel mag hopelijk duidelijk zijn uit mijn vorige blogs over mijn deelname aan de WTG.

Deze laatste blog over de WTG schrijf ik dan ook achter m’n eigen PC terug in Nederland. Met een hoofd vol herinneringen die – wanneer er weer eentje opkomt – een glimlach op mijn gezicht brengen. Ook mijn herinneringen aan de slotceremonie en het slotgala, dat hadden jullie nog tegoed.

Lees meer »

Bart blogt: Hup Holland Hup! »

Laat de leeuw niet in z’n hempie staan… Dat wordt nog net niet gezongen langs de lijnen van de verschillende sportevenementen. Maar aanwezig zijn ze; de supporters van Team NL! Bij elke sport waar een Nederlander uitkomt, zijn ze te vinden de supporters die soms uren van zon weerstaan om ‘hun’ sporters aan te moedigen en wellicht toch ook een beetje de sporters uit andere landen te imponeren.

Lees meer »

Bart blogt: De Spelen zijn begonnen! »

Ik weet niet zeker of de woorden 'let the games begin' letterlijk zijn uitgesproken, maar met het hijsen van de WTG-vlag zijn de Transplant Games zondagavond officieel geopend. Er was natuurlijk nog wel meer te beleven bij de opening. Mooie dingen. Unieke dingen voor wanneer je, zoals ik, voor het eerst meedoet. Alleen al de samenkomst van alle landenteams voordat we het stadion in gingen. Dat was een belevenis op zich.

Lees meer »







NierNieuws en zijn adverteerders maken soms gebruik van cookies. Klik hier voor meer informatie.
Ons Pricaystatement vindt u hier