Mail: redactie@niernieuws.nl | 030 - 288 9994 | NL16 TRIO 0197 707866



Reageer | Verstuur | Druk af   

Het mysterie dat 'wachtkamer poli niertransplantatie' heet

Na mijn ontslag uit het ziekenhuis na de transplantatie volgde het traject polikliniek, wat in eerste instantie een heel intensief traject was. Een paar dagen na mijn ontslag moest ik al verschijnen en het bleek ook meteen foute boel, waarmee ik ook meteen de intensiteit wil aangeven. Maar eigenlijk wil ik in een volgend blog hier meer aandacht aan besteden en nu de aandacht vooral vestigen op het fenomeen wachtkamer. Dan wil ik hierbij benadrukken dat het een wachtkamer is met alleen patiënten die iets met niertransplantaties te maken hebben, op welke manier dan ook. Deze poli heeft ook een eigen prikpost en meestal voordat je in de wachtkamer van de poli komt, heb je eerst de wachtkamer van de prikpost al gehad.

De wachtkamer van de poli is een kamer vol vreugde en verdriet, vol hoop en vrees, hele zieke mensen en mensen die denken de hele wereld weer aan te kunnen. Strakke blikken, waarbij de tranen achter de ogen branden en uitzinnig vrolijke verhalen. Het is een bijzondere plek, in een heel eigen wereld, in zo'n grote 'medische fabriek'.

Er hangt op deze plek ook een beschermende sfeer, er is geduld, respect en begrip. Alles kan en niets is te veel. Een ieder heeft tenslotte een gemene deler en weet wat er speelt. Een plek met lotgenoten. Daarnaast heeft iedereen ook zijn eigen unieke verhaal, met zijn eigen specifieke probleempjes. Er is een gevoel van saamhorigheid, maar tevens zweeft als een 'Zwaard van Damocles' de spanning en onzekerheid door deze kamer.

De weg naar deze wachtkamer toe kan van keer op keer ook zo ontzettend verschillen. De lift en de lange gangen met de steriele witte muren blijven hetzelfde, maar de gemoedstoestand is van cruciaal belang. De ene keer loop je hier vol zelfvertrouwen met fiere tred, de andere keer met lood in de schoenen, waarbij elke stap moeizamer lijkt te gaan en de moed je bijna in de schoenen zakt.

Sommige mensen praten honderd uit en leggen hun hele ziel en zaligheid op tafel, anderen knikken bescheiden en lezen rustig verder of kijken de andere kant op om duidelijk aan te geven verder geen behoefte te hebben aan een gesprek. En dan zijn er nog de mensen die binnenkomen met hun koffertje in hun hand en dan weet een ieder dat deze persoon hier komt met de wetenschap dat hij of zij misschien zal moeten blijven. Zelf heb ik het helaas ook een paar keer ervaren. En het ergste hiervan is de onzekerheid. Niet alleen voor jezelf, maar helemaal voor het thuisfront. Eén keer kwam ik daar met m'n koffertje en bleken m'n bloedwaarden die dag weer beter. Gelukkig mocht ik naar huis. Een andere keer moest ik helaas wel blijven voor een biopsie (om uit te sluiten dat er geen afstoting was) en een bloedtransfusie.

Als iemand zo binnenkomt weet iedereen hoe laat het is en dan zijn woorden niet nodig, een begrijpende, meelevende blik is genoeg. Ogen zijn tenslotte de spiegel van de ziel... Wat ik in ons geval het ergste vond van deze situatie, was dat er thuis twee kindjes in onzekerheid zaten te wachten. Niet wetende of mama wel of niet mee naar huis terug zou komen.

Wat deze wachtkamer natuurlijk ook kenmerkt zijn de mensen met de flesjes water en de pillendozen. Door velen van 'ons' moet er erg veel gedronken worden en zeer zeker moeten de medicijnen tegen de afstoting op zeer gezette tijden ingenomen worden. Dat is dan dus soms ook op het tijdstip als je in de wachtkamer zit. Maar hier is dat een normaal fenomeen en niemand kijkt daar raar van op. Vaak heeft ook wel iemand de opmerking 'oh, is het pillentijd?', om het toch allemaal wat luchtiger te laten lijken.

Vlak na je operatie, als je nog zeer regelmatig op de poli komt, kom je heel wat 'bekenden' tegen, maar naarmate de tijd verstrijkt wordt dit minder. Dit kan natuurlijk twee dingen betekenen. Of het gaat goed met je en je mag steeds langer wegblijven, wat voor sommige anderen ook geldt, dus je verliest elkaar om die reden uit het oog. Of het gaat slecht met je en ziet anderen waar het wel goed mee gaat vertrekken naar hun 'eigen centrum' en verliest ze daarom uit het oog. Toch heb ik me van sommige mensen nog weleens afgevraagd hoe het verder met ze gegaan is. Mensen waar je toch een soort van 'wachtkamer-klik' mee had en waar je dingen mee kon delen, die je met anderen misschien ook kan delen, maar lotgenoten hebben vaak aan een half woord genoeg en hebben verder geen uitleg nodig.

En terwijl dit alles in deze wachtkamer zich afspeelt, wil iedereen uiteindelijk natuurlijk maar één ding en dat is zo snel mogelijk naar binnen geroepen worden om te horen dat het goed met hem/haar gaat. En het eerste wat er gevraagd zal worden als je de kale, lege, steriele behandelkamer binnenkomt is natuurlijk: 'hoe gaat het met je?'

Als nier-getransplanteerde weet je ook dat dit wachtkamer-mysterie nooit meer uit je leven zal verdwijnen. Ook al gaat het goed met je, je blijft onder controle en je blijft patiënt. Over een paar dagen mag ik ook weer voor de uitslag van mijn onderzoeken en ook al kan ik tegenwoordig in de periodes tussen de controles door alles redelijk naast me neerleggen, begint het ook nu weer bij me te borrelen. In mijn achterhoofd spelen alle scenario's zich stiekem af en ik word af en toe badend in het zweet wakker. Soms droom ik ervan dat er eiwit in mijn urine zit, mijn bloeddruk veel te hoog is, mijn lichaam vol oedeem zit.

Maar als ik dan wakker word, weet ik dat dat was hoe het 20 jaar geleden allemaal begon en dat het nu goed gaat met me en me daar aan vast moet houden!!!

sterren Gepubliceerd: zaterdag 21-05-2011 | Reacties (7)

Reacties

Reageer op dit artikel

  • Marjan, Zijtaart
    24-05-2011 17:37

    Hoi Linda,

    Erg mooi geschreven!! Alles in je verhaal klopt!
    Ik zelf hou ook een blog bij: marjan-sjannie.blogspot.com

    x Marjan

  • jeanna, delfgauw
    23-05-2011 09:49

    het is dapper om diepste gevoelens met onbekende te delen

  • Linda
    22-05-2011 11:24

    @ Ruudje, Het "mysterie" zit 'm in de empathie.......

  • j.v.d.molengraft, eindhoven
    22-05-2011 11:23

    Hoi Linda,
    velen kennen het geheim van de nierpoli niet.
    Voor mij als medegetransplanteerde zit er veel herkenbaars in jouw verhaal, terwijl voor niet nierpatiënten een nierpiku een mysterie is.
    Maar jouw blogs zijn zeker ook voor nierpatiënten de moeite waard om te lezen. Ook zij kunnen er veel aan hebben.
    groet,
    Joost

  • Linda
    21-05-2011 20:52

    @ Zus, en aan die opvang mankeert het inderdaad helaas nogal eens...... Ik hoop hier ook nog een blog aan te besteden!!!

  • zus , Ecgt
    21-05-2011 19:53

    Ik vind het heel knap hoe jullie hier mee omgaan .Maar de opvang is heel voornaam .

  • Ruudje
    21-05-2011 14:24

    Mooi verhaal, maar wat is nou het 'mysterie' uit de titel? Volgens mij is het allemaal vrij helder en juist niet mysterieus.




Bart blogt: Tot ziens in Newcastle!

De World Transplant Games in Málaga zitten er op. En wat een belevenis vond ik het! En wat heb ik het naar mijn zin gehad! Zoveel mag hopelijk duidelijk zijn uit mijn vorige blogs over mijn deelname aan de WTG.

Deze laatste blog over de WTG schrijf ik dan ook achter m’n eigen PC terug in Nederland. Met een hoofd vol herinneringen die – wanneer er weer eentje opkomt – een glimlach op mijn gezicht brengen. Ook mijn herinneringen aan de slotceremonie en het slotgala, dat hadden jullie nog tegoed.

Lees meer »

Bart blogt: Hup Holland Hup! »

Laat de leeuw niet in z’n hempie staan… Dat wordt nog net niet gezongen langs de lijnen van de verschillende sportevenementen. Maar aanwezig zijn ze; de supporters van Team NL! Bij elke sport waar een Nederlander uitkomt, zijn ze te vinden de supporters die soms uren van zon weerstaan om ‘hun’ sporters aan te moedigen en wellicht toch ook een beetje de sporters uit andere landen te imponeren.

Lees meer »

Bart blogt: De Spelen zijn begonnen! »

Ik weet niet zeker of de woorden 'let the games begin' letterlijk zijn uitgesproken, maar met het hijsen van de WTG-vlag zijn de Transplant Games zondagavond officieel geopend. Er was natuurlijk nog wel meer te beleven bij de opening. Mooie dingen. Unieke dingen voor wanneer je, zoals ik, voor het eerst meedoet. Alleen al de samenkomst van alle landenteams voordat we het stadion in gingen. Dat was een belevenis op zich.

Lees meer »







NierNieuws en zijn adverteerders maken soms gebruik van cookies. Klik hier voor meer informatie.
Ons Pricaystatement vindt u hier