Mail: redactie@niernieuws.nl | 030 - 288 9994 | NL16 TRIO 0197 707866



Reageer | Verstuur | Druk af   

Een weekendje Londen. Vrijheid, blijheid!

Vorig weekend heb ik m'n eerste vliegreisje na m'n transplantatie gemaakt, samen met een vriendin. Op vakantie was ik al wel een paar keer geweest na mijn transplantatie, maar ik had nog niet gevlogen. Ik vond het ook best een beetje spannend. Hoe ging ik het allemaal doen met m'n medicijnen, zou ik wel aan m'n drie liter vocht kunnen komen, zou men moeilijk doen bij de douane over de medicatie, enz, enz.

Het vergde in ieder geval iets meer voorbereiding dan het 'normaal' voor iemand zou doen. Ik moest sowieso m'n vakantiebrief van het ziekenhuis even regelen en m'n medicijnpaspoort bij de apotheek uit laten printen. Nog even een voorraadje medicijnen halen, medicijnen uitzetten voor de desbetreffende dagen en in zo handig mogelijke doosjes stoppen. Het paste allemaal maar net, maar het was prima zo. Medicijnen moeten natuurlijk altijd in de handbagage vervoerd worden, maar voor de zekerheid had ik nog een extra set medicijnen in m'n koffer gestopt, ook had ik alle originele verpakkingen bij me.

Legio tips had ik gekregen, die natuurlijk allemaal zeer welkom waren. Een aantal daarvan was: veel drinken onderweg, vraag een plek bij het gangpad zodat je af en toe even kunt bewegen i.v.m. risico op trombose, neem een leeg flesje mee, zodat je dit kunt vullen (of kunt laten vullen) onderweg, zeg bij het inchecken dat je nierpatiënt bent en veel moet drinken. Alle tips had ik in m'n achterhoofd gehouden, maar ik moet eigenlijk zeggen dat alles gewoon vanzelf ging.

Ik denk dat de 'paniek' ook een beetje in het feit zit dat je geen drinken mee door de douane mag nemen, maar als je door de douane bent, kun je gewoon flesjes drinken kopen, die je mee kunt nemen in het vliegtuig.
Hetgeen ook scheelde was dat het een betrekkelijk korte vlucht was (Londen). Heel veel kans om te bewegen was er niet eens, want voor je opgestegen was, landde je al weer bijna. Daarbij vlogen we met een Fokker 50, wat net een 'haringtonnetje' is. En naar de medicatie heeft geen haan gekraaid. Al met al een heel verhaal voor het echte genieten kon beginnen.

Waar ik me ook een beetje zorgen over maakte was hoe ik het er conditioneel vanaf zou gaan brengen. Zou ik het wel kunnen volbrengen om drie dagen door Londen te lopen? Maar m'n grootste zorg is en bleef natuurlijk hoe ze het er thuis vanaf zouden brengen, man en kids. Toch wist ik ook dat als ik echt wilde genieten, dat ik dat los moest laten en dat is ook gelukt.

Vrijdagochtend zijn we geland, daarna met de metro, middels een paar overstapjes naar ons appartement gegaan. Eenmaal gesetteld, zijn we meteen de stad in gegaan, even lekker shoppen. 's Avonds heerlijk uit eten geweest (en wat kan ik dan nog steeds genieten, dat ik alles weer mag en kan eten), nog even wat ontbijtspullen voor de volgende ochtend ingeslagen en de rest van de avond heerlijk zitten kletsen.

De tweede dag was de dag van de 'highlights' en dus weer flink in de benen. Omdat we nog laat in de middag 'fish and chips' (wat natuurlijk niet mocht ontbreken) hadden gegeten, werd het nu een kant-en-klaar-maaltijd om een uurtje of negen waarna we weer tot diep in de nacht hebben zitten kletsen. Dag 3 ook weer in de benen en ik heb werkelijk m'n hele voeten kapot gelopen. 's Avonds weer heerlijk uit eten geweest, de koffers gepakt, waarna we eigenlijk wel lichtelijk kapot niet al te laat ons bed indoken. Maandagochtend op tijd vertrokken, om middels heel wat overstappen in overvolle metro's (middenin de spits) met een niet al te lichte koffer bij het vliegveld aan te komen. En om één uur waren we weer terug op Hollandse bodem.

Thuis gekomen bleek dat de heren alles perfect hadden achtergelaten en ik dus totaal uitgeblust op de bank kon belanden. Ik heb echt een aantal dagen nodig gehad om bij te komen, maar wat maakt het uit. Het was alles de moeite waard en ik ben super blij en dankbaar dat ik hier de energie weer voor heb. Daarbij was het me echt gelukt om even los te zijn van de regelmaat en de zorgen van alle dag...!!

Bedankt lief vriendinnetje voor een super gezellig, relaxed, maar ook inspannend weekend met een lach en een traan en bedankt man en kids dat jullie mij voor één weekend los konden laten en het zo super gedaan hebben thuis, jullie hebben mij alle vier weer een mooie overwinning op mezelf bezorgd!!!

sterren Gepubliceerd: zaterdag 26-03-2011 | Nog geen reacties




Bart blogt: Tot ziens in Newcastle!

De World Transplant Games in Málaga zitten er op. En wat een belevenis vond ik het! En wat heb ik het naar mijn zin gehad! Zoveel mag hopelijk duidelijk zijn uit mijn vorige blogs over mijn deelname aan de WTG.

Deze laatste blog over de WTG schrijf ik dan ook achter m’n eigen PC terug in Nederland. Met een hoofd vol herinneringen die – wanneer er weer eentje opkomt – een glimlach op mijn gezicht brengen. Ook mijn herinneringen aan de slotceremonie en het slotgala, dat hadden jullie nog tegoed.

Lees meer »

Bart blogt: Hup Holland Hup! »

Laat de leeuw niet in z’n hempie staan… Dat wordt nog net niet gezongen langs de lijnen van de verschillende sportevenementen. Maar aanwezig zijn ze; de supporters van Team NL! Bij elke sport waar een Nederlander uitkomt, zijn ze te vinden de supporters die soms uren van zon weerstaan om ‘hun’ sporters aan te moedigen en wellicht toch ook een beetje de sporters uit andere landen te imponeren.

Lees meer »

Bart blogt: De Spelen zijn begonnen! »

Ik weet niet zeker of de woorden 'let the games begin' letterlijk zijn uitgesproken, maar met het hijsen van de WTG-vlag zijn de Transplant Games zondagavond officieel geopend. Er was natuurlijk nog wel meer te beleven bij de opening. Mooie dingen. Unieke dingen voor wanneer je, zoals ik, voor het eerst meedoet. Alleen al de samenkomst van alle landenteams voordat we het stadion in gingen. Dat was een belevenis op zich.

Lees meer »







NierNieuws en zijn adverteerders maken soms gebruik van cookies. Klik hier voor meer informatie.
Ons Pricaystatement vindt u hier