Mail: redactie@niernieuws.nl | 030 - 288 9994 | NL16 TRIO 0197 707866



Reageer | Verstuur | Druk af   

Mijn 11-daagse Medische Logeerpartijtje (deel 3/3)

Langzaamaan begon nu alles wel een beetje te lopen. Al snel na de operatie was ik begonnen met eten, het mobiliseren ging goed en ik werd langzamerhand weer steeds zelfstandiger. Rolstoel was niet meer nodig. Elke dag liep ik m'n rondje en pakte ik een paar trappen meer mee. Ik stond letterlijk weer op 'eigen benen'. Dus begonnen we te denken aan het naar huis gaan. Totdat ik 's woensdags koorts kreeg en donderdags ook het kreatinine weer ging stijgen, weer paniek in de tent en weer hetzelfde ritueel als de vorige keer. Afgezien van de katheter, die mocht gelukkig wegblijven.

Naar huis gaan zat er dus (nog) niet in. Maar de koorts zakte ook weer redelijk snel, de echo zag er wederom goed uit en nadat wederom de medicatie aangepast was, zakte ook het kreatinine weer. En toen kreeg ik zaterdagochtend het verlossende bericht dat ik toch naar huis mocht. Ik wist niet hoe snel ik het thuisfront moest bellen en m'n tassen moest pakken. Dit viel trouwens wel vies tegen, maar als je iets graag wilt, kom je echt een heel eind!! Een van de weinige dingen die ik me nog kan herinneren van de terugweg naar huis, waren de verkeersdrempels. Ai, wat was dit pijnlijk in het wondgebied als je over zo'n ding ging.

M'n kamergenoot zag ik nog een paar keer terug. Eén keer tijdens een poli-bezoek en één keer toen de dubbel-j-katheter verwijderd moest worden (ongeveer een week na ontslag uit het ziekenhuis). Zij was een paar dagen na mij ontslagen uit het ziekenhuis en was, weliswaar met wat complicaties, ook weer redelijk op de been.

Over aandacht heb ik in deze periode zeker niet te klagen gehad. Ik kreeg ontzettend veel bezoek, kaarten, bloemen, cadeautjes, telefoontjes, sms-jes, krabbels, enz, enz. Het was gewoon SUPER!! Wat we wel hadden gedaan was het bezoek door één persoon laten coördineren, zodat alles mooi verdeeld was over de dagen en diegene ook mede kon delen als het even wat minder ging of als ik even geen behoefte had aan bezoek, dat het dan even niet uitkwam. Dat klinkt heel ondankbaar, maar zeker in deze situaties moet je goed voor jezelf opkomen. Het jammere is wel dat sommige mensen deze mening niet konden respecteren en gewoon maar deden waar ze zelf zin in hadden.

Maar oh, wat was ik blij weer thuis te zijn, lekker bij man en kids in m'n eigen vertrouwde omgeving. Wat ik toen gelukkig nog niet wist, was dat een zeer spannende en onzekere tijd aan zou breken. Er zou nog een 'logeerpartij' volgen omdat men toch bang was voor een afstoting. Er werd een biopsie gedaan en ik kreeg een bloedtransfusie... Het bleek geen afstoting en het zoeken naar de juiste balans tussen medicatie, nier en lichaam ging verder. In deze tussentijd herstelde mijn vader wonderbaarlijk en had al snel de normale draad van het leven weer opgepakt.

Na een jaar kwam er langzaam rust, m'n conditie kwam op een acceptabel peil, ik was inmiddels goed ingesteld op m'n medicatie en de onzekerheid maakte langzaam plaats voor vertrouwen en een ware ontdekkingstocht begon!!!

sterren Gepubliceerd: woensdag 09-03-2011 | Reacties (2)

Reacties

Reageer op dit artikel

  • miranda, apeldoorn
    11-03-2011 12:01

    dan heb ik dus toch nog een voordeeltje gehad dat ik 5 weken in het umcg heb gelegen.
    ik herinner mij geen verkeersdrempels die pijn veroorzaakten

  • susanne
    09-03-2011 21:19

    weer heel mooi geschreven en dat van die verkeersdrempels... kan ik me ook heel goed herinneren ja. Wat deed dat pijn!!! evenals stukjes weg waar geen gewoon asfalt lag en de auto dus hobbelde, tranen in mn ogen van de pijn.




Bart blogt: Tot ziens in Newcastle!

De World Transplant Games in Málaga zitten er op. En wat een belevenis vond ik het! En wat heb ik het naar mijn zin gehad! Zoveel mag hopelijk duidelijk zijn uit mijn vorige blogs over mijn deelname aan de WTG.

Deze laatste blog over de WTG schrijf ik dan ook achter m’n eigen PC terug in Nederland. Met een hoofd vol herinneringen die – wanneer er weer eentje opkomt – een glimlach op mijn gezicht brengen. Ook mijn herinneringen aan de slotceremonie en het slotgala, dat hadden jullie nog tegoed.

Lees meer »

Bart blogt: Hup Holland Hup! »

Laat de leeuw niet in z’n hempie staan… Dat wordt nog net niet gezongen langs de lijnen van de verschillende sportevenementen. Maar aanwezig zijn ze; de supporters van Team NL! Bij elke sport waar een Nederlander uitkomt, zijn ze te vinden de supporters die soms uren van zon weerstaan om ‘hun’ sporters aan te moedigen en wellicht toch ook een beetje de sporters uit andere landen te imponeren.

Lees meer »

Bart blogt: De Spelen zijn begonnen! »

Ik weet niet zeker of de woorden 'let the games begin' letterlijk zijn uitgesproken, maar met het hijsen van de WTG-vlag zijn de Transplant Games zondagavond officieel geopend. Er was natuurlijk nog wel meer te beleven bij de opening. Mooie dingen. Unieke dingen voor wanneer je, zoals ik, voor het eerst meedoet. Alleen al de samenkomst van alle landenteams voordat we het stadion in gingen. Dat was een belevenis op zich.

Lees meer »







NierNieuws en zijn adverteerders maken soms gebruik van cookies. Klik hier voor meer informatie.
Ons Pricaystatement vindt u hier