Mail: redactie@niernieuws.nl | 030 - 288 9994 | NL16 TRIO 0197 707866



Reageer | Verstuur | Druk af   

Het wel en wee rondom de transplantatie (deel 2)

Ook realiseerde ik me dat de pijn meeviel en ik me niet echt beroerd voelde. Ik kon de morfinepomp zelf bedienen, kon erop drukken wanneer ik het nodig vond (er was natuurlijk een grens ingesteld), maar legde mezelf al snel de dwang op dat ik één keer in het uur op de pomp mocht drukken, maar waarom weet ik niet... Vandaar ook dat ik die klok goed kon gebruiken. Ik kon de slaap niet vatten en was de hele nacht wakker.

Terwijl ik half stoned me meer en meer bewust werd van m'n omgeving, kwamen man en kids eraan. De afspraak vooraf was dat alleen mijn man even 10 minuten bij mij zou mogen, maar de kids mochten uiteindelijk ook even bij mama kijken. Verpakt in een mooi blauw tenue stonden ze aan mijn bed. Vooraf had ik het idee vreselijk gevonden dat ze mij zo zouden moeten zien en was ik ook bang geweest dat ik allerlei onzin uit zou kramen onder invloed van... Dus het eerste wat ik vroeg toen ze bij me waren was of ik wel een beetje normaal praatte. Waar maakt een mens zich eigenlijk druk om in zo'n situatie? Wat 10 minuten zouden zijn, werd een half uurtje, maar ik kan me daar verder niet heel veel van herinneren.

En toen brak er een hele lange nacht aan met constant controles en ik zag de minuten wegtikken op de klok. Gaandeweg de nacht begon een helse hoofdpijn van mij meester te maken, die naar later bleek dagen aan zou houden. In de loop van de ochtend kreeg ik te horen dat ik om een uur of 11 weer naar mijn gewone kamer zou worden gebracht. Dit zou gebeuren met eerst een tussenstop bij mijn vader. We zouden elkaar weer voor het eerst na onze operaties zien!! Eerst zou ik nog gewassen worden, m'n nekinfuus werd eruit gehaald en dan was het zover.

Terwijl ik richting mijn vader gebracht werd, ontstond er bij mij een soort 'wagenziekte', ik werd echt zo ontzettend misselijk. Waarschijnlijk door een combinatie van narcose en het hobbelen in het bed. Aangekomen bij mijn vader wist ik natuurlijk niet hoe ik hem aan zou treffen, maar dit had ik zeker niet durven dromen. Hij zat naast z'n bed, alsof er nooit iets gebeurd was, een boek te lezen. Natuurlijk is dit een kippenvel-moment en heftige emoties spelen op zo'n moment de boventoon.

Later die middag kwam mijn vader naar mij toegelopen, weliswaar nog met behoorlijk wat pijn, om mij het voor hem heugelijke nieuws te vertellen dat hij de volgende dag al naar huis zou gaan. De bedoeling was in eerste instantie dat hij het weekend over zou blijven, maar het ging zo goed met hem en je kunt maar wegwezen uit de ziekenhuissfeer. Je knapt tenslotte pas echt op als je lekker thuis bent. Wat een SUPERBIKKEL...

sterren Gepubliceerd: zaterdag 26-02-2011 | Nog geen reacties




Bart blogt: Tot ziens in Newcastle!

De World Transplant Games in Málaga zitten er op. En wat een belevenis vond ik het! En wat heb ik het naar mijn zin gehad! Zoveel mag hopelijk duidelijk zijn uit mijn vorige blogs over mijn deelname aan de WTG.

Deze laatste blog over de WTG schrijf ik dan ook achter m’n eigen PC terug in Nederland. Met een hoofd vol herinneringen die – wanneer er weer eentje opkomt – een glimlach op mijn gezicht brengen. Ook mijn herinneringen aan de slotceremonie en het slotgala, dat hadden jullie nog tegoed.

Lees meer »

Bart blogt: Hup Holland Hup! »

Laat de leeuw niet in z’n hempie staan… Dat wordt nog net niet gezongen langs de lijnen van de verschillende sportevenementen. Maar aanwezig zijn ze; de supporters van Team NL! Bij elke sport waar een Nederlander uitkomt, zijn ze te vinden de supporters die soms uren van zon weerstaan om ‘hun’ sporters aan te moedigen en wellicht toch ook een beetje de sporters uit andere landen te imponeren.

Lees meer »

Bart blogt: De Spelen zijn begonnen! »

Ik weet niet zeker of de woorden 'let the games begin' letterlijk zijn uitgesproken, maar met het hijsen van de WTG-vlag zijn de Transplant Games zondagavond officieel geopend. Er was natuurlijk nog wel meer te beleven bij de opening. Mooie dingen. Unieke dingen voor wanneer je, zoals ik, voor het eerst meedoet. Alleen al de samenkomst van alle landenteams voordat we het stadion in gingen. Dat was een belevenis op zich.

Lees meer »







NierNieuws en zijn adverteerders maken soms gebruik van cookies. Klik hier voor meer informatie.
Ons Pricaystatement vindt u hier