Mail: redactie@niernieuws.nl | 030 - 288 9994 | NL16 TRIO 0197 707866



Reageer | Verstuur | Druk af   

Het wel en wee rondom de transplantatie (deel 1)

23 juli 2008 om half elf 's ochtends was het dan zover: ik werd naar de ruimte gereden waar ik voorbereid werd op mijn operatie. Het was er druk. Als eerste werd er een infuusnaald ingebracht. Een lollige verpleger (althans hij vond zichzelf vooral erg lollig) bracht de naald in. Achteraf kon ik hem wel vervloeken, want uiteindelijk moest de naald vervangen worden. Ik kon mijn hele hand niet meer bewegen en had er een maand na operatie nog last van, maar dat even terzijde. Vervolgens kwam er een verpleegkundige met werkelijk een heel tafeltje met medicatie, wat allemaal nog voor operatie toegediend moest worden. Toen dit allemaal gebeurd was, kwam men mij vertellen dat bij mijn vader alles goed gegaan was en het nu mijn beurt was...

Ik werd in m'n bed richting operatiekamer gereden, alwaar ik over mocht stappen op de 'operatietafel', voor m'n gevoel was het een hele harde plank. Vanaf hier worden de herinneringen allemaal wat vager, maar wat ik nog weet is dat er gezegd werd: 'doet u uw armen maar wijd. Ik kreeg een kapje op m'n mond en er werd gezegd: 'gaat u maar lekker slapen' en toen was het donker... Dit was ook het moment dat ik als 'control freak' totaal 'out of control' was, mijn lot lag nu in handen van anderen en ik moest de regie over mijn leven uit handen geven!

Een aantal uren later werd het voor mij weer licht: ik werd wakker op de PACU (Post Anesthesia Care Unit; een patiënt komt op de PACU als hij/zij meer bewaking en/of behandeling na de operatie nodig heeft dan op de verpleegafdeling gegeven kan worden). De eerste herinnering is dat ik rechts boven mij een klok zag hangen waarop het 5 uur ('s middags) was. Deze klok zou de rest van mijn verblijf op de PACU een grote rol gaan spelen voor mij en de 'control freak' in mij was dan ook meteen weer in 'functie'.

Vervolgens werd ik mij langzaam bewust van wat er allemaal aan mij vast zat (nekinfuus, infuus in de arm, blaaskatheter, zuurstof, saturatiemeter, morfinepomp, bloeddrukmeter en ongetwijfeld zullen er nog veel meer metertjes aan me vast hebben gezeten, maar daar was ik me dan gelukkig niet van bewust. Wat ik me wel realiseerde was dat ik geen wonddrain had. Tijdens de voorbereidingen naar de transplantatie toe, had ik een gesprek met de chirurg en hij vertelde mij dat hij zou kijken of het mogelijk was dat er geen wonddrain nodig zou zijn en dat was dus inderdaad gelukt. Wat ook prachtig gelukt was, was het hechten. De wond was inwendig gehecht. De chirurg beloofde toen hij een aantal dagen later bij mij was, dat je er over een jaar bijna niets meer van zou zien en dat is ook zo. Natuurlijk is dit het minst belangrijke van allemaal, maar achteraf wel mooi meegenomen.

Wordt vervolgd

sterren Gepubliceerd: vrijdag 25-02-2011 | Reacties (2)

Reacties

Reageer op dit artikel

  • miranda, apeldoorn
    25-02-2011 18:59

    en daar lag ik dan smiddags op de dialyse met een infuus,blaascatheter en de splint,zuurstofslangetje,bloeddrukmeter en 2 dialysenaalden in mn arm.
    Totaal iets anders als wat ik in gedachten had toen ik de OK inging...verdere verloop is terug te vinden op mijn hyves

  • miranda, apeldoorn
    25-02-2011 18:56

    ook ik ging vrij relaxed de ok in en herinner mij ook het kapje nog.
    half suf na de OK lag ik op de uitslaapkamer en kreeg half in mn roes nog mee dat ik diezelfde middag/avond nog moest dialyseren omdat het kalium veel te hoog was door de OK




Bart blogt: Tot ziens in Newcastle!

De World Transplant Games in Málaga zitten er op. En wat een belevenis vond ik het! En wat heb ik het naar mijn zin gehad! Zoveel mag hopelijk duidelijk zijn uit mijn vorige blogs over mijn deelname aan de WTG.

Deze laatste blog over de WTG schrijf ik dan ook achter m’n eigen PC terug in Nederland. Met een hoofd vol herinneringen die – wanneer er weer eentje opkomt – een glimlach op mijn gezicht brengen. Ook mijn herinneringen aan de slotceremonie en het slotgala, dat hadden jullie nog tegoed.

Lees meer »

Bart blogt: Hup Holland Hup! »

Laat de leeuw niet in z’n hempie staan… Dat wordt nog net niet gezongen langs de lijnen van de verschillende sportevenementen. Maar aanwezig zijn ze; de supporters van Team NL! Bij elke sport waar een Nederlander uitkomt, zijn ze te vinden de supporters die soms uren van zon weerstaan om ‘hun’ sporters aan te moedigen en wellicht toch ook een beetje de sporters uit andere landen te imponeren.

Lees meer »

Bart blogt: De Spelen zijn begonnen! »

Ik weet niet zeker of de woorden 'let the games begin' letterlijk zijn uitgesproken, maar met het hijsen van de WTG-vlag zijn de Transplant Games zondagavond officieel geopend. Er was natuurlijk nog wel meer te beleven bij de opening. Mooie dingen. Unieke dingen voor wanneer je, zoals ik, voor het eerst meedoet. Alleen al de samenkomst van alle landenteams voordat we het stadion in gingen. Dat was een belevenis op zich.

Lees meer »







NierNieuws en zijn adverteerders maken soms gebruik van cookies. Klik hier voor meer informatie.
Ons Pricaystatement vindt u hier