Mail: redactie@niernieuws.nl | 030 - 288 9994 | NL16 TRIO 0197 707866



Reageer | Verstuur | Druk af   

Ons traject naar transplantatie (deel 1)

Het traject naar transplantatie toe ging eigenlijk heel geleidelijk. Toen in 1992 vastgesteld werd dat ik een nierziekte had, werd er meteen bijgezegd dat ik in de toekomst wellicht zou moeten dialyseren en/of getransplanteerd zou moeten worden. Dat ik het nog 16 jaar op eigen kracht zou redden, hadden we toen niet durven dromen. Dus naarmate de nierfunctie slechter werd, konden we langzaam aan het idee wennen dat het moment in zicht kwam dat dialyseren en/of transplantatie noodzakelijk was. Onze voorkeur ging uit naar een pre-emptieve transplantatie. Dit betekent transplanteren vóór dat eventueel gedialyseerd zou moeten worden. Dit kan echter alléén wanneer er een levende donor beschikbaar is.

In mijn geval was dat gelukkig zo. Mijn ouders hadden jaren voordat er sprake was dat er getransplanteerd moest worden, allebei aangeboden donor te willen zijn, mocht het zover komen. In augustus 2007 kregen wij te horen dat het moment daar was. Mijn ouders gingen het traject in van allerlei onderzoeken die noodzakelijk waren om te kijken of ze geschikt waren als donor en een match met mij hadden. Tegelijkertijd ging ik voor alle zekerheid toch het voorbereidende traject in voor dialyse, want mocht er geen match zijn of er zou een ander probleem ontstaan, dan zat er niks anders op dan toch te moeten dialyseren en op de wachtlijst komen.

Nadat een aantal maanden later alle uitslagen van de onderzoeken binnen waren, bleken mijn ouders allebei geschikt te zijn als donor en ook allebei de goede match met mij te hebben. Toen zaten ze samen nog met het dilemma: wie ó wie? Samen namen ze de beslissing na wikken en wegen, dat mijn vader mijn donor zou worden. Nadat bij mij ook alle onderzoeken en voorbereidingen waren afgerond, kon er een datum geprikt worden. Inmiddels waren we wel bijna driekwart jaar verder. De datum zou 13 augustus 2008 worden, maar mocht er eerder een plekje vrijkomen, dan was ik de eerste die daarvoor in aanmerking zou komen. Mijn toenmalig behandelend arts vond namelijk dat ik er wel heel hard aan toe was. En zo geschiedde, een paar dagen later werd ik al opgebeld met de mededeling dat er 25 juni al een plekje beschikbaar was. Na overleg binnen het gezin en met m'n ouders waren we het er snel over eens dat we deze kans met beide handen moesten aangrijpen. Dit betekende wel dat we nog maar een paar weken hadden om ons voor te bereiden en binnen het gezin moest ook het een en ander geregeld worden. Gelukkig lukte dat! Heb me ook meerdere malen afgevraagd hoe het zou zijn als je op de wachtlijst staat en je plotseling het verlossende telefoontje krijgt.

Dus zo gezegd, zo gedaan, gingen wij (als gezin) dinsdag 24 juni 's middags richting ziekenhuis. Mijn vader was 's ochtends al opgenomen, omdat er nog wat laatste onderzoekjes plaats moesten vinden bij hem. Daar aangekomen, gebeurden er dingen die niet gingen zoals afgesproken en begon bij mij iets te knagen... DE TRANSPLANTATIE GING NIET DOOR!! Mijn vader was niet fit genoeg voor de operatie en men nam geen risico.

Onverrichter zake keerden wij dus bepakt en bezakt terug naar huis. Woede, verdriet, ongeloof, kortom een kolkende massa van emoties overmande ons. We waren er op alle fronten zo op voorbereid geweest en klaar voor, maar helaas. En ik was hier nog zo op voorbereid door mijn toenmalig behandelend arts. Elke keer zei hij weer: 'hou er rekening mee dat het tot de deur van de operatiekamer niet door kan gaan, om wat voor reden dan ook', maar als je zo ver bent gekomen en al bijna op de drempel van de operatiekamer staat, denk je daar toch niet aan. Dan ben je al zo gefocust op wat er komen gaat.

Wordt vervolgd

sterren Gepubliceerd: dinsdag 15-02-2011 | Reacties (2)

Reacties

Reageer op dit artikel

  • patricia, arnhem
    15-02-2011 20:50

    toen ik jaren terug voor het eerst dialyseerde ben ik 2x onverwacht opgeroepen en helaas weer naar huis gestuurd. zo'n enorme teleurstelling maar gelukkig op 1 januari 1989 werd ik weer opgeroepen en ben ik op 2 januari getransplanteerd. deze nier heeft het bijna 18 jaar gedaan.

  • miranda karrenbelt, apeldoorn
    15-02-2011 15:05

    hoi Linda,

    ik heb dus beide keren een nier via de wachtlijst mogen ontvangen...de eerste keer waren we op vakantie in zeeland toen s ochtends om half 8 het mobieltje overging met het heugelijke nieuws....maar ja daar sta je dan met 2 kids van toen 4,5 en bijna 7 jaar....met bungalowtent etc op een snikhete dag met 33 graden...dus van Zeeland helemaal naar Groningen...niet wetende of de kruisproef goed uit zou pakken...gauw wat kleding voor ons 4tjes in de auto gemikt....en uiteindelijk 6 uur later in Groningen beland.De volgende dag is mn mams samen met mn 2 broertjes naar Zeeland gereden vanuit apeldoorn om die bungalowtent en alle toebehoren daar weg te halen....kortom een vakantie om nooit meer te vergeten
    Afgelopen keer sept 2010 ging s avonds om 22.30 de telefoon en daar sta je dan weer met 2 kids van 11 jaar en net 14...die laat je ook niet snachts alleen thuis....dus weer mn mams gebeld en die kwam er meteen aan en is hier bij d eboys blijven slapen...




Bart blogt: Tot ziens in Newcastle!

De World Transplant Games in Málaga zitten er op. En wat een belevenis vond ik het! En wat heb ik het naar mijn zin gehad! Zoveel mag hopelijk duidelijk zijn uit mijn vorige blogs over mijn deelname aan de WTG.

Deze laatste blog over de WTG schrijf ik dan ook achter m’n eigen PC terug in Nederland. Met een hoofd vol herinneringen die – wanneer er weer eentje opkomt – een glimlach op mijn gezicht brengen. Ook mijn herinneringen aan de slotceremonie en het slotgala, dat hadden jullie nog tegoed.

Lees meer »

Bart blogt: Hup Holland Hup! »

Laat de leeuw niet in z’n hempie staan… Dat wordt nog net niet gezongen langs de lijnen van de verschillende sportevenementen. Maar aanwezig zijn ze; de supporters van Team NL! Bij elke sport waar een Nederlander uitkomt, zijn ze te vinden de supporters die soms uren van zon weerstaan om ‘hun’ sporters aan te moedigen en wellicht toch ook een beetje de sporters uit andere landen te imponeren.

Lees meer »

Bart blogt: De Spelen zijn begonnen! »

Ik weet niet zeker of de woorden 'let the games begin' letterlijk zijn uitgesproken, maar met het hijsen van de WTG-vlag zijn de Transplant Games zondagavond officieel geopend. Er was natuurlijk nog wel meer te beleven bij de opening. Mooie dingen. Unieke dingen voor wanneer je, zoals ik, voor het eerst meedoet. Alleen al de samenkomst van alle landenteams voordat we het stadion in gingen. Dat was een belevenis op zich.

Lees meer »







NierNieuws en zijn adverteerders maken soms gebruik van cookies. Klik hier voor meer informatie.
Ons Pricaystatement vindt u hier