Mail: redactie@niernieuws.nl | 030 - 288 9994 | NL16 TRIO 0197 707866



Reageer | Verstuur | Druk af   

Moeder en nierpatiënt (deel 1)

Toen ik wilde beginnen aan dit blog rees bij mij meteen de vraag, moet de titel worden: 'Moeder en nierpatiënt' of 'Nierpatiënt en moeder'. Na wat wikken en wegen kwam ik tot de conclusie dat het moest worden: 'Moeder en nierpatiënt' en wel omdat ik in eerste instantie moeder ben en het nierpatiënt zijn zo lang mogelijk bijzaak moe(s)t blijven in ons leven.

Tot een bepaald moment ging dat ook goed. We vonden dat alles altijd door moest gaan: sport van de kinderen, feestjes, verjaardagen, vakanties. Tot het moment dat het dusdanig slecht met me ging, dat er ook keuzes gemaakt moesten worden, maar met 'schipperen' kom je ook een heel eind.

Natuurlijk zijn er altijd mensen die de vraag hebben: 'Waarom kies je voor kinderen als je ziek bent?' Of mensen die kritiek hebben op de beslissing die je hebt genomen. Mijn antwoord hierop is heel simpel: 'Soms word je voor keuzes gezet in het leven en na veel wikken en wegen en alle voors en tegens tegen elkaar afgewogen te hebben, neem je een beslissing'. PUNT. Wij hebben deze beslissing weloverwogen genomen en de sprong gewaagd.

Achteraf gezien zijn we superblij met deze beslissing, want na een lange periode van Endoxan-gebruik kwam ik op m'n 33e (door het Endoxan-gebruik) in de overgang en hadden we dus na deze periode geen keus meer gehad. Het was dan, wat dit onderwerp betreft, gewoon einde verhaal geweest.

Je kunt ook gezond zijn, kinderen krijgen en daarna te horen krijgen dat je iets ernstigs mankeert, dan zit je dus in dezelfde situatie. Je kunt ook altijd zeggen: 'als dit, dan dat', maar 'ALS' bestaat volgens mij helemaal niet...

Maart 1995 werd onze eerste zoon kerngezond geboren na een voldragen zwangerschap van 40 weken en 3 dagen. Ik had toen nog een nierfunctie van 58%. Heel snel daarna werd ons de vraag gesteld door de arts of we nog voor een tweede kindje wilden gaan, de eerste keer was toch alles goed gegaan...? We besloten het 'risico' te nemen, want dat het risico's met zich meebracht, dat wisten we. November 1996 werd onze tweede zoon geboren, na een moeizamer zwangerschap dan de eerste: ons gezin was compleet. Ik kwam deze keer niet geheel ongeschonden uit de strijd, de nierfunctie was gezakt naar 50%.

Toch was het allemaal goed te doen, wel met een super-echtgenoot naast me, die de nodige huishoudelijke taken voor z'n rekening nam. Toen de nierfunctie echter een paar jaar later in één keer kelderde van 50 naar 30% werd het toch een ander verhaal. Maar door het 2 jaar slikken van endoxan, hebben we de nierfunctie toch nog jaren stabiel kunnen houden op 30%. Wat zeker voor het moederschap van wezenlijk belang was. Als ik alles goed plande, ging het goed, maar er moesten niet te veel onverwachte dingen gebeuren, want dan kwam ik in de knoop.

Wordt vervolgd

sterren Gepubliceerd: vrijdag 21-01-2011 | Nog geen reacties




Bart blogt: Tot ziens in Newcastle!

De World Transplant Games in Málaga zitten er op. En wat een belevenis vond ik het! En wat heb ik het naar mijn zin gehad! Zoveel mag hopelijk duidelijk zijn uit mijn vorige blogs over mijn deelname aan de WTG.

Deze laatste blog over de WTG schrijf ik dan ook achter m’n eigen PC terug in Nederland. Met een hoofd vol herinneringen die – wanneer er weer eentje opkomt – een glimlach op mijn gezicht brengen. Ook mijn herinneringen aan de slotceremonie en het slotgala, dat hadden jullie nog tegoed.

Lees meer »

Bart blogt: Hup Holland Hup! »

Laat de leeuw niet in z’n hempie staan… Dat wordt nog net niet gezongen langs de lijnen van de verschillende sportevenementen. Maar aanwezig zijn ze; de supporters van Team NL! Bij elke sport waar een Nederlander uitkomt, zijn ze te vinden de supporters die soms uren van zon weerstaan om ‘hun’ sporters aan te moedigen en wellicht toch ook een beetje de sporters uit andere landen te imponeren.

Lees meer »

Bart blogt: De Spelen zijn begonnen! »

Ik weet niet zeker of de woorden 'let the games begin' letterlijk zijn uitgesproken, maar met het hijsen van de WTG-vlag zijn de Transplant Games zondagavond officieel geopend. Er was natuurlijk nog wel meer te beleven bij de opening. Mooie dingen. Unieke dingen voor wanneer je, zoals ik, voor het eerst meedoet. Alleen al de samenkomst van alle landenteams voordat we het stadion in gingen. Dat was een belevenis op zich.

Lees meer »







NierNieuws en zijn adverteerders maken soms gebruik van cookies. Klik hier voor meer informatie.
Ons Pricaystatement vindt u hier