Mail: redactie@niernieuws.nl | 030 - 288 9994 | NL16 TRIO 0197 707866



Reageer | Verstuur | Druk af   

Mijn eerste dag op de dialyseafdeling

Foto: Arnoud van Voorst

Het is nog aardedonker als ik naar mijn nieuwe werkplek rij. Heb een beetje buikpijn, aan ontbijt moet ik niet denken. Waarom? Spannende dag vandaag. The first day of the rest of my life' zei ik gisteren nog stoer tegen mijn familie, voel me nu helemaal niet stoer. Stom eigenlijk maar ik voel me een beetje als een kleine 30 jaar geleden toen ik als leerling-verpleegkundige werd voorgesteld aan de hoofdzuster. Zuster worden, sinds ik me kan herinneren, wilde ik het al. Jaren geleden was mijn dochter bezig met haar Tweety verzameling, ze spaarde alles van en met Tweety erop, mam, vroeg ze, wat spaarde jij toen je klein was? Daar hoefde ik niet over na te denken, ik spaarde 'zusterspullen'; lege medicijndoosjes, flesjes, verband, pleisters enzovoort. Eerlijk waar, ik had een laatje op mijn kamer waar ik 'mijn schatten' in bewaarde, menig pop en beer heb ik hiermee verpleegd.

Na jaren op de afdeling chirurgie gewerkt te hebben vond ik dat het tijd was voor een nieuwe uitdaging. Waarom dialyse? Na weken snuffelen op vacaturesites kwam ik tot de ontdekking dat bijna ieder ziekenhuis in het land een vacature voor dialyseverpleegkundige en dialyseverpleegkundige in opleiding in hun lijst hadden staan. Daar moest ik meer van weten, na avonden het internet afstruinen voor informatie over dialyse wist ik het. Dit is het! Iets helemaal anders dan het lopende bandwerk van opnemen, opereren en ontslaan van een chirurgische afdeling. Meer tijd voor mijn patiënten, hoop ik. Kwaliteit tijd!

Op de afdeling aangekomen is mijn begeleider er nog niet, kijk maar even rond, zegt een nieuwe collega vriendelijk. Ik ga voor een dialysemachine staan, aangenaam kennis te maken denk ik. In de boeken en op internet heb ik er veel over gelezen, maar nu is het voor het echt. Mijn begeleider is inmiddels gearriveerd en samen gaan we aan de slag, kijk eerst maar gewoon mee, zegt ze. Bedreven gaat ze aan de slag, eerst de knop aan, er klinken een paar piepjes en er gaan lichtjes branden. Ze maakt een setje met lijnen open, er is een arteriële lijn en een veneuze lijn, legt ze uit, en dit is de nier. Arterieel is rood en veneus is blauw, tot dusver nog logisch denk ik. We beginnen met de arteriële kant … je schroeft het lijntje op de nier … dit is een luchtvanger … dan door de pomp … hier doorheen … drukmeter daar … en dan prik je de lijn in een zak NaCl. Nu de veneuze lijn … weer een luchtvanger … drukmeter hier … daar doorheen … en dan … HELP!!! Stop, piep ik, na het derde stapje was ik het al kwijt! Geeft niets hoor, zegt ze, we zijn allemaal zo begonnen, ik voel me een beetje getroost.

Mijn begeleider print het protocol 'aan en afsluiten' uit. Zo, nu moet het beter gaan denk ik, maar, wie wel eens een ziekenhuisprotocol gezien of bestudeerd heeft weet dat ze in de regel moeilijk te lezen zijn. Bij de volgende machine kijk ik mee en volg de stapjes in het protocol. Ik spreek met mezelf af dat ik het protocol mee naar huis neem om vanavond thuis de stapjes te gaan leren.

Thuis plof ik op de bank, ben versleten, mijn hoofd zit helemaal vol er kan niets meer bij. Het protocol, wat ik voornemens was te bestuderen, blijft onaangeraakt op de tafel liggen. Morgen weer een dag… 's Nachts droom ik van rode en blauwe slangetjes…

sterren Gepubliceerd: dinsdag 19-10-2010 | Reacties (10)

Reacties

Reageer op dit artikel

  • hans overtoom, Rotterdam
    23-12-2010 10:09

    Beste Myrthe,
    Dialyseverpleegkundige ben je als je je diploma hebt behaald.
    Verder wil ik je melden, dat ik deze lectuur niet kan waarderen, maar dat is uiteraard persoonlijk.
    Ik wens je wel alle goeds en heel veel succes met het behalen van je diploma en dat je maar een goede dialyseverpleegkundige gaat worden.

  • marion, hengelo gld
    12-11-2010 08:42

    Toen ik je blog las over je eerste dag in het dialysecentrum dacht ik: kop op! Je gaat het best leren.
    Maar wat even belangrijk is ( en daar gaan sommige verpleegkundigen aan voorbij omdat ze zò opgaan in hun werk) dat is aan de uitstraling, de vriendelijkheid en het liefdevolle begrip voor de patiënten.Niet dat zij dat niet zouden wìllen misschien, maar vaak denkt men er niet bij na. Een verpleegkundige komt òòk uit bed , soms met het verkeerde been. Maar als dan op de afdeling de patiënt dat merkt , ben je verkeerd bezig. De dialyse patiënt is zwak en overgeleverd, en zit juist te wachten op een vriendelijk woord, een opbeurend gesprekje.
    Nu geld dat niet alleen op de dialyse afdeling maar eigenlijk overal in een ziekenhuis.

  • Wietske De Jong-Minks, Sneek
    09-11-2010 14:23

    Myrthe,eigenlijk moest ik een beetje lachen,toen ik je blog las.Tot voor kort dialyseerde ik zelf op de zgn. actieve dialyse afdeling waar je zelf de machine opbouwt als patiënt.Af en toe kwam er een 'nieuwe' verpleegkundige die dan ook met de machine worstelde. Maar, in alle eerlijkheid, dat heb ik ook gedaan.Op een gegeven moment had ik dezelfde ervaring als Erwin.Het maakt niet uit of je nu verpleegkundige bent of patiënt:als je het één keer door hebt dan verleer je het nooit weer en dan lach je om deze ervaring.Zet 'em op!

  • Mike, Rotterdam
    07-11-2010 15:23

    Hoi Myrthe,

    Sprekende beschrijving van je eerste dag op de dialyseafdeling. Ik kan je "Dansen in het Zand" van André Bek van harte aanbevelen. Hij beschrijft in zijn prachtige boek zeer treffend zijn eerste dag op de dialyseafdeling als patiënt. Best wel nuttig leesvoer voor dialyseverpleegkundigen. Veel succes in je nieuwe carrière!

  • Amber
    23-10-2010 10:21

    Wanneer kunnen we meelezen met de volgende dagen van Myrthe? Ik vind dit een heel interessante blog en wacht dan ook met smart op het vervolg!

  • moon, alkmaar
    20-10-2010 17:22

    Hoi Myrthe,

    Ik ben zelf op 1 september dit jaar begonnen in een dialysecentrum,maar dan als dialyseassistente en volg hiervoor een opleiding.Maar wat is jou verhaal herkenbaar mijn eerste dagen met het opbouwen van de machine was ook HELP!! dit leer ik nooit,maar echt je hebt het zo in je vingers,maar dan de rest van de machine,daar heb je echt tijd voor nodig,maar het is echt heel erg leuk vooral het contact met de patiënten!

  • Erwin, G-A
    20-10-2010 12:03

    Het opbouwen van een machine is minder ingewikkeld dan het lijkt.
    Na een paar keer kan je het met je ogen dicht.
    Ben zelf HDer en bouw mijn eigen HDF-online machine op.
    Ben er tegenwoordig zelfs zo goed in dat het personeel bij mij aanklopt als er problemen met andere machines zijn.

  • Jacqueline, B.
    20-10-2010 10:22

    Wat geweldig dat je dit doet Mirte !Ik ben heel benieuwd naar al je belevenissen. Ik ben zelf nierpatiënt en zit in de pre dialyse dus vind het heel spannend hoe het er allemaal toe gaat in een dialysecentrum.
    Heel veel succes !

  • A., B.
    19-10-2010 19:25

    Aangenaam ( (?) ik ben er nog niet helemaal uit..) verrassend en verrijkend om dialyse ook eens van die kant te mogen bekijken. Er is ook weer dat stukje her-beleven...

  • Carel, Rosmalen
    19-10-2010 16:10

    Gelukkig is er nu een compacte machine op de markt die zich op laat bouwen in minder dan twee (!) minuten.




Bart blogt: Tot ziens in Newcastle!

De World Transplant Games in Málaga zitten er op. En wat een belevenis vond ik het! En wat heb ik het naar mijn zin gehad! Zoveel mag hopelijk duidelijk zijn uit mijn vorige blogs over mijn deelname aan de WTG.

Deze laatste blog over de WTG schrijf ik dan ook achter m’n eigen PC terug in Nederland. Met een hoofd vol herinneringen die – wanneer er weer eentje opkomt – een glimlach op mijn gezicht brengen. Ook mijn herinneringen aan de slotceremonie en het slotgala, dat hadden jullie nog tegoed.

Lees meer »

Bart blogt: Hup Holland Hup! »

Laat de leeuw niet in z’n hempie staan… Dat wordt nog net niet gezongen langs de lijnen van de verschillende sportevenementen. Maar aanwezig zijn ze; de supporters van Team NL! Bij elke sport waar een Nederlander uitkomt, zijn ze te vinden de supporters die soms uren van zon weerstaan om ‘hun’ sporters aan te moedigen en wellicht toch ook een beetje de sporters uit andere landen te imponeren.

Lees meer »

Bart blogt: De Spelen zijn begonnen! »

Ik weet niet zeker of de woorden 'let the games begin' letterlijk zijn uitgesproken, maar met het hijsen van de WTG-vlag zijn de Transplant Games zondagavond officieel geopend. Er was natuurlijk nog wel meer te beleven bij de opening. Mooie dingen. Unieke dingen voor wanneer je, zoals ik, voor het eerst meedoet. Alleen al de samenkomst van alle landenteams voordat we het stadion in gingen. Dat was een belevenis op zich.

Lees meer »







NierNieuws en zijn adverteerders maken soms gebruik van cookies. Klik hier voor meer informatie.
Ons Pricaystatement vindt u hier