Mail: redactie@niernieuws.nl | 030 - 288 9994 | NL16 TRIO 0197 707866



Reageer | Verstuur | Druk af   

Kinderen krijgen mogelijk, maar niet vanzelfsprekend

April 1992 kreeg ik te horen wat er met mij aan de hand was. Een nierziekte met alle gevolgen van dien (met in de toekomst dialyse en transplantatie). Wat er maar meteen bij verteld werd was dat werken tot het verleden zou behoren en kinderen krijgen wellicht onmogelijk was.

Als een stel geslagen honden verlieten wij het ziekenhuis. Over drie weken zouden we in het huwelijk treden, wat een bizarre situatie was dit.

Het was een verpletterende situatie, maar we kwamen er bovenop en zagen in dat er niets anders op zat dan met z'n tweetjes verder te gaan en er het beste van te maken. Totdat we een jaar later, na wat strubbelingen in het eerdere ziekenhuis, bij een ander ziekenhuis terecht kwamen. Een van de eerste dingen die de arts vroeg was of we een kinderwens hadden. Ons antwoord was: 'ja, maar is dat wel mogelijk?' Wat hem betreft waren er mogelijkheden, maar dan wel zo snel mogelijk (gezien de prognose) en onder goede begeleiding.

Een jaar na deze blijde boodschap bleek ik zwanger. Eigenlijk vanaf de eerste dag dat ik het wist, voelde het niet goed. Al snel volgde een bloeding gevolgd door meerdere bloedingen. Elke keer als dit gebeurde volgde een echo en tijdens een van deze echo's blijkt het een tweeling te zijn. Bij de eerstvolgende bloeding bleek ik een van de vruchtjes afgestoten te hebben. Net voor deze zwangerschap werd besloten om me een extra zetje te geven door 3 keer 3 dagen (om de 6 weken) aan een infuus met Solu Medrol te gaan. Tijdens de laatste sessie van 3 dagen slaat het noodlot toe: een miskraam volgt. Ik zal de doordringende blik van de gynaecoloog en de woorden: 'meisje, er is geen hartactie meer' nooit meer vergeten. Terug bij af! Meteen werd me medegedeeld dat het absoluut niet door de medicatie kwam, maar dat het pure pech was. Ik was een van de velen, waar dit bij gebeurde. Tot op de dag van vandaag heb ik daar een dubbel gevoel over, maar heb er nooit iets mee gedaan. We waren overdonderd. Ik heb mezelf altijd getroost met de gedachte dat ik een tweeling-zwangerschap misschien wel niet tot een goed eind had kunnen brengen en het dus zo moest zijn. Het advies was te proberen zo snel mogelijk weer zwanger te raken. En na 4 maanden was ik weer zwanger.

Alles leek prima te gaan tot in week 13 bloeding nummer een zich weer aankondigde. Er volgden er nog zes, maar steeds bleek het loos alarm. Op 15 maart 1995 werd er een gezonde zoon geboren. Ons geluk kon niet op! Ik heb de zwangerschap helemaal kunnen voldragen tot 40 weken en 3 dagen. Toen kwam al snel de vraag of we ook nog voor een tweede kindje wilden gaan. We besloten het te doen en 25 november 1996 werd wederom een gezonde zoon geboren. Dit keer kon ik de zwangerschap niet volledig uitzingen. Met 35 weken moest ik bedrust houden i.v.m. zwangerschapsvergiftiging en stagnering van de groei van de baby. Maar met een kleintje thuis rondhobbelend kwam er van bedrust natuurlijk weinig terecht, dus werd ik met 36 weken opgenomen. Ik heb het volgehouden tot 38 weken en na een snelle bevalling die ingeleid werd met infuus, kon ik de volgende dag weer naar huis met een compleet gezin.

Wat ik helaas heb moeten ervaren is dat er in die tijd weinig informatie en voorlichting was over dit onderwerp wat betreft nierpatiënten. Ik hoop dat dit tegenwoordig wat beter is. Het was voornamelijk een technisch verhaal. De nefroloog was er voor het welzijn van mijn nieren en de gynaecoloog was er voor het welzijn van de baby en dat was het wel zo'n beetje. Wat het verder met je deed als nierpatiënt kwam niet aan de orde (angsten, onzekerheden), met andere woorden aan het aspect mentale begeleiding werd voorbij gegaan.

Wat ik mee wil geven is als je in een dergelijke situatie zit, laat je zo goed mogelijk voorlichten als je als nierpatiënt overweegt zwanger te worden en maak aan de hand daarvan een weloverwogen keuze. Als je besluit zwanger te willen worden, zal die beslissing helaas met risico's gepaard gaan, maar ga ervoor!!!

sterren Gepubliceerd: maandag 11-10-2010 | Reacties (6)

Reacties

Reageer op dit artikel

  • Linda
    19-10-2010 15:24

    @Floor, er is denk ik een groot verschil met jouw en mijn situatie in die tijd en dat is dat ik voor m'n transplantatie zwanger werd. Mijn ervaring is echter ook dat er in die tijd i.i.g. geen begeleiding was. Ik had gehoopt dat dat nu wat beter zou zijn, maar blijkbaar niet. Ik ben niet met een keizersnee bevallen. De eerste zwangerschap heb ik doorgelopen tot over de 40 weken, de tweede zwangerschap werd ik met opgenomen i.v.m. zwangerschapsvergiftiging en ben ik met 38 weken bevallen na een inleiding met infuus. Hoop voor je dat de hormoonkuur succes heeft. Sterkte!!!

  • floor
    19-10-2010 14:31

    Ik ben inmiddels 9 jaar getransplanteerd (nier van mijn moeder)27 jaar en heb een kinderwens en ook al een tijdje bezig maar ontdekte in februari na bezoek aan gynaecoloog niet vruchtbaar te zijn ben nu 3 maanden aan de hormonen .ik heb ooit eens een bijeenkomst bijgewoond voor zwangerschap na transplantatie .zijn jou kinderen met een keizersnede geboren?verder de begeleiding die heb ik niet ik zoek zelf zoveel naar informatie.
    groeten floor super dat je toch twee kinderen hebt .

  • Petra
    12-10-2010 09:07

    Zo herkenbaar jouw verhaal Linda... Ook wij hebben altijd gedacht kinderloos te moeten blijven, maar we hebben nu, na 1 super zwangerschap en 1 zwangerschap met veel problemen (tijdens de predialysefase), vroeggeboorte (31 weken,930 gram) een prachtige zoon en dochter (8 en 4).... het leven zit vol verrassingen (en helaas ook tegenslagen...) maar intussen mag ik wel al 3 jaar genieten van een donornier van mijn lieve moeder!!!groetjes Petra

  • Linda van der Zwan-Schuijt
    11-10-2010 20:01

    @ Marieke,

    Ik had een Membraneuze Glomerulo Nefritis en een Nefrotisch Syndroom en ben inmiddels getransplanteerd.
    Linda

  • Marieke
    11-10-2010 17:42

    Hi Linda,

    War voor nierziekte speelt er eigenlijk bij jou?

    Marieke

  • christa
    11-10-2010 17:18

    Hoi Linda, wat goed dat het jullie uiteindelijk gelukt is om 2 gezonde zonen te krijgen...Het is idd niet zo vanzelfsprekend. Zelf ben ik van kindsaf aan nierpatiënt en wacht op mijn 5de nier (je kent me wellicht van hyves) Wat ik nooit gedacht had, gebeurde een jaar geleden. Ik kreeg alsnog een kinderwens. Wat laat en ook erg onverwacht, omdat ik nooit kinderen wilde. het sloeg dan ook in als een bom. Maar helaas zal het er voor mij nooit inzitten. Ik wacht nu 2,5 jaar op de 5de nier en heb nu dus een hele slechte nierfunctie. Kan nu dus niet zwanger worden. Ondertussen ben ik wel 38 en de jaren gaan ook mee tellen.ook wil een eventuele volgende nier niet in gevaar brengen dor dan nog proberen zwanger te worden. Ik probeer er maar niet te veel aan te denken, want creëer ik wellicht een probleem. Maar soms is het wel even lastig....
    Anyway, geniet van je kinders en succes met je gezondheid !




Bart blogt: Tot ziens in Newcastle!

De World Transplant Games in Málaga zitten er op. En wat een belevenis vond ik het! En wat heb ik het naar mijn zin gehad! Zoveel mag hopelijk duidelijk zijn uit mijn vorige blogs over mijn deelname aan de WTG.

Deze laatste blog over de WTG schrijf ik dan ook achter m’n eigen PC terug in Nederland. Met een hoofd vol herinneringen die – wanneer er weer eentje opkomt – een glimlach op mijn gezicht brengen. Ook mijn herinneringen aan de slotceremonie en het slotgala, dat hadden jullie nog tegoed.

Lees meer »

Bart blogt: Hup Holland Hup! »

Laat de leeuw niet in z’n hempie staan… Dat wordt nog net niet gezongen langs de lijnen van de verschillende sportevenementen. Maar aanwezig zijn ze; de supporters van Team NL! Bij elke sport waar een Nederlander uitkomt, zijn ze te vinden de supporters die soms uren van zon weerstaan om ‘hun’ sporters aan te moedigen en wellicht toch ook een beetje de sporters uit andere landen te imponeren.

Lees meer »

Bart blogt: De Spelen zijn begonnen! »

Ik weet niet zeker of de woorden 'let the games begin' letterlijk zijn uitgesproken, maar met het hijsen van de WTG-vlag zijn de Transplant Games zondagavond officieel geopend. Er was natuurlijk nog wel meer te beleven bij de opening. Mooie dingen. Unieke dingen voor wanneer je, zoals ik, voor het eerst meedoet. Alleen al de samenkomst van alle landenteams voordat we het stadion in gingen. Dat was een belevenis op zich.

Lees meer »







NierNieuws en zijn adverteerders maken soms gebruik van cookies. Klik hier voor meer informatie.
Ons Pricaystatement vindt u hier