Mail: redactie@niernieuws.nl | 030 - 288 9994 | NL16 TRIO 0197 707866



Reageer | Verstuur | Druk af   

'Uw transplantatie kan helaas niet doorgaan...'

Je zou denken, je krijgt een nier van je vader, alle onderzoeken zijn afgerond, de datum is gepland voor de transplantatie, geen vuiltje aan de lucht. Niets is echter minder waar.

Begin augustus 2007 hadden mijn man en ik een gesprek met de nefroloog, waarin ons duidelijk gemaakt werd dat de tijd daar was om ons voor te gaan bereiden op dialyse en het traject van transplantatie. Jaren eerder hadden mijn ouders mij gezegd allebei donor te willen zijn. Dus in een keer gingen er meerdere projecten lopen om het zakelijk te benoemen. We werden voorbereid op dialyse en gingen het traject in voor transplantatie. Ook mijn ouders gingen het traject in voor transplantatie.

De voorbereiding op de dialyse hield in: gesprekken met een dialyseverpleegkundige, een voorlichtingsfilm over de verschillende vormen van dialyse, een kijkje nemen op de hemodialyse-afdeling en gesprekken met maatschappelijk werk. Op die manier moesten wij een voor ons weloverwogen keuze kunnen maken, welke vorm van dialyse voor ons het beste zou lijken. Onze keus viel op de buikspoeling thuis. Het was echter de bedoeling dat dialyse niet nodig zou zijn en te transplanteren precies voor ik zou moeten beginnen met dialyse, maar dan moest ik natuurlijk wel een match hebben met een van mijn ouders. Als dat niet het geval was, moest ik gaan dialyseren en dan waren in ieder geval alle voorbereidingen getroffen. Tevens zou ik dan op de wachtlijst komen.

Ik had helaas het idee dat de arts mij een beetje tegen wilde houden wat betreft transplantatie. Hij zag problemen in het vooruitzicht, maar ik vond dat ik er zo ontzettend aan toe was.

Alle onderzoeken werden gedaan, bij mij en bij mijn ouders. Het uiteindelijke resultaat was, dat ik een match had met en m'n vader en m'n moeder. Het was nu tussen hen, wie uiteindelijk mijn donor zou worden. Zij kwamen samen tot de conclusie dat mijn vader mijn donor zou worden en hij dus ook verder zou gaan in het traject. Elk onderzoek wat met een positief resultaat werd afgerond was weer een stapje in de goede richting, maar wat was dit spannend!

Toen alle onderzoeken positief waren afgerond kregen we begin juni 2008 een telefoontje dat de geplande transplantatiedatum 13 augustus zou zijn. Als er eerder een plekje vrij zou komen, was ik de eerste die daarvoor in aanmerking zou komen. Met een lichaam vol adrenaline werd er over en weer gebeld met deze en gene. Een paar dagen later werden we wederom gebeld dat er 25 juni al getransplanteerd zou kunnen worden. We hebben toen even bedenktijd gevraagd, omdat dit wel heel erg snel was. De eerst gedachte was, we moeten geen overhaaste stappen nemen, maar aan de andere kant, het kon maar gebeurd zijn. Na enig overleg binnen ons gezin en met m'n vader, waren we het er snel over eens dat het 25 juni zou moeten worden.

Er moest nu in korte tijd nog een hoop geregeld worden. Binnen het gezin, maar ook op het werk van mijn man. Hij zou immers zorgverlof hebben nadat ik uit het ziekenhuis zou komen.

19 juni word ik nog een dagje opgenomen voor een intake en om alle laatste en voorbereidende onderzoeken te doen die nog nodig zijn. Mijn vader gaat mee en daar begint ook het moment van grote twijfel bij mij. Mijn vader was niet fit en behoorlijk verkouden. Omdat we toch de hele dag zo'n beetje vertoeven in het ziekenhuis, een mooie gelegenheid om ook even te melden dat mijn vader niet fit is. Meerdere malen melden we dit en meerdere malen wordt hier geen aandacht aan geschonken. Aan het eind van de dag wordt hij even globaal bekeken, maar het wordt afgedaan als een kleinigheid. Toch ben ik er zeker niet gerust op.

Omdat ik wat last heb van hartkloppingen moet ik de volgende dag (vrijdag) nog even een kastje ophalen voor m'n hart, wat ik 's maandags weer in mag leveren, maar ze verwachten eigenlijk geen rare dingen hiervan. Zo gezegd, zo gedaan. Ik lever 's maandags het kastje in en de volgende dag is het zover. De dag van opname. M'n tas stond al dagen gepakt, ik hoefde alleen nog wat laatste spulletjes erin te doen. Mijn vader zou 's ochtends al opgenomen worden en ik 's middags om twee uur. Tot het moment van vertrek heb ik mijn twijfels gehad of het allemaal wel door zou gaan. Het was me ook ingepeperd door mijn tot dan toe behandelend arts, dat tot de deur van de operatiekamer het niet door zou kunnen gaan. Maar op het moment dat ik ons huis verliet, ging ik voor m'n transplantatie en dacht niet meer aan het feit dat het wellicht niet door zou gaan.

Aangekomen in het ziekenhuis op de afdeling leken de dingen niet te gaan zoals afgesproken en we moesten maar even plaatsnemen in de familiekamer. Vreemd! Na een tijdje en een kop thee later, kwamen er twee artsen naar ons toe. Ik kende ze inmiddels, ze keken niet blij. Ze gingen zitten en vielen meteen met de deur in huis met de mededeling dat ze slecht nieuws hadden. DE TRANSPLANTATIE KON NIET DOORGAAN!!! Mijn hemel, wat een dreun was dit. De eerste gedachte die bij me opkwam was dat er iets met m'n hart was, omdat ik nog geen uitslag van het kastje had. Het zat echter anders.

Mijn vader was die ochtend onderzocht en ze vonden dat hij er toch slechter aan toe was, dan ze gedacht hadden en wilden het risico niet nemen. Terecht overigens! Maar waarom had ik dat die donderdag ervoor dan allang in de gaten en de artsen die hem toen onderzochten niet? Je kunt je van alles afvragen, het feit was daar en we konden gewoon onverrichter zaken, bepakt en bezakt weer naar huis. 10 maanden van voorbereiding en klaarstomen voor wat komen zou, zakt in een keer onder je voeten vandaan.

Iedereen voelde zich heel ongemakkelijk tijdens dit gesprek en er kwamen steeds meer mensen die erbij betrokken waren binnen. Woorden schoten tekort. Iedereen zei wat in hem/haar opkwam. De emotionele lading werd nog eens extra gevoed door het feit dat er zelfs al een kaartje op de afdeling was bezorgd voor mij en bij thuiskomst stonden er bloemen met kaartjes eraan om ons sterkte toe te wensen. Achteraf toen ik na mijn geslaagde transplantatie nogmaals opgenomen was, kwam de arts aan m'n bed die mij toen het slechte nieuws moest brengen en zei dat ie vond dat ik toen zo ontzettend rustig gereageerd had. Nou, ik kan je vertellen, dat was echt alleen maar de buitenkant. Een dag na het slecht-nieuws-gesprek ging de telefoon alweer en er werd meteen een nieuwe datum doorgegeven voor een volgende kans. Want mijn houding was nu wel geheel anders, dat begrijp je. 23 Juli was gepland voor de transplantatie... Het werd een maand van niks...

De teleurstelling, de woede, de onmacht waren enorm. Het was een kolkende massa van emoties. We waren kapot. Inmiddels ruim twee jaar na dato en succesvol getransplanteerd, zijn de scherpe randjes ervan af maar zijn wij nog steeds van mening dat er meerdere personen op verschillende momenten van het traject onverantwoord gehandeld hebben en dat de mentale begeleiding na een dergelijke mededeling nul is en mijns inziens wel op gang mag komen.

sterren Gepubliceerd: vrijdag 08-10-2010 | Reacties (3)

Reacties

Reageer op dit artikel

  • Wietske De Jong-Minks, Sneek
    11-10-2010 15:36

    Ik heb zo'n verhaal vaker mee gemaakt onder mijn mededialyserenden. De teleurstelling wasook bij hun heel erg groot,kost erg veel motivatie om daarna toch weer door te gaan met het traject.Ik heb geluk gehad, dat realiseer ik me nu des te meer:ik had een match, via de wachtlijst,na 3 weken.Ik ben ontzettend blij voor de schrijfster dat het nu goed gaat.

  • een moeder
    09-10-2010 09:20

    Ik kan me precies voorstellen hoe het gegaan is meid, Ik heb zelf drie jaar geleden een nier afgestaan aan mijn dochter, het is geweldig dat zoiets kan en voor je kind doe je toch alles !!!!!
    De pijn en het verdriet, slaat heel snel om in liefde, vreugde en toekomst !!!!!

  • Michel, Antwerpen
    08-10-2010 14:41

    Ik kan je reactie best begrijpen.
    Ik ben al meer dan een jaar aan het wachten om een nier aan mijn zoon te geven.
    Telkens er een datum afgesproken was kwam er iets tussen.
    Plannen doen wij nu niet meer, als het zover is zullen wij het wel horen




Bart blogt: Tot ziens in Newcastle!

De World Transplant Games in Málaga zitten er op. En wat een belevenis vond ik het! En wat heb ik het naar mijn zin gehad! Zoveel mag hopelijk duidelijk zijn uit mijn vorige blogs over mijn deelname aan de WTG.

Deze laatste blog over de WTG schrijf ik dan ook achter m’n eigen PC terug in Nederland. Met een hoofd vol herinneringen die – wanneer er weer eentje opkomt – een glimlach op mijn gezicht brengen. Ook mijn herinneringen aan de slotceremonie en het slotgala, dat hadden jullie nog tegoed.

Lees meer »

Bart blogt: Hup Holland Hup! »

Laat de leeuw niet in z’n hempie staan… Dat wordt nog net niet gezongen langs de lijnen van de verschillende sportevenementen. Maar aanwezig zijn ze; de supporters van Team NL! Bij elke sport waar een Nederlander uitkomt, zijn ze te vinden de supporters die soms uren van zon weerstaan om ‘hun’ sporters aan te moedigen en wellicht toch ook een beetje de sporters uit andere landen te imponeren.

Lees meer »

Bart blogt: De Spelen zijn begonnen! »

Ik weet niet zeker of de woorden 'let the games begin' letterlijk zijn uitgesproken, maar met het hijsen van de WTG-vlag zijn de Transplant Games zondagavond officieel geopend. Er was natuurlijk nog wel meer te beleven bij de opening. Mooie dingen. Unieke dingen voor wanneer je, zoals ik, voor het eerst meedoet. Alleen al de samenkomst van alle landenteams voordat we het stadion in gingen. Dat was een belevenis op zich.

Lees meer »







NierNieuws en zijn adverteerders maken soms gebruik van cookies. Klik hier voor meer informatie.
Ons Pricaystatement vindt u hier