Mail: redactie@niernieuws.nl | 030 - 288 9994 | NL16 TRIO 0197 707866



Reageer | Verstuur | Druk af   

Geestelijke massage

Door Ad Nooitgedagt 

NierNieuws Column 'Enchanté !'

Soms zie je het eigen leven even niet meer zo zitten. Maar wij neigen desondanks niet naar beëindigen of laten beëindigen, gelukkig blijven er altijd om- of uitwegen. SERENA heeft mede daarvoor een psychologe in dienst, die wij bovendien al jaren kennen. Ze is terug van even weggeweest, nu verrijkt met een paar kinderen. Hoeveel van mijn medespoelers en hun familieleden haar hulp inroepen is niet gemakkelijk te beantwoorden.

Het schijnt namelijk dat Fransen nogal schichtig doen over hulp aan de inhoud van hun schedel. Mogelijk wordt dit aangemoedigd door de hier nog wel heersende machocultuur: 'mij mankeert niks en ik ben niet gek'. Als ik het wel heb zijn Nederlanders op dit terrein meer losgeweekt. Een groot deel van onze landgenoten schijnt wel eens een beroep te doen op een 'zielenmasseur', en doet dit volgens de statistieken soms regelmatig. Bovendien schijnt de meerderheid daar ook nog ruiterlijk voor uit te komen.

Vanwege allerlei oorzaken, zoals doordrenzende echtscheiding (één op de tien volgens de advocate), onterechte behandeling op het werk, en nu dus handicaps door gezondheid en dergelijke, hebben wij beiden wel enige ervaring met bezoeken aan personen die hebben doorgeleerd voor het bieden van hulp aan de massa 'tussen de oren'. Ik heb in de vorige column al laten doorschemeren dat dialyse na acht jaren weliswaar gesneden koek is, maar toch nooit went. Zolang we de bekende route rijden met de VSL (Véhicule Sanitaire Léger; zeg maar zit-ambulance), werkt zulks meestal verdovend op je denkraam en sukkel je gewoon mee. En ook de verdere behandeling: 'Een boek erbij en ik kom mijn tijd wel door'! 

Maar als we plotseling een andere weg moeten kiezen vanwege een extra passagier, dringt de werkelijkheid weer tot je door: 'Dit moet tot mijn dood, want transplantatie is niet mogelijk'! En het zelfde geldt als ik gezellig met Nanny thuis ben en de VSL belt opeens aan de deur; 'kling-klong'; dan heb ik nog wel eens de neiging om te roepen: 'Ik ga niet'! Dit in het volle besef wat dan het vervolg zal zijn. En zij lijdt als partner net zo onder 'al dat gedoe'.

Alles bij elkaar een goede reden om je eens uit te spreken tegen een deskundige - bovendien uitstekend bekend met alles rond de dialyse - en die kop van je een keertje te laten opschudden. Hierbij speelde deze keer ook wel het feit dat wij beiden - Nanny en ikzelf - min of meer tegelijk op het punt waren aangekomen waarop hulp of aandacht nuttig zou kunnen zijn. Op onze leeftijd begin je daarbij natuurlijk ook te doorgronden dat het leven niet eeuwig is: 'En wat moet de ander dan'? Verhuizen wordt op een gegeven moment bijna ondoenlijk voor de achterblijfster (ik maak uiteraard, vanwege leeftijd en kwaal de meeste kans om mijn geliefde met de 'brokken' te laten zitten). En eigelijk willen wij ook niet weg van deze plek. En zeker niet zolang de huidig hulpen nog blijven inspringen. 

Maar ook die worden ouder helaas; dus hoe lang nog? Wij beseffen heel wel dat de psychologe ook geen definitieve oplossing kan bieden; wel een luisterend oor en af en toe een ter zake doende opmerking. Het gaat naar onze mening in dezen vooral om dat luisterend oor; plus natuurlijk af en toe die rake bijdrage. 

Zo kwamen we dan toch na enige tijd opgelucht en 'bevrijd' weer buiten. En daarbij wacht er dan ook altijd weer de wijde lucht en een aangenaam klimaat. En natuurlijk zingt dan ook mijn belofte door mijn kop: 'Nog minstens twintig jaar'. Belofte maakt schuld. Op weg naar huis valt er uiteraard toch veel te bepraten. En dat alles temidden van de vele vignobles vol mooi blauwende trossen met de 'dauw' van gisten er nog op. Wat je je weer laat verheugen op de nieuwe wijn die opnieuw belooft geweldig te worden. Dit is nog wel even afwachten, maar wordt dit jaar waarschijnlijk vroeg duidelijk. 

De blijde bevestiging hoort u van mij te zijner tijd zeker. En een bijbehorende fase is dan vervolgens het roodkleuren van de 'geleegde' wijnstokken. Het leven hier heeft beslist ook zeer veel aangename kanten. En dan beseffen we weer waarom we hier ooit naartoe zijn getrokken. En waarom we niet weg willen hier; want de problemen 'daar' zullen gelijk zijn aan de problemen hier.

à la prochaine,

Ad
pagesperso-orange.fr/nanadno/ 

sterren Gepubliceerd: zaterdag 06-09-2014 | Nog geen reacties




Fresenius neemt Diapriva Amsterdam/Buitenveldert over

Diapriva en Fresenius Medical Care (FMC) hebben op 2 juni 2020 de definitieve overeenkomst getekend waarbij dialysecentrum Diapriva in handen is gekomen van Fresenius Medical Care.

'Voor Fresenius Medical Care is deze overname een duidelijke strategische keuze', zegt Ellen Gijsbers, vicepresident Noord-centraal Europa. 'Ons doel is om optimale, kosteneffectieve en hoogwaardige zorg te leveren waarin de patiënt centraal staat. Door onze internationale ervaring te benutten en samen te werken met andere spelers binnen de Nederlandse nefrologie, willen we de zorg verder ontwikkelen en verbeteren.'

FMC is wereldwijd heel groot in dialyse, met meer dan vierduizend klinieken, maar is in Nederland vooral bekend van apparatuur en minder als eigenaar van dialysecentra. Diapriva is het tweede Nederlandse dialysecentrum dat eigendom wordt van FMC. Het eerste was in 2014 Dialysecentrum Beverwijk, waarvoor FMC een samenwerkingsverband met het Rode Kruis Ziekenhuis in Beverwijk aanging.

Diapriva is sinds 2008 een zelfstandig behandelcentrum (ZBC) voor chronische hemodialyse. In samenwerking met het VU medisch centrum (VUmc) verzorgt Diapriva zeven dagen en zes nachten per week dialysebehandelingen. Diapriva startte jaren geleden met een nachtdialyseprogramma waarbij de patiënten in eigen slaapkamers 's nachts gedialyseerd worden. Het centrum voert op dit moment hemodialyse uit voor meer dan 100 patiënten.

Lees meer »

Schiet mij maar lek »

'Ben je niet bang Brenda?' Zijn vraag verrast mij. 'Bang? Waarvoor?' 'Nou, dat ik nu zo dicht bij mensen kom en dan eventueel iets mee naar huis neem.' Ik val even stil. Aan de andere kant van de lijn hoor ik het geruis van het asfalt duidelijker, nu hij even niets zegt. 'Tja… je doet wat je kunt, toch? Anderhalve meter buiten de auto, mondkapjes op in de auto, na de sessies alles laten doorluchten en desinfecteren.

Lees meer »

Werken als dialyseverpleegkundige tijdens covid-19 »

Hoe is de situatie in het ziekenhuis waar u momenteel werkt?Ivon Lijten, dialyseverpleegkundige: 'Er is veel onderling veel contact met andere dialyseverpleegkundigen op verschillende locaties en het is opvallend dat er weinig nierpatiënten en weinig dialyseverpleegkundigen besmet zijn met het coronavirus. In het begin waren de patiënten angstig en onzeker, maar de rust is inmiddels teruggekeerd.

Lees meer »







NierNieuws en zijn adverteerders maken soms gebruik van cookies. Klik hier voor meer informatie.
Ons Pricaystatement vindt u hier