Mail: redactie@niernieuws.nl | 030 - 288 9994 | NL16 TRIO 0197 707866



Reageer | Verstuur | Druk af   

Opgefrist weer thuis

Door Ad Nooitgedagt 

NierNieuws Column 'Enchanté !'

Hierboven een kop die overigens nauwelijks spoort met de hoeveelheid zon die we hebben opgedaan (mooi bijgebronsd). We zijn nu wel weer in ons Klavertje Vier; met een verrassing van de natuur: alles buiten - zoals het terras, stoelen, barbecue - zag geel van het stuifmeel van dennen en eiken; stofblikken vol. Voor Mike, onze chauffeur, is dit de ongelukkigste tijd van het jaar, want hij is allergisch voor alles wat de groene natuur aan stuivend materiaal kwistig rond laat slingeren. En de naam stuifmeel blijkt zeer goed gekozen want het dwarrelt met ieder zuchtje mee. Aardig wat werk om ons honk te schonen.

Daar aan de Loire hebben we het dusdanig naar de zin gehad, dat het 'landen' in Taradeau enkele dagen kostte. Weliswaar was het vermoeiend om een maand verjaardag te vieren, maar voor geen goud hadden we het willen missen. De gedachten gaan zelfs al weer naar het volgend jaar; Nanny - onze tresorière, u mag ook schatbewaakster zeggen - moet dan wel weer flink aan het sparen en rekenen want ook onze portemonnee heeft natuurlijk een bodem. En vakantie met een dialysepatiënt kost extra, zoals u inmiddels duidelijk moet zijn geworden.

Maar de vroege natuur en het weer helpen ons nu wel bij het opnieuw wennen aan de - nooit echt weggeweest zijnde - verplichtingen, waar we 'daar' geestelijk even helemaal vrij van waren. Verplichtingen die in stapels op ons lagen te wachten; en dan bedoel ik vooral de stapel post van vijf weken, waaronder felicitaties, maar ook leuke vragen van de Nederlandse Belastingdienst.

De wijnstokken - om het toch maar even over iets anders te hebben - blijken al flink uit te lopen. Overal rijden we weer tussen snel groener wordende vignobles, op enkele velden na met latere rassen die er nog even hun gemak van nemen. Onderweg naar huis zagen we in het Loiredal uitgestrekte gele velden met koolzaad en nog groene graanvelden. De herinneringen aan Chinon en Tours worden voorlopig opgeslagen onder het hoofd 'aangenaamheden', maar blijven op de achtergrond nog duidelijk aanwezig.

Een paar opmerkingen willen me hierbij nog wel van het hart. Ondanks het verzoek van mijn nefroloog had men toch geen hemodiafiltratie (HDF) in de aanbieding, noch in Chinon, noch in Tours waar ik de laatste week heb gedialyseerd. En het regiem aldaar omvatte slechts vier uur in plaats van de viereneenhalf die ik gewend ben in SERENA. HDF schijnt niet te mogen - werd mij uitgelegd - als er niet constant een nierspecialist aanwezig is.

In Chinon hadden we alleen een verpleegster om ons heen en in Tours was de nefroloog maar tijdelijk zichtbaar in de kliniek. Ik vond het overigens geen straf om de vijftig kilometer naar Tours te rijden in plaats van de negen naar Chinon. De infirmière in dit laatste centrum had grote moeite met het aanprikken van mijn shunt, zodat ik met een leuk hematoom in Tours aan kwam. Hier ondervond ik dat goed aanprikken heel wel mogelijk was: in één keer goed en geen bloedbad. Ik heb in beide centra - waarvan Chinon één van de dependances is van Tours - bij aankomst steeds meteen door kunnen lopen terwijl er al anderen waren aangekoppeld, heb me kunnen wegen, mijn stoel kunnen inrichten, de arm wassen enzovoort.

Dit in tegenstelling tot SERENA, waar de hele groep in één keer wordt binnen genood, waarna we verplicht onder toezicht worden gewogen. Een ander - zeker niet onaangenaam - verschil met het Loiredal is het feit dat ik in Draguignan een verstelbaar bed heb in tegenstelling tot die 'tandartsenstoelen' op negenhonderd kilometer. En weer thuis dialyseer ik nu op eigen verzoek 's middags van half twee tot zes uur à halfzeven. Dit verschil wordt voornamelijk bepaald door de 'priksnelheid' van de infirmière van dienst.

Het middaguur moet nog even wennen, zowel voor Nanny als voor mijzelf, maar we hopen op mooie zomeravonden samen op het terras. En wij wensen u natuurlijk ook die mooie dagen toe de komende maanden, maar voor nu, gezegende, zalige, of vrolijke Paasdagen.

à la prochaine,

Ad (en ondanks haar tijdelijke 'penstilte' ook namens Nanny)
pagesperso-orange.fr/nanadno/ 

sterren Gepubliceerd: zaterdag 19-04-2014 | Nog geen reacties




Fresenius neemt Diapriva Amsterdam/Buitenveldert over

Diapriva en Fresenius Medical Care (FMC) hebben op 2 juni 2020 de definitieve overeenkomst getekend waarbij dialysecentrum Diapriva in handen is gekomen van Fresenius Medical Care.

'Voor Fresenius Medical Care is deze overname een duidelijke strategische keuze', zegt Ellen Gijsbers, vicepresident Noord-centraal Europa. 'Ons doel is om optimale, kosteneffectieve en hoogwaardige zorg te leveren waarin de patiënt centraal staat. Door onze internationale ervaring te benutten en samen te werken met andere spelers binnen de Nederlandse nefrologie, willen we de zorg verder ontwikkelen en verbeteren.'

FMC is wereldwijd heel groot in dialyse, met meer dan vierduizend klinieken, maar is in Nederland vooral bekend van apparatuur en minder als eigenaar van dialysecentra. Diapriva is het tweede Nederlandse dialysecentrum dat eigendom wordt van FMC. Het eerste was in 2014 Dialysecentrum Beverwijk, waarvoor FMC een samenwerkingsverband met het Rode Kruis Ziekenhuis in Beverwijk aanging.

Diapriva is sinds 2008 een zelfstandig behandelcentrum (ZBC) voor chronische hemodialyse. In samenwerking met het VU medisch centrum (VUmc) verzorgt Diapriva zeven dagen en zes nachten per week dialysebehandelingen. Diapriva startte jaren geleden met een nachtdialyseprogramma waarbij de patiënten in eigen slaapkamers 's nachts gedialyseerd worden. Het centrum voert op dit moment hemodialyse uit voor meer dan 100 patiënten.

Lees meer »

Schiet mij maar lek »

'Ben je niet bang Brenda?' Zijn vraag verrast mij. 'Bang? Waarvoor?' 'Nou, dat ik nu zo dicht bij mensen kom en dan eventueel iets mee naar huis neem.' Ik val even stil. Aan de andere kant van de lijn hoor ik het geruis van het asfalt duidelijker, nu hij even niets zegt. 'Tja… je doet wat je kunt, toch? Anderhalve meter buiten de auto, mondkapjes op in de auto, na de sessies alles laten doorluchten en desinfecteren.

Lees meer »

Werken als dialyseverpleegkundige tijdens covid-19 »

Hoe is de situatie in het ziekenhuis waar u momenteel werkt?Ivon Lijten, dialyseverpleegkundige: 'Er is veel onderling veel contact met andere dialyseverpleegkundigen op verschillende locaties en het is opvallend dat er weinig nierpatiënten en weinig dialyseverpleegkundigen besmet zijn met het coronavirus. In het begin waren de patiënten angstig en onzeker, maar de rust is inmiddels teruggekeerd.

Lees meer »







NierNieuws en zijn adverteerders maken soms gebruik van cookies. Klik hier voor meer informatie.
Ons Pricaystatement vindt u hier