Mail: redactie@niernieuws.nl | 030 - 288 9994 | NL16 TRIO 0197 707866



Reageer | Verstuur | Druk af   

Lange termijn FSGS beter te voorspellen

Door Gerard Kok 

Voor focale segmentale glomerulosclerose (FSGS) geldt wat voor veel andere nierziekten ook geldt: het is lastig om het langetermijnverloop van de ziekte voor de individuele patiënt te voorspellen. Er zijn wel vuistregels gebaseerd op (gedeeltelijke) klinische remissie, maar uit recent Amerikaans onderzoek blijkt dat dit niet zulke goede voorspellers zijn. Het onderzoek stelt nieuwe vuistregels voor, die beter lijken te voorspellen hoe FSGS zal verlopen.

Glomerulosclerose betekent dat er littekenweefsel ontstaat in sommige glomeruli, de nierfilters. Het gebeurt niet in alle glomeruli, vandaar 'focaal', en als het in glomerulus voorkomt, dan komt het alleen in een gedeelte voor, vandaar 'segmentaal'. FSGS kan zowel bij kinderen als bij volwassenen optreden, en is bij kinderen een zeldzame, maar bij volwassenen meer voorkomende oorzaak van nefrotisch syndroom. Kenmerken zijn bijvoorbeeld proteïnurie (eiwit in de urine), hypo-albuminemie (te weinig albumine in het bloed) en hyperlipidemie (te veel lipiden, 'vet', in het bloed). De eerste behandeling bestaat uit medicatie door middel van steroïden, maar dit heeft lang niet altijd het gewenste effect.

Als er geen of weinig verschijnselen van de ziekte meer zijn spreekt men van (klinische) remissie: de ziekte is nog wel aanwezig, maar niet meer zo goed waarneembaar. De traditionele definitie spreekt van 'volledige remissie' bij een verhouding tussen proteïnurie en creatinine van 0,3 of minder, en van 'partiële remissie' als die verhouding onder 3,5 is gezakt, en de proteïnurie bovendien binnen 8 maanden met (meer dan) de helft is gedaald.

Volgens het Amerikaanse onderzoek voldoet de definitie van volledige remissie, tenminste als je kijkt naar de voorspellende waarde van de vooruitzichten op lange termijn. De definitie van partiële remissie bleek minder goed: deze had alleen onder bepaalde extra condities voorspellende waarde. De onderzoekers stellen voor de definitie bij te stellen tot een proteïnurie-tot-creatinine verhouding van (minder dan) 1,5, en een reductie van proteïnurie met 40%.

De vuistregels waarmee in enige mate voorspeld kan worden hoe FSGS zal verlopen, zouden dus wat kunnen worden aangescherpt. Dat laat onverlet dat de conventionele definities, mits er bepaalde extra condities in acht worden genomen, ook nog wel voorspellende waarde hebben.

sterren Gepubliceerd: donderdag 30-11-2017
Bron: Clinical Journal of the ASN | Nog geen reacties




Digitale testkit voor urineonderzoek thuis

Nierpatiënten uit Salford, in de buurt van Manchester, gaan voor de Britse National Health Services (NHS) een nieuwe tool testen om urineonderzoek te doen. Dat moet uiteindelijk een hoop ritjes naar het ziekenhuislab besparen.

Dipsticks om urine te testen bestaan al heel lang. Maar vaak meten ze maar een waarde, bijvoorbeeld eiwit of de zuurgraad van urine. En de uitkomst is een indicatie, geen nauwkeurige meting. De test die de NHS heeft laten ontwikkelen is hierop gebaseerd, maar dan een stuk uitgebreider en geavanceerder.

De dipstick die bij de test zit meet tien verschillende parameters. Die zijn niet voor iedereen van belang, maar dat betekent wel dat dezelfde test gebruikt zal kunnen worden door nierpatiënten, diabetici, zwangeren en anderen die bepaalde risico's lopen die te monitoren zijn met urinetests. Elk vlakje op de stick kleurt na gebruik binnen een spectrum van acht mogelijkheden. Met behulp van een smartphonecamera kan de patiënt de resultaten uitlezen en met diezelfde telefoon direct doorsturen naar zijn behandelaar.

Lees meer »

Heroïne belangrijke oorzaak amyloïdose in Amerikaanse steden »

Een bepaalde vorm van amyloďdose in de nieren die traditioneel voorkomt bij mensen met auto-immuunaandoeningen, komt in de laatste jaren in Amerikaanse steden vooral voor bij heroďnegebruikers. Amyloďdose is een verschijnsel waarbij eiwitten in het lichaam verkeerd gevouwen zijn en niet (goed) opgeruimd worden. Deze eiwitten hechten zich aan elkaar en slaan als stugge structuren neer in weefsels. Bijvoorbeeld in de nieren, die daardoor steeds slechter functioneren.

Lees meer »

Andreas Vesalius en zijn fascinatie voor de nier »

In de 16e eeuw was de medische wetenschap nog steeds gebaseerd op de wijsheid van de klassieke oudheid. Wetenschappers uit dit verre verleden bepaalden nog altijd hoe er over het menselijk lichaam werd gedacht. Ruim 2000 jaar lang waren de bevindingen van Aristoteles over de medische wetenschap onbetwist. Hoewel Aristoteles en later zijn volgeling Galenus (Grieks/Romeins arts 129-199 n.Chr.

Lees meer »





NierNieuws en zijn adverteerders maken soms gebruik van cookies. Klik hier voor meer informatie.