Mail: redactie@niernieuws.nl | 030 - 288 9994 | NL16 TRIO 0197 707866



Reageer | Verstuur | Druk af   

'Kleine stapjes voorwaarts naar fosfaat op voedingslabel'

Door Merel Dercksen 

Zet de hoeveelheid fosfaat toch op de ingrediëntendeclaratie van voedingsmiddelen, stelt Lea Borgi van het Brigham and Womens Hospital, Boston, in het Clinical Journal of the American Society of Nephrology. Want: te veel fosfaat is slecht voor iedereen en al helemaal voor nierpatiënten. Er gloort wel een klein lichtpuntje aan de horizon: in de Verenigde Staten is een nieuwe wet in behandeling die mogelijk soelaas biedt.

Fosfaat is een van die stoffen waar nierpatiënten mee op moeten passen en waar ze een dieetbeperking voor krijgen voorgeschreven. Maar anders dan bijvoorbeeld eiwit zitten de grote hoeveelheden in voedingsmiddelen daar niet van nature in, maar als onderdeel van toevoegingen zoals conserveermiddelen. En is het niet verplicht om de hoeveelheid fosfaat in een product te vermelden in het lijstje met voedingswaarden. Die combinatie maakt het moeilijk om je aan een fosfaatbeperking te houden.

Maar nierpatiënten zijn niet de enigen die moeten uitkijken met fosfaat. Gezonde volwassenen krijgen gemiddeld veel meer binnen dan de aanbevolen maximale hoeveelheid per dag. Amerikaanse mannen wel twee keer zo veel. En hoewel het bewijs niet zo uitgebreid is als bij nierpatiënten, is een te hoge fosfaatspiegel in het bloed ook bij gezonde mensen gerelateerd aan vaatziekte, botproblemen en vervroegde sterfte.

In 2014 is de Amerikaanse Nutrition Facts Label voor het eerst in twintig jaar herzien. Ondanks dat de Food and Drug Administration heel veel reacties kreeg over fosfaat, onder andere van nierpatiënten en diëtisten, heeft de organisatie fosfaatvermelding niet verplicht gesteld. Het argument was dat 'het etiket niet bedoeld is om gebruikt te worden door individuen om chronische aandoeningen te behandelen, maar om consumenten te helpen om gezonde keuzes te maken'. Een non-argument vindt Borgi, in het licht van de schadelijkheid van te hoge inname voor gezonde mensen. En zeker als je bedenkt dat vitamine D wel is opgenomen, omdat deze vitamine 'belangrijk is voor de publieke gezondheid omdat het bijdraagt aan een gezonde botontwikkeling en algehele gezondheid'. Hetzelfde maar dan tegengesteld geldt voor fosfaat. Vitamine D is een nutrient of concern omdat het te weinig geconsumeerd wordt en fosfaat zou dat moeten zijn omdat we er te veel van binnen krijgen.

Maar er is hoop. In april van dit jaar werd in de Verenigde Staten een nieuwe wet, de Food Labeling Modernization Act of 2018, ingediend in het Huis van Afgevaardigden. Hoewel er nog niets te zeggen valt over of de wet zal worden aangenomen, is daarin fosfaat wel als verplichte waarde voor het etiket opgenomen. Blijvende aandacht kan uiteindelijk effect sorteren.

Tot die tijd, stelt Borgi voor, zou je een tussenstap kunnen overwegen. Een volledige lijst van ingrediënten is al verplicht, waarom niet alle toevoegingen die fosfaat bevatten markeren, net zoals dat gebeurt met veertien wettelijke allergenen? Als consument weet je dan nog niet hoe veel fosfaat er in het product zit, maar je kunt wel kiezen tussen producten met fosfaat bevattende toevoegingen en die zonder. Ook voor Nederland zou dit een bruikbaar (tijdelijk) alternatief kunnen zijn, tot het tot beleidsmakers is doorgedrongen hoe schadelijk grote hoeveelheden fosfaat kunnen zijn - voor iedereen.

sterren Gepubliceerd: maandag 10-12-2018
Bron: Clinical Journal of the ASN | Nog geen reacties




Iets meer buikdialyse door marktwerking in VS

In 1983 kreeg Amerika het 'Prospective Payment System' (PPS). Onder dit systeem krijgt een zorgverlener (zoals een ziekenhuis) een vooraf vastgestelde vergoeding voor een behandeling. In 2011 werd een vaste vergoeding vastgesteld voor een dialysebehandeling, ongeacht om welk type dialyse dat ging. Als reactie hierop zijn meer Amerikaanse dialysecentra peritoneale dialyse (PD) aan gaan bieden, en maken ook meer patiënten van deze dialyse gebruik.

Het prospective payment system werd ingevoerd met als doel om ziekenhuizen aan te sporen efficiënter te werken, en zodoende beter inzicht te krijgen in de landelijke zorgkosten. Voor enkele honderden, vaak voorkomende, behandelingen werden de gemiddelde kosten bepaald, en dat gemiddelde kreeg een ziekenhuis dan vergoed voor een patiënt die zo'n behandeling had gekregen.

Deze behandelingen zijn gegroepeerd in 'diagnosis-related groups' (DRG), en aan elke groep hangt een vaste vergoeding. Behandelingen die vergelijkbaar zijn omdat de patiënten die met die behandeling worden behandeld klinisch vergelijkbaar zijn, zitten in één groep. Er bleef overigens nog een grote groep 'ongroepbaar' over.

Lees meer »

Makkelijker op wachtlijst door Obamacare »

Dialyse wordt in de Verenigde Staten al een tijd vergoed. Maar tot aan de stapsgewijze invoering van de Affordable Care Act (Obamacare) zaten nierpatiënten die nog geen dialyse nodig hadden maar wel een laag inkomen vaak knel. Geen zorgverzekering, niet genoeg geld om zelf behandelingen te betalen en nog niet slecht genoeg om in aanmerking te komen voor Medicaid, het staatsprogramma. Dat betekende ook, dat ze vaak nog niet op een wachtlijst voor niertransplantatie geplaatst konden worden.

Lees meer »

Onkostenvergoeding levende donoren bespaart veel zorgkosten »

Een onkostenvergoeding die mensen over de streep trekt om bij leven een nier te doneren bespaart veel zorgkosten. Het bedrijfsleven zou in de rij staan voor een dergelijk rendement. Een niertransplantatie is over het algemeen beter voor de gezondheid en levensverwachting van patiënten dan dialyse. Voldoende reden om te streven naar meer transplantatie. Voor overheden komt daar nog een aspect bij: op een bepaald moment wordt een getransplanteerde patiënt goedkoper.

Lees meer »







NierNieuws en zijn adverteerders maken soms gebruik van cookies. Klik hier voor meer informatie.
Ons Pricaystatement vindt u hier