Mail: redactie@niernieuws.nl | 030 - 288 9994 | NL16 TRIO 0197 707866



Reageer | Verstuur | Druk af   

Amerikaanse onderzoekers leiden afweer ontvanger om de tuin

Door Gerard Kok 

Ontvangers van donororganen moeten de rest van hun leven medicijnen slikken die hun immuunsysteem onderdrukken, omdat het lichaamsvreemde orgaan anders wordt afgestoten. Het langdurig onderdrukken van het immuunsysteem brengt echter wel een verhoogd risico op infecties en sommige vormen van kanker met zich mee, en daarnaast slaagt het immuunsysteem er na verloop van jaren vaak toch in om het donororgaan af te stoten. Een methode om het immuunsysteem het nieuwe orgaan te laten accepteren als lichaamseigen zou dus een ideale oplossing vormen. Amerikaanse onderzoekers zijn wellicht zo'n methode op het spoor.

De onderzoekers, van de universiteit van Minnesota (ten westen van de grote meren in de Verenigde Staten), gaven ontvangers van donororganen behandelde cellen van de donor, waardoor het immuunsysteem van de donor deze cellen als 'lichaamseigen' ging beschouwen. Zij testten deze methode door muizen en resusapen te transplanteren met eilandjes van Langerhans. Deze cellen zijn onderdeel van de alvleesklier, en produceren insuline. Een 'eilandjestransplantatie' wordt daarom wel ingezet ter genezing van diabetes type 1. Ook na een dergelijke transplantatie moet de ontvanger immuunsysteem onderdrukkende medicijnen slikken, maar vanwege de risico's daarvan wordt deze transplantatie niet heel vaak toegepast (in Nederland maximaal tien keer per jaar).

De methode werkt als volgt: de onderzoekers behandelden witte bloedcellen van de donor met ethylcarbodiimide (ECDI). De ontvangende proefdieren kregen vervolgens één week voor en één dag na de transplantatie een infuus met deze behandelde cellen. Als gevolg van de behandeling met ECDI stierven de cellen in het lichaam van de ontvanger snel af, en kwamen vervolgens in de bloedstroom terecht. Cellen van het immuunsysteem in de milt registreerden vervolgens dat dit lichaamseigen cellen waren, waartegen het immuunsysteem dus niet hoefde te vechten. Drie weken na de transplantatie kon er vervolgens worden gestopt met immuunsysteem onderdrukkende medicatie, en een jaar na de transplantatie was er nog geen sprake van afstoting.

Omdat deze methode methode voor resusapen werkt, is de kans relatief groot dat dat ook voor mensen geldt, maar dat moet uiteraard nog wel worden onderzocht. Mocht het werken, dan is vervolgens de kans groot dat dit de aangewezen methode wordt om diabetes type 1 te behandelen, en misschien kan het ook worden ingezet bij niertransplantaties van levende donoren. Een levende donor is een vereiste, omdat er witte bloedcellen van de donor beschikbaar moeten zijn, dus bij niertransplantaties met overleden donoren werkt deze methode helaas niet.

sterren Gepubliceerd: dinsdag 20-08-2019
Bron: Nature Communications | Nog geen reacties




Leuvense test toont afstoting door antilichamen aan zonder biopt

Onderzoekers uit Leuven en enkele andere Europese centra hebben een manier gevonden om afstoting van een getransplanteerde nier waarbij antistoffen een rol spelen, te herkennen zonder dat er een biopt genomen hoeft te worden. De methode is nog niet zo ver ontwikkeld dat die direct in de praktijk ingezet kan worden.

Afstoting van een getransplanteerde nier kan op verschillende manieren plaatsvinden: langs een weg waarbij de T-cellen betrokken zijn (cellulaire afstoting), of door antilichamen. In het laatste geval maakt de ontvanger antilichamen aan die binden aan eiwitten op de donornier, waardoor het afweersysteem van de ontvanger de nier als vreemd herkent en 'onschadelijk' probeert te maken. Acute cellulaire afstoting is tegenwoordig vrij goed onder controle. Antilichaam-gemedieerde afstoting is lastiger. Om dit te herkennen is het namelijk nodig een biopt van de nier te nemen, en dat wil je niet te vaak doen. Als afstoting waarbij antilichamen een rol spelen in een vroeg stadioum herkend wordt, is dat vaak toevallig omdat het proces net op gang is gekomen als er een routinematige biopsie wordt uitgevoerd.

Lees meer »

Botmetabolisme blijft ook na transplantatie vaak afwijkend »

Op het eerste gezicht zijn botten de meest stabiele onderdelen van je lichaam, maar zelfs botweefsel wordt eens in de zoveel tijd vervangen. Bij gezonde volwassenen wordt sponsachtig botweefsel eens per drie jaar vervangen, en compact bot eens per tien jaar. Bij patiënten met nierschade verloopt dit proces, 'botremodellering', slechter.

Lees meer »

Doorzichtige organen als tussenstap naar printen »

Onderzoekers in München zijn erin geslaagd organen doorzichtig te maken met behulp van een oplosmiddel. Doordat dit oplosmiddel de cellen wel laat zitten, kunnen ze vervolgens het orgaan op celniveau in beeld brengen. Dit beeld gebruiken ze om nieuwe organen te printen. De onderzoekers beginnen met een pancreas en hopen over vijf tot zes jaar nieren te kunnen printen op basis van deze techniek.

Lees meer »







NierNieuws en zijn adverteerders maken soms gebruik van cookies. Klik hier voor meer informatie.
Ons Pricaystatement vindt u hier