Mail: redactie@niernieuws.nl | 030 - 288 9994 | NL16 TRIO 0197 707866



Reageer | Verstuur | Druk af   

K(r)ater

Door Brenda de Coninck 

Hé, wat is dat nou? Ik wrijf met mijn vinger wat foundation over mijn linker neusvleugel. In de spiegel zie ik een holletje in mijn huid waar de foundation niet in glijdt. Als ik er nog een keer overheen ga, is het weg. Ik besteed er verder geen aandacht aan. Tot de volgende dag, als het patroon zich herhaalt. Dan bekijk ik de plek heel precies. Vreemd, denk ik. Volgens mij is dit niet goed. En meteen zie ik weer de ijzige tante voor mij - een jonge arts die meer dan een jaar geleden voorspelde dat ik huidkanker zou krijgen. 'Het kan vijf jaar duren, of tien jaar, maar u krijgt het.' Daarna wilde ik niet meer naar haar terug. Maar misschien gaat ze wel gelijk krijgen, denk ik peinzend.

Na het (te jong) overlijden van onze fijne huisarts, die 22 jaar lief en leed met ons heeft gedeeld, stappen we over naar een praktijk dichtbij. Alles is nieuw, strak en fris. Dat zijn de huisartsen ook: elke keer krijg ik een andere. Ik kan daardoor geen band opbouwen met iemand. Als ik zou willen, kan ik via de website van de huisartsenpraktijk naar een favoriet zoeken, maar regelmatig moet ik dan een maand wachten voordat er plek is, en soms heb ik die tijd niet. Dus kies ik voor de snelste afspraak en wacht ik maar af wie ik krijg. Voor de huisartsenpraktijk zal het wellicht efficiënt werken zijn, voor mij als patiënt is het een gruwel. Ik voel mij net een pakket dat moet worden afgehandeld. Alsof het lopendebandwerk is. 'Het lijkt net een veredeld Kruidvatfiliaal' zeg ik tegen mijn man als ik terugkom van mijn afspraak. Ik kom er niet graag en dat gevoel heb ik nooit gehad bij een huisarts.

Deze keer heb ik geluk. Een jonge, vrolijke meid van dertig komt mij ophalen vanuit de wachtkamer. Ik krijg een stevige hand en loop achter haar aan naar weer een nieuwe, onbekende praktijkkamer. Als ik tegenover haar zit en uitleg wat er aan de hand is, pakt ze een vergrootglas en kijkt naar de plek die ik aanwijs. 'Ik denk dat u gelijk heeft. U kunt hiermee het beste naar een dermatoloog gaan. Die kan een duidelijke diagnose stellen. Als dit inderdaad een basaalcelcarcinoom is, dan hoeft u zich geen zorgen te maken. Het kan prima behandeld worden. Dit soort carcinomen groeit heel langzaam. Ik maak wel mee dat mensen er jaren mee doorlopen voordat ze naar de huisarts gaan. U bent er lekker snel bij', beëindigt ze haar diagnose.

'Ik zal u een verwijscode per e-mail toezenden' gaat ze verder. 'Dan krijgt u vanzelf een uitnodiging thuisgestuurd.' 'Ken je iemand in de buurt die je kunt aanbevelen?' Het ziekenhuis in onze stad heeft geen al te goede naam. Ook al is het recent overgenomen door een ziekenhuis in Harderwijk en de kwaliteit erop vooruitgegaan, ben ik niet zo happig op een streekziekenhuis. 'Hier in Lelystad ken ik de dermatologen nog niet zo goed. Ik kom uit Zwolle en ik weet dat ze daar heel mooi kunnen hechten. Maar ja: dat is wel in Zwolle.' 'Oh, dat is geen probleem hoor' zeg ik vlug. Als er in mijn gezicht gesneden gaat worden is het wel zo fijn dat dit wordt gedaan door kundige mensen. Daar rijd ik graag wat extra kilometers voor om.

Een paar dagen later krijg ik een uitnodiging thuisgestuurd. De dag en het tijdstip waarop ik verwacht word, staan al vermeld. Al zal ook daar 'efficiency' een rol spelen, leuker wordt het er niet op als het gaat om afspraken maken. Vroeger was er hoor en wederhoor. Dan zocht je samen met een planner naar een geschikte datum. Nu krijg ik een brief thuis en als ik niet kan, moet ik zelf in de telefoon klimmen. Alsof ik geen leven heb met andere afspraken. Kennelijk moet ik alles maar uit mijn handen laten vallen of zelf moeite doen om de afspraak te verzetten. En het is maar goed dat ik bel, want ik kan niet met twee problemen bij de dermatoloog terecht. 'U heeft maar één verwijsnummer en als u twee aandoeningen hebt, dan hebt u er twee nodig. Anders moet u nog een keer terugkomen.' 'Uhhh…dus als ik wat crème nodig heb tegen eczeem, dan moet ik terugkomen?' 'Ja. Dan moet u terugkomen.' Haar toon klinkt ongeduldig. Er komt iets bij mij op wat lijkt op 'van de pot gerukt', maar het zal aan mij liggen. Ik word gewoon oud. Ik snap het niet meer. De wereld van verzekeringsmaatschappijen, onnodige administraties en zorgen om een ziekenhuisbudget spelen tegenwoordig een voorname rol in de gezondheidszorg. 'Nou’' antwoord ik welhaast flegmatisch, 'dan zal ik de huisarts nog maar eens vragen om een extra verwijsnummer.' 'Dat is prima' zegt de planner meegaand. 'Dan maken we alvast een dubbele afspraak.' Misschien speelt leeftijd toch geen rol, want de huisarts klinkt ook verbaasd als ik haar later om een tweede verwijsnummer vraag.

En dan is de dag daar. Zonder foundation - wel zo handig voor de dermatoloog - wacht ik op de gang van de praktijk op mijn beurt. Als ik haar naambordje herken en ze vriendelijk naar mij knikt, sta ik op. Maar dat was te vroeg. 'Gaat u nog maar even zitten', zegt ze en verdwijnt in haar praktijk. Binnen een paar minuten gaat de deur weer open. Een vrouw van mijn leeftijd nodigt mij uit om naar binnen te komen. Geen dermatoloog aanwezig. 'Nou’' begint ze 'ik ga een anamnese van u afnemen en dan komt de dokter zo bij u.' Ik knik. De vragen die ze stelt zijn een herhaling van wat al bekend zou moeten zijn, maar à la. Ze doet haar best. Als ze mijn doopceel heeft gelicht, gaat ze weg. Omdat de muren niet zo dik zijn, hoor ik de dermatoloog en haar assistente over mij praten. De dermatoloog had net zo goed zelf de anamnese af kunnen nemen, want dit kost net zoveel tijd. Maar goed. Niet zo zuur Bren.

En dan komt ze binnen. Ze is allervriendelijkst, dat wel. 'Zo, dus u bent mevrouw De Coninck en u heeft last van...' en ik hoor haar opnieuw mijn eigen anamnese opnoemen. Zucht.

Dit gaat nog lang duren.

sterren Gepubliceerd: dinsdag 03-03-2020 | Reacties (1)

Reacties

Reageer op dit artikel

  • Gerrits, Schijndel
    05-03-2020 09:16

    Het gaat inderdaad niet meer om de mens ( patiënt eventueel), het gaat er alleen om dat alles goed geregistreerd staat ( protocollen). Nederland: de beste gezondheidszorg? Nee, Nederland: de beste registratie van het gezondheidssysteem met alle mogelijke toeters en bellen erom heen.




Advies voor afweeronderdrukkers tijdens corona

De richtlijncommissie van de Nederlandse Federatie voor Nefrologie (NFN) heeft een advies opgesteld voor de behandeilng met medicijnen van nier(transplantatie)patiënten tijdens de coronacrisis. De titel van het advies is 'Starten en aanpassen van immuunsuppressie voor nefrologische aandoeningen tijdens SARS-CoV2-epidemie'. 

Eerder werd al bekend dat niertransplantaties worden uitgesteld omdat behandeling met afweeronderdrukkende medicijnen patiënten kwetsbaarder maakt voor ernstig verloop van een infectie met covid-19. Maar patiënten die al getransplanteerd zijn, kunnen niet zomaar met die behandeling stoppen. Daarnaast zijn er auto-immuun nierziekten waartegen immunosuppressiva gegeven worden, soms langdurig, soms acuut bij een opvlamming van de ziekte.

Uitgangspunt bij niertransplantatiepatiënten is dat aanpassing van immuunsuppressie in regionale centra alleen plaats zal vinden in nauw overleg met het transplantatiecentrum waarmee samengewerkt wordt. Daarnaast raadt de NFN behandelaars aan om regelmatig de nieuwste versie van het advies te bekijken: deze situatie is nog zo nieuw dat de inzichten nog kunnen veranderen.

Een van de belangrijkste adviezen voor behandelaars: overleg altijd met anderen over eventuele wijzigingen van de medicatie van je patiënt - er zijn tenslotte geen situaties 'volgens het boekje'. Dat geldt nog sterker voor patiënten: nooit op eigen houtje de medicatie veranderen.

Lees meer »

Nieuwe apps helpen bij corona-management »

Nu besmettingen met Covid-19 (corona) serieuze sociale gevolgen hebben en tot een zware belasting van de zorgsector hebben geleid, duiken er verschillende apps op die hier een beetje verlichting in proberen te brengen. Het doel is steeds in grote lijnen: zorgen dat mensen met verdachte symptomen tijdig contact opnemen met een zorgverlener, maar ook dat mensen met een gewone verkoudheid, dat niet onnodig doen.

Lees meer »

Voeding en dieet bij kinderen met een nierziekte »

Hoe zorg je ervoor dat kinderen en jongeren zich aan hun dieet houden? En wat doe je als kinderen door hun ziekte en dieet zo'n afkeer van eten hebben gekregen dat ze helemaal niet meer willen eten? Gelukkig zijn er diëtisten die de ouders en het kind kunnen begeleiden. Ze gaan met elkaar in gesprek en kiezen samen een passende behandeling om de nierfunctie zo lang mogelijk stabiel te houden. De achteruitgang van de nierfunctie is soms te vertragen door te letten op voeding.

Lees meer »







NierNieuws en zijn adverteerders maken soms gebruik van cookies. Klik hier voor meer informatie.
Ons Pricaystatement vindt u hier