Mail: redactie@niernieuws.nl | 030 - 288 9994 | NL16 TRIO 0197 707866



Reageer | Verstuur | Druk af   

Rituximab op lange termijn niet duurder dan standaardbehandeling membraneuze nefropathie

Door Gerard Kok 

De traditionele behandeling van idiopatische membraneuze nefropathie (IMN) bestaat uit het tot rust brengen van de ziekte door het immuunsysteem te onderdrukken. Recent wordt ook gekeken naar een behandeling met het medicijn Rituximab. Dat heeft (mogelijk) minder bijwerkingen, maar een enkele behandeling is duur, en daarom is de deze manier van behandelen nog geen gemeengoed. Uit onderzoek van Engelse artsen blijkt echter dat op de langere duur behandeling met Rituximab (nipt) kosteneffectiever is dan de traditionele behandeling.

Membraneuze nefropathie is een ziekte waarbij de nierfilters beschadigd raken, doordat zich daar cellen van het immuunsysteem ophopen. Dit veroorzaakt nefrotisch syndroom, waarbij veel eiwitten verloren gaan via de urine. Normaal zorgen die eiwitten ervoor dat vocht in het bloed blijft zitten, maar omdat dat bij nefrotisch syndroom niet meer gebeurt, hoopt het vocht zich elders in het lichaam op. Bij idiopathische (of 'primaire') membraneuze nefropathie is er geen andere aanwijsbare oorzaak.

Bij de traditionele behandeling (het 'gemodificeerde Ponticelli regime') tracht men het immuunsysteem weer tot rust te brengen door het te onderdrukken. Daardoor hopen zich minder of geen immuunsysteem-cellen op in de nierfilters, waardoor er geen nefrotisch syndroom optreedt. Bij de behandeling worden verschillende medicijnen maandelijks afgewisseld. De behandeling duurt een half jaar. Zolang IMN niet terug keert, hoeft de behandeling niet te worden herhaald.

De behandeling met Rituximab is vergelijkbaar, in die zin dat het erop gericht is de ziekte tot rust te brengen, en niet herhaald wordt zolang de ziekte niet terugkeert. Rituximab wordt toegediend door een langzaam infuus waarvoor de patiënt een aantal uur in het ziekenhuis moet blijven. Een enkele behandeling is nogal prijzig (duizenden euro's inclusief ziekenhuisopname), en een behandeling bestaat meestal uit een paar (twee tot vier) sessies. Vanwege de kosten schrikt men ervoor terug om dit breed in te zetten.

Het Engelse onderzoek probeert te bepalen of die schrik voor de kosten terecht is, door in te schatten hoe duur beide behandelingen zijn één jaar en vijf jaar na de behandeling, en levenslang. Rituximab blijkt in alle gevallen kosteneffectiever, wat wil zeggen dat een met Rituximab gewonnen levensjaar minder kost dan jaar gewonnen met de traditionele behandeling. Na verloop van tijd wordt het verschil wel minder groot en dat komt deels door een wat verminderde kwaliteit van leven.

Behandelen van IMN met Rituximab is dus mogelijk kosteneffectiever dan de traditionele behandeling, maar er is meer onderzoek nodig om deze bewering te staven. Overigens is het patent op het middel sinds 2016 verlopen, en er zijn inmiddels alternatieven voor het originele medicijn, met dezelfde werkzame stof, op de markt. Misschien wordt de behandeling met Rituximab daarmee ook goedkoper, maar op dit moment zijn de kosten bij alle leveranciers nog gelijk.

sterren Gepubliceerd: donderdag 06-12-2018
Bron: Nephrology Dialysis Transplantation | Nog geen reacties




Nieuw medicijn houdt fosfaatspiegel hemodialysepatiŽnten beter binnen de grenzen

De relatief nieuwe fosfaatbinder ferrioxidesaccharaat vergroot de kans dat de fosfaatspiegel van hemodialysepatiënten binnen acceptabele grenzen blijft. Bij Amerikaans onderzoek verdubbelde het aantal patiënten met een voldoende lage fosfaatspiegel van 18 naar 36 procent. Dit is volgens de onderzoekers ten dele te verklaren doordat het aantal pillen dat patiënten moeten innemen een stuk lager is bij ferrioxidesaccharaat, en dat het daarom waarschijnlijker is dat patiënten trouw hun voorgeschreven fosfaatbinder nemen.

Hemodialysepatiënten hebben vaak teveel fosfaat in hun bloed, omdat de slechter werkende nieren er niet meer in slagen het fosfaat uit te scheiden. Daarom slikken deze patiënten fosfaatbinders, die moeten voorkomen dat er fosfaat uit de voeding in het bloed komt. Een te hoge fosfaatspiegel ('hyperfosfatemie') is gevaarlijk, omdat het het risico op hart- en vaatziekten en overlijden verhoogt.

De patiënten van het Amerikaanse onderzoek slikten meestal eerst sevelameer (merknamen Renagel, Renvela), een niet-calciumhoudende fosfaatbinder. Meestal moeten patiënten hierbij 8 à 9 tabletten per dag innemen. De patiënten stapten vervolgens over op ferrioxidesaccharaat ('sucroferric oxyhydroxide' in het Engels, merknaam Velphoro), en werden een jaar gevolgd. Hiervoor slikten de patiënten 3 à 4 pillen per dag, ongeveer twee keer zo weinig als bij sevelameer.

Lees meer »

Snel behandelen bij nierontsteking is belangrijker dan langdurig »

Acute tubulo-interstitiële nefritis als gevolg van medicijngebruik is aan een gestage opmars bezig. De behandeling bestaat in de eerste plaats uit het stoppen van het medicijn dat de ontstekingen veroorzaakt. Daarnaast wordt ook vaak behandeld met corticosteroïden, om de nierfunctie weer zo veel mogelijk terug te brengen naar het oude niveau.

Lees meer »

Plasmiddel verhoogt risico op huidkanker »

Mensen die langdurig hydrochloorthiazide slikken worden gevoeliger voor UV-straling en lopen daardoor een verhoogd risico op huidkanker, meldt het College ter Beoordeling van Geneesmiddelen (CBG). Hydrochloorthiazide is een diureticum, een plasmiddel. Uit Deens onderzoek blijkt nu dat vooral mensen met een lichte huid gevoeliger worden voor UV-straling als ze het jaren achtereen slikken. Daardoor neemt het risico op basaalcelcarcinoom, en vooral op plaveiselcelcarcinoom, toe.

Lees meer »







NierNieuws en zijn adverteerders maken soms gebruik van cookies. Klik hier voor meer informatie.
Ons Pricaystatement vindt u hier