Mail: redactie@niernieuws.nl | 030 - 288 9994 | NL16 TRIO 0197 707866



Reageer | Verstuur | Druk af   

Iets meer buikdialyse door marktwerking in VS

Door Gerard Kok 

In 1983 kreeg Amerika het 'Prospective Payment System' (PPS). Onder dit systeem krijgt een zorgverlener (zoals een ziekenhuis) een vooraf vastgestelde vergoeding voor een behandeling. In 2011 werd een vaste vergoeding vastgesteld voor een dialysebehandeling, ongeacht om welk type dialyse dat ging. Als reactie hierop zijn meer Amerikaanse dialysecentra peritoneale dialyse (PD) aan gaan bieden, en maken ook meer patiŽnten van deze dialyse gebruik.

Het prospective payment system werd ingevoerd met als doel om ziekenhuizen aan te sporen efficiŽnter te werken, en zodoende beter inzicht te krijgen in de landelijke zorgkosten. Voor enkele honderden, vaak voorkomende, behandelingen werden de gemiddelde kosten bepaald, en dat gemiddelde kreeg een ziekenhuis dan vergoed voor een patiŽnt die zo'n behandeling had gekregen.

Deze behandelingen zijn gegroepeerd in 'diagnosis-related groups' (DRG), en aan elke groep hangt een vaste vergoeding. Behandelingen die vergelijkbaar zijn omdat de patiŽnten die met die behandeling worden behandeld klinisch vergelijkbaar zijn, zitten in ťťn groep. Er bleef overigens nog een grote groep 'ongroepbaar' over.

Bijvoorbeeld, iemand breekt zijn arm, en wordt daarvoor in het ziekenhuis behandeld. Laten we zeggen dat zo'n behandeling gemiddeld Ä7500 kost. Het ziekenhuis krijgt dan Ä7500, ongeacht de hoeveelheid rŲntgenfoto's die er van de arm zijn genomen. Het is nu ook duidelijk hoe het ziekenhuis wordt aangespoord de gebroken arm efficiŽnt te behandelen, want hoe efficiŽnter dat gaat, hoe meer er van die Ä7500 voor het ziekenhuis overblijft.

In Nederland gebruiken we een systeem dat ongeveer net zo werkt als PPS: 'DBC-zorgproducten'. Hierbij staat 'DBC' voor 'Diagnose-Behandel Combinatie', en zo'n DBC werkt eigenlijk net zoals een DRG in Amerika. Alleen is de vergoeding voor een DBC niet voor elke zorgverlener hetzelfde, omdat alle verzekeraars aparte afspraken maken met zorgverleners.

In 2011 werd dus voor alle typen dialysebehandelingen een vaste vergoeding afgesproken. De vraag was vervolgens of dat zou betekenen dat dialysecentra patiŽnten meer richting peritoneale dialyse zouden gaan bewegen. Immers, peritoneale dialyse gebeurt in principe thuis, en is dus gemiddeld genomen goedkoper om aan te bieden dan hemodialyse in het centrum. In het algemeen is de levenskwaliteit bij peritoneale dialyse hoger, en het overlijdensrisico vergelijkbaar met dat van hemodialyse, dus voor de patiŽnt is het mogelijk ook beter.

Uit recent Amerikaans onderzoek onder bijna 6500 dialysepatiŽnten, blijkt dat deze verschuiving naar peritoneale dialyse inderdaad enigszins heeft plaatsgevonden. Meer dialyse centra bieden PD aan, een patiŽnt maken er ook (iets) meer gebruik van. Dit in tegenstelling tot Nederland, waar initiatieven ontplooid worden om de dalende lijn in het aantal PD-patiŽnten tegen te gaan.

sterren Gepubliceerd: donderdag 22-11-2018
Bron: Clinical Journal of the ASN | Nog geen reacties




Een goede voedingstoestand: van levensbelang!

Door Anneke van Egmond en Wesley Visser - Dialyse is een levensreddende behandeling maar heeft grote negatieve gevolgen voor de voedingstoestand. Ondervoeding is een probleem bij dialysepatiënten. Protein Energy Wasting (PEW) is de term om de toestand van afgenomen spier- en vetmassa bij chronische nierziekte te beschrijven. Dit is een hyperkatabolische toestand die leidt tot spiermassaverlies.

PEW komt voor bij 20 tot 70% van de chronische hemodialysepatiënten, met een gemiddelde van 40%. Met de progressie van chronische nierziekte is er een spontane daling van de eiwitinname en 35 tot 70 procent van de patiënten met terminale nierziekte heeft een slechte eetlust. Bovendien kan een vochtbeperking om gewichtstoename tussen twee dialysesessies in te minimaliseren, leiden tot een afname van de calorie-inname.

De dialyseprocedure zelf heeft ook een katabool effect als gevolg van verminderde eiwitsynthese en het verlies van aminozuren in het dialysaat. Andere factoren die leiden tot spiermassaverlies bij dialysepatiënten zijn acidose, inflammatie, comorbiditeit, gebruik van corticosteroïden en een inactieve levensstijl. Allemaal redenen die ondersteunen dat een goede voedingstoestand heel belangrijk is. Spiermassa lijkt de beste parameter te zijn voor het verband tussen voedingstoestand en (klinische) uitkomsten.

Lees meer »

Betere vaattoegang door bijzonder hormoon en 'prednisolonbubbels' »

Voordat de hemodialyse start moet er eerst een goede toegang tot de bloedbaan worden gemaakt. Dit is een chirurgische ingreep waarbij een ader en een slagader aan elkaar verbonden worden. Een zogeheten arterio-veneuze fistel of een shunt. Na zo’n operatie duurt het zo’n twee tot drie maanden voordat de ader stevig en dik genoeg is om aan te prikken. Maar helaas in bijna zestig procent van de gevallen worden de bloedvaten niet dik genoeg.

Lees meer »

Ibuprofen geeft betere klaring eiwitgebonden afvalstoffen »

Door tijdens hemodialyse ibuprofen toe te voegen aan het bloed van de patiënt voordat het de dialysemachine in gaat, kunnen meer eiwitgebonden uremische toxines worden gefilterd. Dit blijkt uit een kleinschalig onderzoek, uitgevoerd door een gecombineerd Mexicaans-Amerikaans onderzoeksteam.  Bij hemodialyse worden afvalstoffen en overtollig vocht uit het bloed gefilterd door een kunstmatige nier, terwijl nuttige eiwitten bij voorkeur in het bloed moeten blijven zitten.

Lees meer »







NierNieuws en zijn adverteerders maken soms gebruik van cookies. Klik hier voor meer informatie.
Ons Pricaystatement vindt u hier