Mail: redactie@niernieuws.nl | 030 - 288 9994 | NL16 TRIO 0197 707866



Reageer | Verstuur | Druk af   

Magnesium vermindert verkalkingsneiging dialysepatiŽnten

Door Merel Dercksen 

Het verhogen van de concentratie magnesium in het dialysaat bij hemodialysepatiŽnten lijkt ervoor te zorgen dat de 'verkalkingsneiging' van hun bloed afneemt. Dat kan goed nieuws zijn voor deze groep patiŽnten die een verhoogd risico op hart- en vaatziekten loopt.

Hart- en vaatziekten zijn een belangrijke oorzaak van complicaties en sterfte onder hemodialysepatiŽnten. Een van de onderliggende problemen is dat hun vaten minder soepel zijn dan bij gezonde leeftijdsgenoten. Er bestaat een verband tussen calciprotein particles (CPPs) in het bloed, en stijve vaatwanden. Deze CCP's zijn calciumbevattende deeltjes. Ze worden in twee stappen gevormd en het is tegenwoordig te meten hoe lang het lichaam erover doet om de eerste vorm in de tweede om te zetten. Hoe sneller dat gaat, hoe groter de verkalkingsneiging en hoe slechter het is. Omdat de score uitgedrukt wordt in tijd, is een hoge waarde gunstiger: dat betekent dat het lang duurt voor de CPPs omgezet worden en dat de verkalkingsneiging van het bloed laag is.

In laboratoriumopstelling helpt het toevoegen van magnesium aan de onderzochte vloeistof om de verkalkingsneiging te verlagen. Onderzoekers uit Denemarken en Zwitserland hebben uitgeprobeerd of het bij mensen ook zo werkt. Ze hebben daarvoor bij de helft van een groep van bijna 60 dialysepatiŽnten de hoeveelheid magnesium in het dialysaat, de spoelvloeistof, verdubbeld. Bij de andere helft bleef het normaal, ter controle.

De interventie duurde vier weken. In de controlegroep was de verkalkingsneiging aan het eind van deze periode zo goed als gelijk aan die in het begin, de verschillen zijn waarschijnlijk niet meer dan normale fluctuatie. Maar in de groep die veel meer magnesium had gekregen, was er wel een duidelijke verandering te zien. De hoeveelheid magnesium in het bloed van deze patiŽnten was duidelijk hoger dan bij de controlepersonen en het verschil in de gemiddelde omzettingstijd was 73 minuten.

Het verhogen van de hoeveelheid magnesium in het dialysaat heeft een positief effect op de verkalkingsneiging van hemodialysepatiŽnten. Dat zou er mogelijk aan bij kunnen dragen dat de wanden van hun vaten minder snel star worden.


Meer weten over (Nederlands) onderzoek naar het effect van magnesium op vaatverkalking bij nierpatiŽnten? Kom dan op 12 oktober naar de Wetenschapsdag.

sterren Gepubliceerd: dinsdag 04-09-2018
Bron: Clinical Journal of the ASN | Reacties (1)

Reacties

Reageer op dit artikel

  • Tony de Ronde, Amsterdam
    04-10-2018 13:56

    In de samenvatting van het CJASN artikel, waarop het NN artikel gebaseerd is, valt op dat er een wel erg drastische verhoging van magnesium in het badwater wordt gekozen, van 0,5 naar 1,0 mM. Het resultaat is dat op de korte termijn van deze studie van 4 weken spectaculaire resultaten worden geboekt met een sterke verlaging van het vermogen om kalk bevattende deeltjes in het bloed te vormen. Maar ook met een sterke stijging van het magnesium in het bloed van gemiddeld 1.0 mM (hoog normaal) naar gemiddeld 1.4 mM.
    De condities die in deze studie gebruikt worden, tonen vooral aan dat magnesium een grote invloed heeft op het vermogen om kalk bevattende deeltjes te vormen, en dat meer magnesium langzamer kalk bevattende deeltjes doet ontstaan. De gebruikte magnesium concentraties in het badwater zijn uitstekend om in een korte studie resultaten te laten zien, maar zijn niet geschikt om ďin het echtĒ toe te passen. Het lijkt meer voor de hand te liggen om er bij elke patiŽnt individueel naar te streven om de magnesium concentraties in het bloed hoog normaal of misschien wel net boven normaal te houden en dat te bereiken door de concentratie magnesium in het badwater wat te verhogen of door magnesium pillen te slikken.
    Duidelijk is dat magnesium een punt van aandacht zal moeten zijn bij hemodialyse patiŽnten, en dat de standaard magnesium concentratie van 0,5 mM in het badwater lang niet voor alle patiŽnten de optimale is.




Shunts uit het laboratorium weer stap verder

Drie jaar geleden publiceerde het Amerikaanse bedrijf Humacyte over shunts die ze in het lab gekweekt hadden en waarmee de eerste studies bij mensen waren afgerond. Inmiddels is het bedrijf verder.

De ontwikkeling van 'nieuwe' bloedvaten heeft hemodialysepatiënten met slechte vaten als doelgroep, maar ook bijvoorbeeld patiënten die een ernstig ongeluk hebben gehad. Het bedrijf maakt gebruik van mallen: kleine buisjes van biologisch afbreekbaar materiaal. Hierop brengen ze bloedvatcellen aan van overleden donoren. De mallen met cellen worden in een speciale vloeistof met voedingsstoffen bewaard en doorgespoeld. De donorcellen zorgen ervoor dat er een 'echte' vaatwand ontstaat, die vooral uit collageen bestaat. Tegelijkertijd wordt de mal afgebroken. 

Collageen is een lichaamseigen stof, die vorm en stevigheid geeft. De functie is vergelijkbaar met die van de stalen draagconstructie bij staalskeletbouw. Als die staat heb je nog geen huis, maar de vorm is wel zichtbaar en alles wat verder nodig is voor de bouw, kan op het 'skelet' worden aangebracht. Als de donorcellen de afbreekbare mal hebben omgezet in een gekweekt bloedvat, spoelen de onderzoekers alle menselijke cellen eraf zodat alleen het collageen overblijft. Hierdoor kan er geen afweerreactie optreden tegen de cellen van de donor wanneer het vat wordt ingebracht bij een patiënt.

Lees meer »

Een goede voedingstoestand: van levensbelang! »

Door Anneke van Egmond en Wesley Visser - Dialyse is een levensreddende behandeling maar heeft grote negatieve gevolgen voor de voedingstoestand. Ondervoeding is een probleem bij dialysepatiënten. Protein Energy Wasting (PEW) is de term om de toestand van afgenomen spier- en vetmassa bij chronische nierziekte te beschrijven. Dit is een hyperkatabolische toestand die leidt tot spiermassaverlies.

Lees meer »

Betere vaattoegang door bijzonder hormoon en 'prednisolonbubbels' »

Voordat de hemodialyse start moet er eerst een goede toegang tot de bloedbaan worden gemaakt. Dit is een chirurgische ingreep waarbij een ader en een slagader aan elkaar verbonden worden. Een zogeheten arterio-veneuze fistel of een shunt. Na zo’n operatie duurt het zo’n twee tot drie maanden voordat de ader stevig en dik genoeg is om aan te prikken. Maar helaas in bijna zestig procent van de gevallen worden de bloedvaten niet dik genoeg.

Lees meer »







NierNieuws en zijn adverteerders maken soms gebruik van cookies. Klik hier voor meer informatie.
Ons Pricaystatement vindt u hier