Mail: redactie@niernieuws.nl | 030 - 288 9994 | NL16 TRIO 0197 707866



Reageer | Verstuur | Druk af   

Bart blogt: Tot ziens in Newcastle!

Bart Pijpers is bij veel
NierNieuwslezers bekend als
bestuurder van organisaties
in het werkveld nefrologie. Maar
hij is ook een behoorlijk goed
golfer; zo goed in elk geval dat
hij zich heeft gekwalificeerd
voor deelname aan de World
Transplant Games 2017
, die in
juni plaatsvinden in Málaga.
Bart laat ons rond de WTG 2017
met blogs delen in zijn
belevenissen.

Dit is alweer de zesde en
laatste aflevering over Málaga

Lees ook de vorige blogs.

De World Transplant Games in Málaga zitten er op. En wat een belevenis vond ik het! En wat heb ik het naar mijn zin gehad! Zoveel mag hopelijk duidelijk zijn uit mijn vorige blogs over mijn deelname aan de WTG.

Deze laatste blog over de WTG schrijf ik dan ook achter m’n eigen PC terug in Nederland. Met een hoofd vol herinneringen die – wanneer er weer eentje opkomt – een glimlach op mijn gezicht brengen. Ook mijn herinneringen aan de slotceremonie en het slotgala, dat hadden jullie nog tegoed.

De slotceremonie was de afsluiting van een enerverende “supporterdag” in het atletiekstadion waar op de slotdag nog op diverse onderdelen om de medailles (en de eeuwige roem uiteraard) werd gestreden. Ook door enkele Nederlanders; met succes! Nu sla ik op televisie atletiek meestal over, maar ik moet zeggen wanneer het zich live voor je ogen afspeelt, is het heel anders en veel leuker. Zoals eigenlijk bijna alles live meemaken leuker is, social media of een scherm tussen wat zich afspeelt en mijzelf is niet 'the real thing'. Maar goed, een min of meer filosofische verhandeling daarover valt buiten het bestek van deze blog. De sfeer in het stadion is anders. Je keel doet meer zeer van het juichen. De dingen eromheen die je op televisie niet ziet. Ook daar weer de saamhorigheid en sportiviteit. Dat zit in heel kleine dingen, zoals op de meet op een achterblijver wachten om samen als laatste over de streep te gaan.

De slotceremonie zelf verliep wat rommelig door diverse omstandigheden waaronder ook een niet altijd even goed oplettende ondergetekende (want gezellig aan het kletsen met anderen), maar de WTG-vlag is overgedragen naar de volgende organisator in 2019 (Newcastle). De symboliek was erg mooi met ballonnen oplaten (biologisch afbreekbaar begreep ik. Gelukkig maar, want milieu en dier zijn niet gemaakt voor ballonnen), muziek en sporters die ‘the circle of life’ vormden op het veld. Hand in hand en vol blijdschap dat we het hebben mogen meemaken en op ieders eigen niveau een topprestatie hebben neergezet. Ook alle vrijwilligers, die heel chauvinistisch en als hart onder de riem het hele toernooi in het oranje waren gekleed, werden in het zonnetje gezet. En terecht, zij hebben veel werk verzet.

Dezelfde avond was er het slotgala, waarbij circa 2.000 atleten en supporters in een zaal een diner kregen uitgeserveerd. En wat liep dat geolied! Uiteraard gingen ook de voetjes van de vloer en werden de laatste souvenirs met elkaar uitgewisseld. Voor sommigen was dat laatste minstens een bij-sport. Geweldig! Wat ik zelf heel mooi vond aan het gala, is het waarnemen van de verschillende culturen. Bijvoorbeeld bij de feestelijke kledij. Ierland bijvoorbeeld had allerlei feestattributen bij zich die wij alleen met carnaval van de zolder zouden halen. Maar ook de manier van je laten horen als landenteam wanneer werd gevraagd: 'Is [naam land] in the house?' Het ene land ging ‘alleen maar’ luid juichen, het andere land stond massaal op ging juichen en uitbundig met de servetten boven het hoofd draaien. Dat is toch fantastisch om te zien?!

Het moge duidelijk zijn; ik kijk terug op een heerlijke, enerverende, sportieve en bij tijd en wijle ontroerende week. Málaga is een heerlijke stad. Daarnaast: sport verbroedert, getransplanteerden die sporten zijn innig verbonden, in hart, lever, longen, nier (en nog meer) ook met hun soms onbekende donoren.

Ging er dan niets mis of konden er zaken beter? Uiteraard, maar beschouwend over de hele week, te onbeduidend om hier te noemen.

Kortom, ik zeg tegen jullie: dank voor het lezen van mijn blogs. Ik heb ze met plezier geschreven. En richting Newcastle zeg ik: ik kom eraan (Deo volente)!

 


Naschrift redactie: het Nederlandse team heeft in totaal acht gouden, 14 zilveren en 17 bronzen medailles behaald. Die zijn samen goed voor een 14e plaats in het algemeen klassement.

 

sterren Gepubliceerd: dinsdag 04-07-2017 | Reacties (1)

Reacties

Reageer op dit artikel

  • Sonat
    05-07-2017 07:28

    Beste Bart, wat leuk te lezen dat je mocht deelnemen aan het WTG. wat een mooie ervaring moet dit zijn geweest! Groet Daphne




Bart blogt: Hup Holland Hup!

Laat de leeuw niet in z’n hempie staan… Dat wordt nog net niet gezongen langs de lijnen van de verschillende sportevenementen. Maar aanwezig zijn ze; de supporters van Team NL! Bij elke sport waar een Nederlander uitkomt, zijn ze te vinden de supporters die soms uren van zon weerstaan om ‘hun’ sporters aan te moedigen en wellicht toch ook een beetje de sporters uit andere landen te imponeren. Want dat kreeg ik wel te horen in de golfbaan; “How many of your country are here? I see that orange of you everywhere!”. En dan ben ik toch gewoon wel trots en dan weet je dat het goed is.

Van wielrennen tot zwemmen en van tennis tot golf. Het is een onbeschrijflijke ervaring om overal Team NL zo goed te herkennen in ons fel oranje shirt. Geweldig om de support als sporter te ontvangen, maar minstens zo geweldig om de support te geven. Want als je uitgesport bent is het als vanzelf dat je de teammaatjes gaat steunen bij hun prestaties. Juichen wanneer er gescoord wordt, opbeuren en bemoedigend toespreken/-schreeuwen wanneer het wat tegen zit. Het vergroot de saamhorigheid en je hebt dan echt het idee dat je er niet alleen voor staat.

Lees meer »

Bart blogt: De Spelen zijn begonnen! »

Ik weet niet zeker of de woorden 'let the games begin' letterlijk zijn uitgesproken, maar met het hijsen van de WTG-vlag zijn de Transplant Games zondagavond officieel geopend. Er was natuurlijk nog wel meer te beleven bij de opening. Mooie dingen. Unieke dingen voor wanneer je, zoals ik, voor het eerst meedoet. Alleen al de samenkomst van alle landenteams voordat we het stadion in gingen. Dat was een belevenis op zich.

Lees meer »

Het nocebo-effect »

Ze is zoals verwacht veel te vroeg. Als ik plaatsneem in de wachtkamer van een groot Amsterdams ziekenhuis, blijken we elkaar beneden te hebben gemist. ‘Ik heb je helemaal niet gezien’ zegt ze verbaasd en geeft mij drie kussen. ‘Ik ben hier al een tijdje hoor’ zeg ik met een glimlach. ‘Ik heb er niet op gelet beneden of ik je zag. Kom: ga even lekker zitten. Wil je wat drinken?’ Eigenlijk is het heel bijzonder dat ik hier vandaag ben.

Lees meer »







NierNieuws en zijn adverteerders maken soms gebruik van cookies. Klik hier voor meer informatie.
Ons Pricaystatement vindt u hier