Mail: redactie@niernieuws.nl | 030 - 288 9994 | NL16 TRIO 0197 707866



Reageer | Verstuur | Druk af   

Bart blogt: Hup Holland Hup!

Bart Pijpers is bij veel
NierNieuwslezers bekend als
bestuurder van organisaties
in het werkveld nefrologie. Maar
hij is ook een behoorlijk goed
golfer; zo goed in elk geval dat
hij zich heeft gekwalificeerd
voor deelname aan de World
Transplant Games 2017
, die in
juni plaatsvinden in Málaga.
Bart laat ons rond de WTG 2017
met blogs delen in zijn
belevenissen.

Dit is alweer de vijfde aflevering

Lees ook de vorige blogs.

Laat de leeuw niet in z’n hempie staan… Dat wordt nog net niet gezongen langs de lijnen van de verschillende sportevenementen. Maar aanwezig zijn ze; de supporters van Team NL! Bij elke sport waar een Nederlander uitkomt, zijn ze te vinden de supporters die soms uren van zon weerstaan om ‘hun’ sporters aan te moedigen en wellicht toch ook een beetje de sporters uit andere landen te imponeren. Want dat kreeg ik wel te horen in de golfbaan; “How many of your country are here? I see that orange of you everywhere!”. En dan ben ik toch gewoon wel trots en dan weet je dat het goed is.

Van wielrennen tot zwemmen en van tennis tot golf. Het is een onbeschrijflijke ervaring om overal Team NL zo goed te herkennen in ons fel oranje shirt. Geweldig om de support als sporter te ontvangen, maar minstens zo geweldig om de support te geven. Want als je uitgesport bent is het als vanzelf dat je de teammaatjes gaat steunen bij hun prestaties. Juichen wanneer er gescoord wordt, opbeuren en bemoedigend toespreken/-schreeuwen wanneer het wat tegen zit. Het vergroot de saamhorigheid en je hebt dan echt het idee dat je er niet alleen voor staat.

En altijd heel veel vertier, samen met de (vaak veel kleinere) supportersschare van de andere landen. Wat mij dan opvalt is de sportiviteit en buitengewone vriendelijkheid naar elkaar toe die er is. Tuurlijk juich je voor je eigen team en hoop je dat die wint/winnen, maar -laat ik dan voor mijzelf spreken- ik kan ook blij zijn voor een sporter uit een ander land bij een overwinning of gewoon een mooie bal bij bijvoorbeeld tennis. Uit eigen ervaring (maar grosso modo, ieder heeft z’n eigen verhaal) wetend wat de inspanningen en offers zijn geweest om er op de WTG te kunnen staan. Niet alleen de trainingsuren natuurlijk, maar ook voor de gezondheid in het algemeen.

In mijn vorige blog noemde ik al het Holland House. Ik denk een onmisbaar fenomeen bij een sportevenement waar Nederland een team naar afvaardigt. Een – op deze WTG – café, wordt ‘overgenomen’ door het Oranje legioen en we maken er een gezellige boel van. Met veel gepraat, gelach en zeker ook gejuich. Want de medaillewinnaars worden dan uiteraard in het zonnetje gezet. En er zijn veel medailles gewonnen in de diverse sporten. Sommigen hadden zelfs 4 medailles!, waardoor het “HEEEEE, HOERA, WHOHOE” en geklap en gefluit en wat dies meer zij veelvuldig door het cafe bulderde. Je zou er bij moeten zijn… Ook dan voel je de saamhorigheid en het met elkaar de WTG beleven.

Vandaag, zaterdag, is de laatste officiële sportdag, waarna er een heuse slotceremonie zal zijn. En ook nog een galadiner. Hoe dat is om mee te maken? Dat lezen jullie in mijn volgende blog!

sterren Gepubliceerd: zaterdag 01-07-2017 | Nog geen reacties




Bart blogt: Tot ziens in Newcastle!

De World Transplant Games in Málaga zitten er op. En wat een belevenis vond ik het! En wat heb ik het naar mijn zin gehad! Zoveel mag hopelijk duidelijk zijn uit mijn vorige blogs over mijn deelname aan de WTG.

Deze laatste blog over de WTG schrijf ik dan ook achter m’n eigen PC terug in Nederland. Met een hoofd vol herinneringen die – wanneer er weer eentje opkomt – een glimlach op mijn gezicht brengen. Ook mijn herinneringen aan de slotceremonie en het slotgala, dat hadden jullie nog tegoed.

Lees meer »

Bart blogt: De Spelen zijn begonnen! »

Ik weet niet zeker of de woorden 'let the games begin' letterlijk zijn uitgesproken, maar met het hijsen van de WTG-vlag zijn de Transplant Games zondagavond officieel geopend. Er was natuurlijk nog wel meer te beleven bij de opening. Mooie dingen. Unieke dingen voor wanneer je, zoals ik, voor het eerst meedoet. Alleen al de samenkomst van alle landenteams voordat we het stadion in gingen. Dat was een belevenis op zich.

Lees meer »

Het nocebo-effect »

Ze is zoals verwacht veel te vroeg. Als ik plaatsneem in de wachtkamer van een groot Amsterdams ziekenhuis, blijken we elkaar beneden te hebben gemist. ‘Ik heb je helemaal niet gezien’ zegt ze verbaasd en geeft mij drie kussen. ‘Ik ben hier al een tijdje hoor’ zeg ik met een glimlach. ‘Ik heb er niet op gelet beneden of ik je zag. Kom: ga even lekker zitten. Wil je wat drinken?’ Eigenlijk is het heel bijzonder dat ik hier vandaag ben.

Lees meer »







NierNieuws en zijn adverteerders maken soms gebruik van cookies. Klik hier voor meer informatie.
Ons Pricaystatement vindt u hier