Mail: redactie@niernieuws.nl | 030 - 288 9994 | NL16 TRIO 0197 707866



Reageer | Verstuur | Druk af   

Het kussendilemma

Weblog van Cor de Leeuw, dialyseverpleegkundige 

Toen ik bijna 14 jaar geleden op de dialyse begon te werken, hadden we alleen maar een klein kussentje, een Jantje, voor de patiŽnten. Er waren alleen maar dialysestoelen aanwezig. Er waren acht dialysestations op de zaal. Er was veel aandacht voor de patiŽnten. Een dialyseverpleegkundige sloot 2 patiŽnten per shift aan.

Als ik nu kijk naar de dialysezorg dan is er heel veel veranderd. Enerzijds sluiten de dialyseverpleegkundigen nu meestal 3 patiŽnten per shift aan, dus de aandacht voor de patiŽnt is minder geworden. Anderzijds hebben de patiŽnten nu de keuze voor een dialysestoel of een bed maar ook de keuze om bijna letterlijk in de watten gelegd te worden met behulp van kussens. Toen het grote kussen geÔntroduceerd werd bij ťťn patiŽnt, ging de sneeuwbal rollen. Op dit moment is er per bed twee grote en een klein kussen standaard aanwezig en voor de dialysestoel een groot en een klein kussen. En nog zijn er patiŽnten bij die meer kussens nodig hebben.

Hoe is deze groei tot stand gekomen vraag ik mij af. Natuurlijk is de zorgintensiteit enorm toegenomen en zal naar verwachting nog meer toenemen, gezien het feit dat we allemaal ouder worden en meerdere ziektes, handicaps onder de leden krijgen, maar ook langer zijn gaan dialyseren. Naar mijn beste weten geloof ik ook dat het aanbod de vraag stuurt. We willen natuurlijk een optimale zorg leveren en daar horen hulpmiddelen bij, maar is dat ook altijd nodig! Dit is een dilemma in de zorg. Wat er mogelijk is willen we ook hebben is het motto. Wat de buurman heeft dat wil ik ook.

De patiŽnt is een stuk mondiger geworden omdat† men steeds meer in een andere tijd is opgegroeid en opgevoed. Ik heb meegemaakt dat een patiŽnt verlangt, nee zelfs eist dat hij of zij op een bed gedialyseerd wordt. De planning van de patiŽnten wordt enorm geproblematiseerd hierdoor, want er zijn zoveel voorkeuren, c.q. eisen, dat de planning enorm veel tijd eist om iedere patiŽnt zijn voorkeur in te willigen. Ja, we leven in een heel andere tijd, maar is het niet dat door ons eigen betuttelinggedrag, wij het voor onszelf enorm moeilijk maken.

We leven in een tijd van luxe en ikke, ikke en de rest kan stikken! Toch ben ik blij dat we deze luxe zorg kunnen leveren, alhoewel het voor de dialysepatiŽnt al lang niet meer als luxe wordt ervaren. Het is een gemeengoed geworden. Door de marktwerking en de patiŽnteninbreng en tevredenheidsonderzoeken †wordt een dialyseafdeling getriggerd om alle wensen van de patiŽnten te gaan honoreren. Vraag is of dit altijd zo moet blijven doorgaan? De brutaalste patiŽnt heeft de halve wereld, terwijl de onmondige patiŽnt zit te verkommeren. Hoe gaan wij, als dialyseverpleegkundigen, daar mee om? Welke afwegingen maken wij? Moeten wij die afwegingen wel maken?

Wat is echt nodig en wat is overbodige zorg?† Het kussendilemma is slechts een voorbeeld. Willen we betuttelen of de patiŽnt stimuleren in zijn zelfredzaamheid? Deze hoofdbrekens wil ik graag met u delen. Ik zie uit naar uw reactiesÖ.


Cor de Leeuw is dialyseverpleegkundige en actief in de politiek. Elke 14 dagen schrijft ze op persoonlijke titel over een aan dialyse verwant en/of maatschappelijk onderwerp dat haar na aan het hart ligt.

sterren Gepubliceerd: vrijdag 15-03-2013 | Reacties (4)

Reacties

Reageer op dit artikel

  • Kees Faber Grou
    17-03-2013 22:56

    Naar aanleiding van het bewuste artikel Dialyseassistent.
    Ik zelf dialiseer nu 2 jaar noodgedwongen en vind dit voor patient en assistent geen pretje gezien het feit dat patient knokt voor zijn levensbehoud en de assistent hem daarbij zo goed mogelijk wil begeleiden , maar zich dient te houden aan het dialysebeleid.
    Hier zit de knoop want dan zijn er twee belangen in het spel die zich niet altijd laten verenigen.
    Ik zelf sta nu op het standpunt ,IK bepaal.
    En in overleg met de arts word de dialyse uitgevoerd. de assistent helpt mij er bij en sluit soms kort met de arts.
    verder hebben we veel plezier , zij in hun werk en wij tevreden als patient.
    veel genoegen en hoop op beterschap.

  • Cor de Leeuw
    16-03-2013 17:54

    Beste Hr Mucha,

    Jammer dat u de context van de column verkeerd heeft geÔnterpreteerd. Het is geenszins mijn bedoeling geweest dialysepatienten te beledigen. De context van het verhaal is het verschil tussen 14 jaar geleden en nu. Ik weet heel goed hoe het is om 4 uur op een dialysestoel te moeten zitten. Gr Cor

  • Redactie Niernieuws, Utrecht
    16-03-2013 09:27

    Weblogs en columns zoals deze vallen niet onder de redactionele verantwoordelijkheid. De meningen van de schrijver vertolken dan ook niet per definitie die van de redactie.

  • Jan Mucha, Hoensbroek
    16-03-2013 09:13

    Iedere verpleegkundige zou eens drie keer per week drie uur plaats moeten nemen in de stoel of op bed op de nierdialyseafdeling. Alleen plaats nemen niet aangeprikt worden. Dit om te ervaren hoe het is om drie uur daar te liggen. Daarbij komt dat wij als dialysepatiŽnten genoeg geld opbrengen voor een extra kussentje.
    Ben zelf dialysepatiŽnt en vind de plaatsing van dit artikel een belediging voor alle dialysepatiŽnten. Dit artikel past niet bij Nier Nieuws. PatiŽnten hebben ook rechten niet enkel plichten.
    Jan Mucha




Schiet mij maar lek

'Ben je niet bang Brenda?' Zijn vraag verrast mij. 'Bang? Waarvoor?' 'Nou, dat ik nu zo dicht bij mensen kom en dan eventueel iets mee naar huis neem.' Ik val even stil. Aan de andere kant van de lijn hoor ik het geruis van het asfalt duidelijker, nu hij even niets zegt. 'TjaÖ je doet wat je kunt, toch? Anderhalve meter buiten de auto, mondkapjes op in de auto, na de sessies alles laten doorluchten en desinfecteren. Wat kun je nog meer doen?' Ik kijk vanuit ons kantoor naar buiten en zie de takken en bladeren van de bomen zachtjes heen en weer wuiven. 'Misschien kun je als je thuiskomt even gaan douchen en je kleren buiten laten luchten? En ach, iemand met corona kan net zo goed langs mij heen lopen in de supermarkt en dan loop ik hetzelfde risico. Je weet hoe sommige mensen zijn tegenwoordig. En je moet toch weer een keer aan het werk.'

Het is een vreemde gewaarwording als we begin maart onze deuren moeten sluiten om corona het hoofd te bieden. Met zoveel tijd over, besluiten we lang uitgestelde klussen op te pakken, waaronder rommel opruimen. 'Ik kan de schuur bijna niet meer in. Als ik iets wil pakken, moet ik hem helemaal verbouwen' klaagt mijn man.

Lees meer »

Werken als dialyseverpleegkundige tijdens covid-19 »

Hoe is de situatie in het ziekenhuis waar u momenteel werkt?Ivon Lijten, dialyseverpleegkundige: 'Er is veel onderling veel contact met andere dialyseverpleegkundigen op verschillende locaties en het is opvallend dat er weinig nierpatiënten en weinig dialyseverpleegkundigen besmet zijn met het coronavirus. In het begin waren de patiënten angstig en onzeker, maar de rust is inmiddels teruggekeerd.

Lees meer »

Kunnen ouderen met minder medicatie toe?  »

Ouderen die een nieuwe nier krijgen hebben veel minder vaak een afstoting dan jonge mensen. Als ze de eerste drie maanden na de transplantatie geen afstoting hebben gehad, dan is de kans ook klein dat dat nog gaat gebeuren. Dat ouderen minder vaak een afstoting hebben komt waarschijnlijk vooral doordat hun immuunsysteem minder goed werkt. Ouderen krijgen echter doorgaans wel dezelfde hoeveelheid medicatie als jongere mensen.

Lees meer »







NierNieuws en zijn adverteerders maken soms gebruik van cookies. Klik hier voor meer informatie.
Ons Pricaystatement vindt u hier