Mail: redactie@niernieuws.nl | 030 - 288 9994 | NL16 TRIO 0197 707866



Reageer | Verstuur | Druk af   

Het uur van de waarheid

Door Nanny Marquenie 

NierNieuws Column 'Enchanté !'

Gespannen stap ik de drukbezette receptie-ruimte van cardiologie binnen en voel een arm om mijn schouder. "Deze dame gaat meteen met mij mee", meldt mijn cardioloog zijn secretaresse. Dr. Dedola is een vriendelijke man, ik zou graag een glaasje rosé met hem drinken! Maar hij denkt daar nu even heel anders over.

"Dinsdag wil ik U een dagje opnemen in de hartkliniek in Ollioulles voor een catheterisatie. Indien nodig plaats ik meteen stents, maar dan moet U drie dagen blijven. Het is routine, dus maakt U zich niet teveel zorgen!" "Dat zal ik proberen. Maar een ander punt is dat ik mijn man liever niet alleen thuis laat. Na de dialyse heeft hij nog wel eens een nabloeding en door de lage bloeddruk loopt hij te waggelen door het huis." "Ik begrijp uw probleem. Mijn secretaresse zal een tweepersoonskamer reserveren, dan kan Uw man mee. Goed voor Uw gemoedsrust en hij hoeft voor een bezoekje niet zo'n eind te rijden. Regelt U de dialyse voor die woensdagavond? Tot ziens volgende week!".

Wij vragen SERENA de dialyse in Ollioulles te regelen, bellen Cathy of zij ons kan rijden en organiseren voor Sanne een paar dagen onderdak in het hondenpension. Ik realiseer me eens temeer hoe fantastisch de hulp hier is. Het (toch wel) lange wachten begint. Zenuwen zijn rare dingen. Geniepig kruipen ze je hoofd en lichaam binnen. Al jaren doe ik yoga en sinds kort sofrologie... de theorie is bekend, maar nu het erop aankomt blijkt de praktijk moeilijk. Of toch niet? Ik beluister mijn cd's en... ja hoor, mijn adem komt tot rust, de spieren ontspannen en de geest kan weer relativeren.

Op de bewuste dinsdag drinken Cathy en Ad voor vertrek nog koffie, ik bijt op een houtje, want... nuchter verschijnen. Ik geef het (eindelijk) allemaal over. Voor Cathy is zo'n rit en opname gesneden koek. Zonder enige inspanning mijnerzijds lig ik twee uur later schoongepoetst met betadine (lang leve de hygiëne), in blauw operatiehemd in bed weer te wachten. Ik ben namelijk niet de enige die op Dedola's lijstje staat. Ad eet met smaak zijn warme maaltijd, gekregen van een vriendelijke Belgische verpleegkundige. Zij vertelt dat ze als kind altijd in Brabant op vakantie ging bij haar (adellijke) oom en tante die op een kasteeltje woonden. Haar verbazing is groot als wij zeggen dat kasteeltje te kennen. Zo ontstaat er in die steriele Franse ziekenhuiskamer een bijzondere saamhorigheid.

Dan wordt er een brancard binnengereden en krijg ik een afscheidskusje van Ad die mij tot het einde van de gang uitzwaait. Vanaf nu ben ik handelingsonbekwaam, kan alleen maar kijken naar wat er gebeurt: bloeddruk meten, status doornemen en infuus aanleggen. De anesthesist zorgt nog voor enige hilariteit. Hij blijkt zeer geïnteresseerd in mijn 'verleden'. "Waar komt U vandaan? Waar woont U nu? Wat was Uw beroep in NL?" In mijn achterhoofd rinkelt een belletje. Mijn bloeddruk was aan de hoge kant, dus concludeert hij, terecht, dat ik zenuwachtig ben en probeert me wat te ontspannen. "Ik ken ook wat Nederlandse woorden" en meteen knalt er een stevige vloek door de operatiekamer. Niemand reageert, maar ik schiet ik de lach. "Nou, U heeft de eerste Nederlandse les voor buitenlanders goed onthouden!" Lachend geeft hij mij een spuitje, er wordt een gaatje in de slagader van mijn pols geboord en Dedola kijkt om de hoek en zegt: "Wij gaan beginnen".

Het is stikdonker en doodstil. Ik voel hem met de sonde richting mijn hart manouevreren. Ineens schiet er een stroomstootje door mijn hart en daarna een tweede. Oef. Geen paniek, zal wel normaal zijn. Na een kwartiertje verschijnt zijn hoofd weer: "Alles is goed gegaan, ik kom straks even bij U langs". Ik word afgevoerd, krijg een stevig drukverband om mijn pols en verschillende functies worden gecontroleerd. Alles verloopt naar wens dus de brancardiers verschijnen weer en rijden me terug naar mijn kamer. Ad is opgelucht: "Ik heb nu ervaren wat jij vaak met mij hebt beleefd. Je gaat ervan uit dat het goed gaat, maar er is toch altijd een risico. Blij dat jij binnenkomt en niet de dokter om te zeggen dat..."

Na enkele uurtjes bijkomen en een lichte maaltijd brengt Dedola ons de resultaten. "Vier vernauwingen tussen 50-70%. Dat is niet mis, maar ook niet dramatisch. Ik heb nog geen stents geplaatst. U krijgt voorlopig 2 maanden medicatie, kijken hoe dat uitpakt. Durft U naar huis te gaan of wilt U nog een nachtje blijven? Jullie hebben ervaring met het behandelen van slagaderlijke bloedingen en kunnen ook zelf een paar keer de bloeddruk opnemen. Dus wat mij betreft gaat U lekker naar huis. Sterkte en tot over 2 maanden!".

Het is inmiddels 21.00 uur. Cathy is gebeld, de tassen zijn ingepakt en we nemen afscheid van onze Belgische vriendin-voor-een-dag.In de taxi realiseer ik me opeens wat dit allemaal betekent: Het uur van de waarheid. Op mijn Franse verzekeringspapieren staat binnenkort: MLD, "Maladie longue durée", vaste klant bij de cardioloog. Ook Ad moet zich 'resetten'. Zijn jonge mantelzorgster zal vaker een beroep op hèm gaan doen.

Wij kijken elkaar aan en beschouwen het maar als de zoveelste uitdaging in ons leven. Ook hier zullen we wel weer een nieuw evenwicht in vinden!

A bientôt,

Nanny
http://pagesperso-orange.fr/nanadno/

sterren Gepubliceerd: zaterdag 29-10-2011 | Nog geen reacties




Schiet mij maar lek

'Ben je niet bang Brenda?' Zijn vraag verrast mij. 'Bang? Waarvoor?' 'Nou, dat ik nu zo dicht bij mensen kom en dan eventueel iets mee naar huis neem.' Ik val even stil. Aan de andere kant van de lijn hoor ik het geruis van het asfalt duidelijker, nu hij even niets zegt. 'Tja… je doet wat je kunt, toch? Anderhalve meter buiten de auto, mondkapjes op in de auto, na de sessies alles laten doorluchten en desinfecteren. Wat kun je nog meer doen?' Ik kijk vanuit ons kantoor naar buiten en zie de takken en bladeren van de bomen zachtjes heen en weer wuiven. 'Misschien kun je als je thuiskomt even gaan douchen en je kleren buiten laten luchten? En ach, iemand met corona kan net zo goed langs mij heen lopen in de supermarkt en dan loop ik hetzelfde risico. Je weet hoe sommige mensen zijn tegenwoordig. En je moet toch weer een keer aan het werk.'

Het is een vreemde gewaarwording als we begin maart onze deuren moeten sluiten om corona het hoofd te bieden. Met zoveel tijd over, besluiten we lang uitgestelde klussen op te pakken, waaronder rommel opruimen. 'Ik kan de schuur bijna niet meer in. Als ik iets wil pakken, moet ik hem helemaal verbouwen' klaagt mijn man.

Lees meer »

Werken als dialyseverpleegkundige tijdens covid-19 »

Hoe is de situatie in het ziekenhuis waar u momenteel werkt?Ivon Lijten, dialyseverpleegkundige: 'Er is veel onderling veel contact met andere dialyseverpleegkundigen op verschillende locaties en het is opvallend dat er weinig nierpatiënten en weinig dialyseverpleegkundigen besmet zijn met het coronavirus. In het begin waren de patiënten angstig en onzeker, maar de rust is inmiddels teruggekeerd.

Lees meer »

Kunnen ouderen met minder medicatie toe?  »

Ouderen die een nieuwe nier krijgen hebben veel minder vaak een afstoting dan jonge mensen. Als ze de eerste drie maanden na de transplantatie geen afstoting hebben gehad, dan is de kans ook klein dat dat nog gaat gebeuren. Dat ouderen minder vaak een afstoting hebben komt waarschijnlijk vooral doordat hun immuunsysteem minder goed werkt. Ouderen krijgen echter doorgaans wel dezelfde hoeveelheid medicatie als jongere mensen.

Lees meer »







NierNieuws en zijn adverteerders maken soms gebruik van cookies. Klik hier voor meer informatie.
Ons Pricaystatement vindt u hier