Mail: redactie@niernieuws.nl | 030 - 288 9994 | NL16 TRIO 0197 707866



Reageer | Verstuur | Druk af   

Paspoorten...

Door Ad Nooitgedagt 

NierNieuws Column 'Enchanté !'

Gisteren heeft Cathy ons in de stromende regen naar Nice gereden: we moesten onze paspoorten laten vernieuwen.

Ze zijn een paar weken verlopen, maar zonder geldig paspoort komen we Nederland niet in. Is het niet de MRSA die ons de voet probeert dwars te zetten, dan zou het de douane kunnen zijn. En die moeten we ook gewoon voor blijven.

Helaas mocht Nanny niet op mijn paspoort worden bijgeschreven omdat we geen 'huwelijksakte' bij ons hadden, maar slechts ons trouwboekje, wat geen afdoende bewijs werd geacht: 'we konden in de tussentijd best zijn gescheiden'! En dat terwijl we binnenkort in Nederland(!) ons vijfentwintig jarig huwelijks-jubileum hopen te vieren.

Wél wilde men echter mijn vingerafdrukken, maar slechts twee van de tien stemden, vanwege slijtage, tot tevredenheid. Geen ramp, reizen naar Amerika is verleden tijd.

Een rit naar Nice kan doorgaans stukken aangenamer zijn; de ruitenwissers konden hun klus nauwelijks aan en het uitzicht op de weg bleef voortdurend 'soft focus' door een nevel van opgejaagd water. Het hoost al dagen uitbundig. Verschillende lager gelegen vignobles waren veranderd in kloeke vijvers met wijnstokken, die tot aan hun knieën stonden te pootjebaden. Ik hoop maar dat dit veel en goede rosé belooft. Nice lag dus al dagen aan een Méditerranée 'zo grauw zo grauw' en even niet 'zo blauw, zo blauw'.

De Provence is een oord van uitersten: hollen of stilstaan. Laaiende hitte, of onaangename kou. Gutsende regen, en soms stuivende droogte. Windstilte of gierende Mistral. Hierbij sneuvelen dikwijls dennen. Die eindigen dan 'CO2-neutraal' in de open haard.

Milde of soms zelfs strenge vorst; in 1953 en 1985 heeft het wekenlang zo krakend gevroren dat 80% van de olijfbomen het loodje heeft gelegd. Met subsidie worden er nieuwe aangeplant.


En uit de wortels van de afgezaagde stronken zijn toch ook weer overal kringen van nieuwe stammen ontsproten. De natuur bezit veel veerkracht. Maar die elasticiteit heeft zijn grenzen, we mogen natuurlijk niet eindeloos onze gang maar gaan.

's Avonds moest ik gewoontegetrouw weer gewoon naar de diafiltratie. Hoewel 'gewoon'? Ik was, in de drukte en regen van de hele dag en het namopperen over dat ontbreken van een geliefde naam op mijn paspoort, vergeten mijn EMLA-anesthesiezalf te smeren. Dit drong logischerwijs pas tot mij door toen ik in de wachtkamer mijn collega's met degelijk verdoofde armen ontwaarde.

En dan ben je te laat. Je weet dat de infirmières toch gewoon doorzetten en beseft dus dat het adagium nu luidt: 'even tanden op elkaar'. Dit was pas mijn derde vergeetachtigheid in bijna vijf jaar, dus een redelijke score. En bovendien heb ik in Nederland, in mijn goeie tijd, altijd zonder verdoving, aardig wat bloed gedoneerd. Oefening baart kunst, maar het blijft pijnlijk en dus dom om EMLA te negéren. Een dergelijke nalatigheid schijnt elke dialyse-consument wel eens te overkomen. Mogelijk ben ik het aller domste jongetje van de klas, maar bevind ik mij toch in bevriend gezelschap.

De mishandeling duurt weliswaar slechts kort maar is zinloos. Voor morgen heb ik mezelf beloofd om tijdig alert te zijn. Het scheelt de SÉCU (verzekering) iets in de verdovingskosten, maar: liever niet op mijn 'kosten'.

à la prochaine,

Ad http://pagesperso-orange.fr/nanadno/

sterren Gepubliceerd: zaterdag 05-03-2011 | Nog geen reacties




Schiet mij maar lek

'Ben je niet bang Brenda?' Zijn vraag verrast mij. 'Bang? Waarvoor?' 'Nou, dat ik nu zo dicht bij mensen kom en dan eventueel iets mee naar huis neem.' Ik val even stil. Aan de andere kant van de lijn hoor ik het geruis van het asfalt duidelijker, nu hij even niets zegt. 'Tja… je doet wat je kunt, toch? Anderhalve meter buiten de auto, mondkapjes op in de auto, na de sessies alles laten doorluchten en desinfecteren. Wat kun je nog meer doen?' Ik kijk vanuit ons kantoor naar buiten en zie de takken en bladeren van de bomen zachtjes heen en weer wuiven. 'Misschien kun je als je thuiskomt even gaan douchen en je kleren buiten laten luchten? En ach, iemand met corona kan net zo goed langs mij heen lopen in de supermarkt en dan loop ik hetzelfde risico. Je weet hoe sommige mensen zijn tegenwoordig. En je moet toch weer een keer aan het werk.'

Het is een vreemde gewaarwording als we begin maart onze deuren moeten sluiten om corona het hoofd te bieden. Met zoveel tijd over, besluiten we lang uitgestelde klussen op te pakken, waaronder rommel opruimen. 'Ik kan de schuur bijna niet meer in. Als ik iets wil pakken, moet ik hem helemaal verbouwen' klaagt mijn man.

Lees meer »

Werken als dialyseverpleegkundige tijdens covid-19 »

Hoe is de situatie in het ziekenhuis waar u momenteel werkt?Ivon Lijten, dialyseverpleegkundige: 'Er is veel onderling veel contact met andere dialyseverpleegkundigen op verschillende locaties en het is opvallend dat er weinig nierpatiënten en weinig dialyseverpleegkundigen besmet zijn met het coronavirus. In het begin waren de patiënten angstig en onzeker, maar de rust is inmiddels teruggekeerd.

Lees meer »

Kunnen ouderen met minder medicatie toe?  »

Ouderen die een nieuwe nier krijgen hebben veel minder vaak een afstoting dan jonge mensen. Als ze de eerste drie maanden na de transplantatie geen afstoting hebben gehad, dan is de kans ook klein dat dat nog gaat gebeuren. Dat ouderen minder vaak een afstoting hebben komt waarschijnlijk vooral doordat hun immuunsysteem minder goed werkt. Ouderen krijgen echter doorgaans wel dezelfde hoeveelheid medicatie als jongere mensen.

Lees meer »







NierNieuws en zijn adverteerders maken soms gebruik van cookies. Klik hier voor meer informatie.
Ons Pricaystatement vindt u hier