Mail: redactie@niernieuws.nl | 030 - 288 9994 | NL16 TRIO 0197 707866



Reageer | Verstuur | Druk af   

Een zondagskind

Door Ad Nooitgedagt 

NierNieuws Column 'Enchanté !'

Ik ben een zondagskind en heb alle reden om daar nog steeds in te geloven; daarvoor hoef ik bijvoorbeeld alleen maar af en toe Nanny te zien glimlachen.
Maar de invloed van die zondag uit een rijkelijk ver verleden - meer dan driekwart eeuw geschiedenis - begint toch merkbaar te verwateren: nierfalen en prostaatkanker stonden nooit op mijn verlanglijstje, maar zijn evengoed mijn deel. En verder hapert mijn diafiltratie-machine nog te vaak en moet dan weer worden bijgesteld. 'Le Déluge' laat zich nog steeds gelden. Maar die machine is gelukkig opnieuw terug.

Veertien dagen geleden leek hij op maandagavond hardnekkig te weigeren; en nog wel na een lang en goedgevuld weekend.
Bij zo'n gelegenheid, die overigens beperkt voorkomt, kan ik gewoonlijk wel op clementie rekenen. Na 'aanprikken' gaf de 'arterie', zoals hier de uitgang wordt genoemd, helaas nauwelijks rood in het slangetje: geen doorstroming. Dus werd de canule enigszins opzij bewogen om de hindernis op te heffen.

Niets hielp echter: mijn shunt bleek 'en grève' (staking). Ook pogingen om de 'verstopping' op te heffen met een injectiespuit faalden jammerlijk. Controle met een stethoscoop, zelfs door de nefroloog, gaf nul op het request. Een stenose had het bloedvat compleet afgesloten.

Een dergelijke - destijds nog gedeeltelijke - vernauwing was een week eerder reeds vastgesteld tijdens een Doppler-onderzoek en ik had derhalve op woensdag al een afspraak met de chirurg die ooit de shunt had gemaakt. SERENA kon mij 's avonds slechts onverrichter zake naar huis sturen met de opdracht om de volgende ochtend om half acht present te zijn.
En toen ging alles snel.

Ondanks de 'grèves' die allerwegen in Frankrijk etterden, bleek de chirurg op zijn post en hij gooide zijn werkschema meteen te mijnen behoeve om: we konden komen.

Nanny - mijn lieve trouwe hulp mij ter zijde - reed met gezwinde spoed naar het hospitaal waar men ons al opwachtte.


Al mijn kleren en de schoenen werden geconfisqueerd en verpakt in een plastic zak en aan Nanny toevertrouwd. Mij als noodgeval was nog geen kamer toegewezen en ze zouden dus eens 'nummerloos' zoek kunnen raken.
Alleen een ziekenhuishemd bleef mij over, u weet wel zo'n soutane die je vanachter met drukknoopjes sluit maar van die kant geen privacy biedt. Mijn geliefde mocht me daarom de volgende dag ook weer komen afhalen mét die volle zak. Dat betekende nog wel mooi dat ik 's morgens al naar huis kon en niet pas 's middags.

Aan de operatie zelf heb ik geen herinnering, want toen sliep ik; anders dan vijf jaar geleden toen mijn shunt werd gemaakt: destijds was alleen mijn arm volledig lamgelegd. Maar noodgeval breekt wet.

Eenmaal weer bij mijn wazige positieven, werd ik per ambulance naar SERENA verplaatst: twee-en-een halfuur nooddialyse paste voorlopig in hun schema.

Alles ging voortreffelijk, de shunt leek wel nieuw, ook de volgende woensdagavond toen ik mijn reguliere lange dialyse onderging.
Ik blijf me dus tóch dat zondagskind voelen: de vrees van mijn 'Doppler-dokter' dat de shunt bij volledige afsluiting verloren zou gaan is gelukkig niet bewaarheid.
Daarom vol moed weer:

à la prochaine,

Ad http://pagesperso-orange.fr/nanadno/

sterren Gepubliceerd: zaterdag 06-11-2010 | Nog geen reacties




Schiet mij maar lek

'Ben je niet bang Brenda?' Zijn vraag verrast mij. 'Bang? Waarvoor?' 'Nou, dat ik nu zo dicht bij mensen kom en dan eventueel iets mee naar huis neem.' Ik val even stil. Aan de andere kant van de lijn hoor ik het geruis van het asfalt duidelijker, nu hij even niets zegt. 'Tja… je doet wat je kunt, toch? Anderhalve meter buiten de auto, mondkapjes op in de auto, na de sessies alles laten doorluchten en desinfecteren. Wat kun je nog meer doen?' Ik kijk vanuit ons kantoor naar buiten en zie de takken en bladeren van de bomen zachtjes heen en weer wuiven. 'Misschien kun je als je thuiskomt even gaan douchen en je kleren buiten laten luchten? En ach, iemand met corona kan net zo goed langs mij heen lopen in de supermarkt en dan loop ik hetzelfde risico. Je weet hoe sommige mensen zijn tegenwoordig. En je moet toch weer een keer aan het werk.'

Het is een vreemde gewaarwording als we begin maart onze deuren moeten sluiten om corona het hoofd te bieden. Met zoveel tijd over, besluiten we lang uitgestelde klussen op te pakken, waaronder rommel opruimen. 'Ik kan de schuur bijna niet meer in. Als ik iets wil pakken, moet ik hem helemaal verbouwen' klaagt mijn man.

Lees meer »

Werken als dialyseverpleegkundige tijdens covid-19 »

Hoe is de situatie in het ziekenhuis waar u momenteel werkt?Ivon Lijten, dialyseverpleegkundige: 'Er is veel onderling veel contact met andere dialyseverpleegkundigen op verschillende locaties en het is opvallend dat er weinig nierpatiënten en weinig dialyseverpleegkundigen besmet zijn met het coronavirus. In het begin waren de patiënten angstig en onzeker, maar de rust is inmiddels teruggekeerd.

Lees meer »

Kunnen ouderen met minder medicatie toe?  »

Ouderen die een nieuwe nier krijgen hebben veel minder vaak een afstoting dan jonge mensen. Als ze de eerste drie maanden na de transplantatie geen afstoting hebben gehad, dan is de kans ook klein dat dat nog gaat gebeuren. Dat ouderen minder vaak een afstoting hebben komt waarschijnlijk vooral doordat hun immuunsysteem minder goed werkt. Ouderen krijgen echter doorgaans wel dezelfde hoeveelheid medicatie als jongere mensen.

Lees meer »







NierNieuws en zijn adverteerders maken soms gebruik van cookies. Klik hier voor meer informatie.
Ons Pricaystatement vindt u hier