Mail: redactie@niernieuws.nl | 030 - 288 9994 | NL16 TRIO 0197 707866



Reageer | Verstuur | Druk af   

Gesneden!

Door Brenda de Coninck 

OMG! Ik heb mezelf gesneden!!! Wat stom! Dat mes is ook zó vlijmscherp. Oké, rustig nadenken. Zal ik de poli bellen? Marnix bellen? Marnix mailen? Moet ik nu antibiotica slikken? Paniek. Ik ben echt een beetje in paniek. Doos! Je bent verdikkeme getransplanteerd en slikt immunosuppressiva! Dan let je toch beter op als je aan het snijden bent! ‘Sjaak…..Sjáák…….SJÁÁÁK!!!’ ‘Wat is er?’ hoor ik boven. ‘Ik heb mezelf gesnéden!’ Ik kijk naar de best wel diepe jaap die al flink begint te bloeden. Intussen is mijn man beneden en kijkt verschrikt naar mijn linker duim. ‘Au!’ zegt hij. Wat nu?

Het is vijf weken na de transplantatie en alles gaat goed. De afbouw van medicijnen verloopt gestaag en mijn conditie is 100%. Liep ik drie weken na de operatie nog een rondje om het meer in 1:40 uur, nu doe ik over datzelfde rondje 1:12 uur. Net zo snel als voor de operatie. Mijn gewicht is weer op het oude niveau en er zelfs wat onder. Je zou bijna vergeten dat ik nog maar zo kort geleden fysiek beperkt was. Maar nu is dat besef ten volle terug. Ik heb mezelf g e s n é d e n!

Er doemen beelden van mezelf op in mijn ziekenhuisbed, een omgeving vol bacteriën. Een stootkuur immunosuppressiva loopt mijn arm in. ‘Een omgeving vol bacteriën’ gonst het in mijn hoofd, ‘vol bacteriën’…. Even wachten Bren, roep ik mezelf tot de orde. Je bent zes dagen in een omgeving geweest vol bacteriën met een maximale doses immunosuppressiva in je lijf. Je bent er naar beneden geweest, bent met bezoekers in aanraking geweest en er is niets gebeurd. Bovendien: dat de wond zo bloedt is juist goed. Daar heb je zelfs les in gegeven. ‘Bloed spoelt de wond schoon’ riep je dan tegen BHV-ers. Geen paniek dus. Je spoelt je duim gewoon af met wat Kangen water en daarna doe je er een pleister op. Als de boel gaat ontsteken, merk je dat vanzelf. Dan gaat je duim kloppen, wordt het warm, rood, gaat het opzwellen en doet het pijn. Dan is het altijd nog vroeg genoeg om desnoods in je auto naar Groningen te rijden.

Pfiew! Ik ben uit de bevriezingsmodus en kan weer nadenken. Dat was wel even schrikken, zeg ik tegen mezelf. ‘Zou je Marnix niet even mailen?’ Mijn echtgenoot heeft mijn overpeinzingen niet kunnen volgen en kijkt mij bezorgd aan. ‘Nee. Die man heeft het al druk genoeg en ik kan zelf ook nadenken. Ik doe er gewoon een pleister omheen en kijk het even aan. Heus. Als het gaat ontsteken, dan onderneem ik actie.’ Hij accepteert mijn motivatie en loopt weer naar boven. Het lijkt alweer zo gewoon, vijf weken na de grote dag. Maar ongemerkt heb ik mij aangepast aan de nieuwe situatie en voelt mijn manier van leven normaal, terwijl het dat eigenlijk niet is.

In huis staan op vier plaatsen flessen met chloorhexidine 0,5%: in de toiletruimte beneden, boven, in de keuken en de praktijk. Daarnaast heb ik steevast een klein flesje van dat spul in mijn tas als ik op pad ga. Als ik op een vreemde plek naar het toilet moet, maak ik er eerst de bril en de rand aan de binnenkant mee schoon. Als ik wegloop, zorg ik ervoor dat ik de deur van het toilet achter mij dicht heb gedaan, alvorens ik mijn handen was met het desinfecterende middel. Je zult ze de kost geven die hun handen niet wassen - de knop van een wc-deur kan vol bacteriën zitten. Als we ergens gaan lunchen, bestel ik iets heets, zoals soep of een tosti. Zo weet ik dat de kans op bacteriën geminimaliseerd is. Het bestek in een restaurant maak ik schoon voordat ik ermee eet, evenals mijn handen. Ik denk er al bijna niet meer over na, dat ik dit doe. En als ik het weleens vergeet, herinnert mijn man mij eraan.

Alleen het vullen van de medicijnbox is nog een bron van strijd tussen hem en mij. ‘Laat mij het nou even nakijken als je het gevuld hebt. Je kunt altijd iets vergeten. Dat doen ze in de apotheek toch ook, elkaar controleren?’ Hij kijkt geďrriteerd en ik ook. ‘Ik ben toch niet achterlijk’ zeg ik. ‘Het is hartstikke onhandig om die box met z’n tweeën te vullen, dat merkte je de vorige keer toch ook?’ ‘Ja, dat was ook niet handig’ geeft hij toe. ‘Maar je kunt het toch even na laten kijken als je alles gevuld hebt?’ Als ik eerlijk ben, heeft hij gelijk. Maar het voelt neerbuigend. Als een brevet van onvermogen. Het kriebelt in mijn buik. Ik weiger te geloven dat ik het niet zelf kan. Dus beschouw ik de medicijnbox en de volle tassen met medicijnen als mijn domein.

En dan komt de boemerang. Want het onmogelijke gebeurt natuurlijk toch. Ik kom er op een ochtend achter dat ik de avond ervoor mijn medicatie ben vergeten in te nemen. Ongeloof. Onderweg naar een afspraak merk ik dat ik toch niet in mijn medicijnbox heb wat ik had moeten hebben. Paniek. Als ik terugdenk, weet ik hoe het komt (medicijnen op, later geleverd door de apotheek en de rest van de week niet meer bijgevuld), maar ik heb er niets aan. Misschien ben ik juist achterlijk als ik ze niet laat nakijken door een ander, bedenk ik me als ik mij weer eens voor een voldongen feit gesteld zie.

‘Als je 2% van je medicijnen per jaar vergeet, heb je al meer kans op afstoting Mam’, zegt mijn jongste aan de telefoon. Daar schrik ik van - ze raakt de juiste snaar. Op de een of andere manier kan ik het van haar hebben, haar zachte duwtjes in de goede richting. Net als de subtiele opmerkingen die mijn oudste dochter af en toe bij mij naar binnen giet. Mijn kanjers. ‘Ik heb de medicijnbox voor deze week gevuld. Wil jij even kijken lieverd?’ ‘Tuurlijk’ zegt mijn man op een maandagochtend. Hij maakt de klepjes open en gaat tellen. Geen ‘Nu ineens wel?’ of ‘Dat zei ik je toch?’

Ook een kanjer ;-)

sterren Gepubliceerd: donderdag 31-05-2018 | Reacties (2)

Reacties

Reageer op dit artikel

  • Bart, Urmond
    07-06-2018 10:44

    beste Brenda,

    Hoe herkenbaar is de schrik en de paniek. Helaas is de angst een deel waarmee alle getransplanteerden moeten leven.
    Het slijt wel, en je vind een evenwicht...maar er blijven momenten dat het er is. Soms overvalt mij plots de schrik : ben ik nu vanochtend mijn pillen vergeten?", als iemand verkouden is, of erger, de griep heeft, wordt ik zenuwachtig en wil weg (op mijn werk lastig).
    Het zal er altijd zijn, en niemand heeft dat voor de operatie tegen ons gezegd en waarschijnlijk vraagt er ook nooit iemand naar....ook de arts doorgaans niet.
    Maar zoals gezegd, het wordt minder. Vergeet ook niet dat jij een bovengemiddelde kennis hebt, daarmee heb je waarschijnlijk (net als ik) ook een bovengemiddelde angst...Al die ontsmettingsmiddelen, ik noem ze altijd mijn beroepsafwijking...(ok assistent van beroep).
    Gelukkig hoeven we niet in een astronautenpak te leven, je zult er een evenwicht in vinden, en een klein stukje angst, dat blijft.... voor mij is elk moment van angst ook een moment om even aan mijn donor te denken en degenen die hij/zij achterliet. Persoonlijk vind ik dat niet negatief, het laat je weer even voelen dat het niet vanzelf sprekend is dat je kunt wat je kunt :)

  • Pulmans Magdalena, Belgie
    31-05-2018 12:01

    Gesneden !
    Ja hoor ik kan me perfect in haar situatie inleven.Ik ben 7 jaar geleden getransplanteerd.
    De schrik blijft er echt goed inzitten, en niet onterecht.
    Om nog maar te zwijgen van de vele bijwerkingen van de medicatie, en de ( over) gevoeligheden waar je dan ook nog eens mee te maken krijgt.Gelukkig beginnen de dokters te beseffen dat cortisonegebruik zeer nefaste gevolgen kan hebben. En wordt daar nu veel voorzichtiger mee omgegaan. Het is en blijft steeds op je tenen lopen, dat wel.Doch dankbaar dat ik leven mag!




NN-TV: Tien jaar NierNieuws

NierNieuws bestaat dit jaar tien jaar. Reden voor een feestje dat we afgelopen vrijdag vierden met talloze belangstellenden voor de Wetenschapsdag in Corpus in Oegstgeest. Voortgevloeid uit een NierNieuws initiatief van ook alweer drie jaar geleden, inmiddels in samenwerking met de NFN, NVN, Nierstichting en de Willem Kolff Stichting. De redactie heeft in de loop van de jaren een flink aantal veranderingen ondergaan, maar het idee is hetzelfde gebleven: onafhankelijke informatie verstrekken aan professionals en patiënten over nieren en alles wat daarmee te maken heeft.

Model draagbare kunstnier in 3D gepresenteerd »

Vanmiddag is een model van de draagbare kunstnier gepresenteerd, zoals die er, naar de huidige stand van zaken, uit komt te zien. Dit gebeurde tijdens een jubileumsymposium van de Nierstichting – de organisatie bestaat 50 jaar. De Nierstichting kondigt aan dat de grootste technische hobbels nu overwonnen zijn.

Lees meer »

De ene maagbeschermer is de andere niet bij dialysepatiënten »

Protonpompremmers zijn medicijnen die gebruikt worden om een maagzweer of refluxklachten te behandelen. Ze behoren tot de meest voorgeschreven medicijnen in Nederland. Uit Amerikaans onderzoek blijkt nu dat hemodialysepatiënten die protonpompremmers hebben geslikt, een hoger risico lopen op een heupfractuur. Protonpompremmers ('Proton Pump Inhibitors', of PPI’s) zijn medicijnen die de aanmaak van maagzuur tegengaan.

Lees meer »







NierNieuws en zijn adverteerders maken soms gebruik van cookies. Klik hier voor meer informatie.
Ons Pricaystatement vindt u hier