Mail: redactie@niernieuws.nl | 030 - 288 9994 | NL16 TRIO 0197 707866



Reageer | Verstuur | Druk af   

'Wachtlijstregistratie niertransplantatie moet beter'

Door Jeroen van Setten 

Volgens onder meer Bernadette Haase van de Nederlandse Transplantatie Stichting, wordt de wachtlijst voor niertransplantatie in Nederland steeds langer door verschillende oorzaken. Maar door een verouderde registratieprocedure en achterstallig wachtlijstbeheer is er onvoldoende transparantie, waardoor de werkelijke postmortale-donornierbehoefte niet bepaald kan worden. De onderzoekers doen vandaag in het Nederlands Tijdschrift voor Geneeskunde een aantal aanbevelingen.

Om een beter begrip te krijgen van de vraag naar postmortale donornieren analyseerden Bernadette Haase, Martin Heemskerk, Willem Weimar, Stefan Berger en Andries Hoitsma de niertransplantatiewachtlijst en de in- en uitstroom van deze wachtlijst in de periode 2000-2014. Ze vergeleken de kans op een transplantatie tussen transplantabele en niet-transplantabele patiënten die op 1 januari 2011 op de wachtlijst stonden en stuitten daarbij op een aantal opvallende zaken.

Status 'niet transplantabel'
Als een patiënt zover is, beoordeelt zijn of haar nefroloog of niertransplantatie een goede behandeling is. Als dat oordeel positief is, wordt de patiënt aangemeld voor de wachtlijst. Hij of zij krijgt dan de status ‘niet-transplantabel’ (NT), omdat op dat moment nog niet alle gegevens – zoals de HLA-typering – compleet zijn. Als er na screening in het transplantatiecentrum geen contra-indicaties zijn, wordt besloten of de patiënt in aanmerking komt voor transplantatie. Bij de keuze voor een postmortale nier wordt de status ‘transplantabel’ (T) toegewezen en wordt de patiënt meegenomen in het allocatieproces bij Eurotransplant.

Levende donor
Heeft de patiënt een levende donor, dan blijft de status 'NT'. Registratie is namelijk een voorwaarde voor vergoeding van de HLA-typering door de zorgverzekeraar. De T- en NT-status kunnen veranderen afhankelijk van de conditie of wensen van de patiënt. In publicaties van de Nederlandse Transplantatie Stichting wordt altijd alleen de wachtlijst met T-patiënten weergegeven. De totale wachtlijst (T- en NT-patiënten) is ruim drie keer zo lang en geeft misschien de behoefte aan donornieren wel beter weer. Hierover is de nodige onduidelijkheid en onrust bij patiënten en zorgprofessionals.

Onjuiste registratie
In vergelijking met andere Europese landen heeft Nederland met 59,8 transplantaties per 1 miljoen inwoners theoretisch de hoogste niertransplantatiegraad. Het aantal patiënten met de status ‘niet-transplantabel’ steeg in de periode 2000-2014 echter opvallend. Dit groeiende aantal NT-patiënten wekt volgens de onderzoekers bij veel berokkkenen de suggestie dat patiënten, die mogelijk wel in aanmerking komen voor transplantatie, om verschillende redenen niet juist geregistreerd worden.

Maatregelen
Haase c.s. denken met een aantal maatregelen meer transparantie te kunnen bewerkstelligen. Het publiceren van de volledige wachtlijst (dus inclusief de niet-transplantabel status) zou daar deel van kunnen uitmaken. Dat helpt echter alleen, als de er meer inzicht is in de reden van een bepaalde status van de patiënt. Ook een evaluatie van de indicatiestelling voor transplantatie is nodig om een beter inzicht te krijgen in welke patiënten nooit de T-status bereiken. Verder zou de financiële vergoeding voor het immunologische onderzoek losgekoppeld moeten worden van de wachtlijstregistratie waardoor patiënten met een levende donor dan niet op de lijst staan.

sterren Gepubliceerd: woensdag 05-04-2017
Bron: Nederlands Tijdschrift voor Geneeskunde | Reacties (1)

Reacties

Reageer op dit artikel

  • Jos Sparreboom, Överum- Zweden
    10-04-2017 13:16

    Conclusie: nooit is fatsoenlijk het hoe en wat geanalyseerd. Dit blijkt zonneklaar uit de tekst.
    Gaat men weer vervallen in lapwerk, dan verbetert de situatie niet wezenlijk. Ik adviseer allereerst een analyse te maken van de gewenste situatie nu en in de toekomst en daarna te converteren.




Onderzoeksdeelnemers met cystenieren vooraf indelen voor meer effect

Amerikaanse onderzoekers hebben een methode ontwikkeld om patiënten met erfelijke cystenieren in te delen naar ernst, op basis van beeldvormend onderzoek. Ze hebben deze methode getest op een groep patiënten uit een ander onderzoek. De indeling blijkt het mogelijk te maken die patiënten te selecteren bij wie de aandoening het snelst verergert, en bij wie daardoor ook het grootste effect van de onderzochte ingreep te zien is. Zo kan een effectievere selectie van onderzoeksdeelnemers gemaakt worden.

Patiënten met dominant overervende cystenieren (ADPKD) kunnen een heel verschillend ziekteverloop hebben. Als degenen bij wie de nierfunctie langzaam daalt meedoen aan een onderzoek, is het effect van de onderzochte ingreep bij hen minder goed zichtbaar dan bij degenen van wie de nierfunctie zonder ingreep snel daalt. Daardoor kan het zijn dat er in een grote groep gemengde deelnemers geen significant effect gevonden wordt, terwijl dat er voor een subgroep wel is. Klinische trials kunnen daarom effectiever zijn als er voor deelname patiënten geselecteerd worden van wie de verwachting is dat hun aandoening sneller verslechtert.

Lees meer »

Opschonen medicatie bij hemodialyse kan wel »

Met het klimmen der jaren krijgen chronisch zieken vaak steeds meer medicijnen te slikken. Meer dan 25 pillen per dag is geen uitzondering. Sommige van die pillen helpen niet, terwijl andere zelfs schadelijk zijn. Op basis van dit idee ontstond vijftien jaar geleden een 'deprescribing' trend: gecontroleerd en verantwoord stoppen met bepaalde medicijnen. Uit Canadees onderzoek blijkt nu dat 'deprescribing' ook zin heeft bij hemodialysepatiënten.

Lees meer »

Verband zwaarlijvigheid en nierziekten lijkt aangetoond »

De obesitasepidemie die de Westerse wereld teistert, speelt waarschijnlijk een rol bij de toename van het aantal patiënten met ernstig nierfalen in de afgelopen twintig jaar. Dat betoogt Holly Kramer, arts en universitair docent, gespecialiseerd in nierziektes en obesitas, in het Loyola University Medical Center in Maryland, de Verenigde Staten. In een overzichtsartikel in het tijdschrift American Journal of Kidney Diseases zet zij het wetenschappelijk bewijs daarvoor op een rijtje.

Lees meer »





NierNieuws en zijn adverteerders maken soms gebruik van cookies. Klik hier voor meer informatie.