Mail: redactie@niernieuws.nl | 030 - 288 9994 | NL16 TRIO 0197 707866



Reageer | Verstuur | Druk af   

Persoonlijke coach levert Amerikaanse nierpatiënt niets op

Door Merel Dercksen 

Een goed ingelichte persoonlijke lekenadviseur die jou als patiënt helpt je weg te vinden in het woud van de zorg: het lijkt voor Amerikaanse nierpatiënten niets uit te maken. Hun nierfunctie gaat net zo snel achteruit als wanneer ze zelf het wiel moeten uitvinden.

In de Verenigde Staten moeten patiënten meer dan hier zelf van alles regelen rond hun ziekte. Dat is bijvoorbeeld te zien aan transplantaties: wie niet mondig genoeg is of niet weet wat de mogelijkheden zijn, maakt aanzienlijk minder kans op de wachtlijst terecht te komen dan wie dit proces zelf in gang weet te zetten. Daardoor is er ook een grotere ongelijkheid in de kwaliteit van de ontvangen zorg tussen enerzijds goed gebekte hoog opgeleide patiënten en aan de andere kant mensen met weinig kennis van hun ziekte en van wat er kan binnen de gezondheidszorg, vaak patiënten met een lage sociaal-economische status. Of bijvoorbeeld immigranten die nauwelijks Engels spreken.

Om hier iets aan te doen, is in de jaren 90 van de vorige eeuw de patient navigator bedacht. Inmiddels wordt hier een hele industrie omheen gebouwd, maar oorspronkelijk gaat het om leken die de patiënt helpen om zijn weg te vinden. Getrainde leken wel te verstaan, die weten hoe je de juiste arts kunt vinden, welke invloed je kunt uitoefenen om te zorgen dat je bijtijds de juiste behandeling krijgt en hoe je kunt achterhalen of en hoe de zorg vergoed wordt. Bij bijvoorbeeld zorg aan borstkankerpatiënten heeft dit concept zijn bestaansrecht bewezen: de overlevingskansen nemen aanzienlijk toe als vooral patiënten met een lagere sociaal-economische status bijgestaan worden door een navigator.

Onderzoekers uit Texas en Ohio hebben nu een klein onderzoek gedaan om te achterhalen of het ook iets is voor patiënten met matige tot ernstige nierschade. Zij hebben tegelijkertijd een persoonlijk gezondheidsdossier onderzocht, waarin patiënten zelf bij kunnen houden wat van belang is voor hun ziekteverloop en behandeling. Hun onderzoeksgroep van 209 patiënten hebben zij in vieren verdeeld. Over een periode van twee jaar bepaalden zij vervolgens het effect van een navigator, toegang tot een persoonlijk gezondheidsdossier, of allebei, vergeleken met standaardzorg.

De uitkomst waar ze naar keken was in de eerste plaats: vertraagt hierdoor de achteruitgang van de nierfunctie? Verder waren de onderzoekers geïnteresseerd in labwaarden: waren de patiënten die iets extra's kregen bovenop de standaardzorg bijvoorbeeld beter in staat om kalium of fosfaat binnen de streefwaarden te krijgen? En ook een vraagstelling: werden deze patiënten minder vaak opgenomen?

In tegenstelling tot in de kankerzorg, lijkt het allemaal niets uit te maken, concluderen de onderzoekers na twee jaar. De nierfunctie ging in alle groepen gemiddeld even hard achteruit, het aantal patiënten dat werd voorbereid op dialyse en het aantal bezoeken aan de spoedeisende hulp verschilde niet. Mogelijk is er in grotere groepen, of over een langere periode, wel een effect te zien. Daar zou dan ook gekeken moeten worden naar kosteneffectiviteit, aldus de onderzoekers. Een aanvullend punt dat nu niet is meegenomen, is patiënttevredenheid.

sterren Gepubliceerd: dinsdag 08-08-2017
Bron: Clinical Journal of the ASN | Nog geen reacties




Geschakelde organen-op-een-chip geven inzicht nefrotoxiciteit

Wetenschappers beginnen steeds meer te werken met 'organen-op-een-chip'. Een orgaan-op-een-chip is een plexiglazen doosje waarin kleine kanaaltjes zitten die belijnd zijn met menselijk orgaanweefsel, ongeveer zo groot als een 9V batterij. Door de kanaaltjes kan bijvoorbeeld bloed stromen, waardoor wetenschappers goed kunnen onderzoeken hoe het weefsel daarop reageert. Amerikaanse onderzoekers hebben recent een 'lever-op-een-chip' en een 'nier-op-een-chip' na elkaar geplaatst, om beter te begrijpen hoe het samenstel tussen beide organen is als het lichaam geconfronteerd wordt met aristolochiazuur, een kankerverwekkende stof.

De belofte van organen-op-een-chip is dat er geen experimenten meer nodig zijn op dieren met één of meer organen die menselijke organen goed nabootsen. Experimenten met één soort orgaan-op-een-chip zijn al gebruikelijk, en wetenschappers werken toe naar een 'mens-op-een-chip', waarbij alle organen van het menselijk lichaam op deze manier gemodelleerd kunnen worden. De 'chip' in orgaan-op-een-chip is overigens dus geen computerchip, en kan niet in een computer worden geprikt.

Lees meer »

Virus versterkt afstotingsreactie tegen donornier »

Door Tineke Kraaij - Een interview met postdoc-onderzoeker Jurjen Ruben uit het LUMC over zijn onderzoek naar de rol van plasmacytoïde dendritische cellen, ofwel pDC’s, in afstoting van een getransplanteerde nier. Zijn onderzoek is vorige maand gepubliceerd in het tijdschrift Kidney International. De publicatie is hier te vinden. Jurjen Ruben is postdoc-onderzoeker bij de afdeling nierziekten in het LUMC.

Lees meer »

Promotie: Zuurstofvoorziening van de nieren en hoge bloeddruk »

De relatie tussen de activiteit van het onwillekeurige zenuwstelsel en de zuurstofvoorziening van de nieren is niet zo sterk als verwacht. Dit kan deels verklaren waarom ingrijpen in dit systeem, zoals bij patiënten met een moeilijk behandelbare of onbehandelbare hoge bloeddruk (renale denervatie), niet zo effectief is als verwacht, stelt René van der Bel in zijn proefschrift.

Lees meer »





NierNieuws en zijn adverteerders maken soms gebruik van cookies. Klik hier voor meer informatie.