NierNieuws Column 'Enchanté !'

Vakantie is vooral bedoeld voor ontspanning; én om voor thuis veel verhalen op te doen, het geeft niet wat. Maar het levert meteen ook de gelegenheid om dialysecentra en hun methoden 'naast elkaar te leggen', want dialyse móet. Ja toch?

Inmiddels heb ik met grote tevredenheid - en eigenlijk Nanny ook - bijna vier weken ervaring met het dialysecentrum SAINTE MARGUERITE. Hygiëne prima: om een voorbeeld te geven, steeds naar de desinfectiepompjes en steriele handschoenen aan. Zelfs een betrekkelijk korte stroomuitval - alle lichten en TV's uit - versterkte het vertrouwen toen bleek dat de noodaggregaten prima bijsprongen; geen hapering merkbaar aan de machines. SAINTE MARGUERITE ligt op loopafstand van de Méditerranée in Hyères Les Palmiers. Werkelijk overal waar je rijdt en kijkt, schittert daar een pracht aan verschillende palmen en palmpjes.

Het bloedspoelcentrum bevindt zich op de vierde verdieping van de kliniek dus bleven ze voor ons, al ontgiftende, helaas buiten beeld. Eenmaal in het dialysecentrum, kwamen er ook weer herinneringen boven aan de gastvrije ontvangst tijdens de watersnoodramp in juni 2010 toen SERENA blank stond en ik hier, samen met nog enkelen van ons, hartelijk werd 'schoongespoeld'. Via het enquêteformulier heb ik dus opnieuw de houding en inzet van het personeel geprezen. De maaltijden kon ik, hoe spijtig ook, slechts als matig beoordelen omdat ze tot aan de broodjes toe volkomen(!) zoutloos waren. Voor sommigen waarschijnlijk een zegen, maar zelf heb ik snel een potje zout aangeschaft om geringe toevoegingen te doen.

Niemand keek daar echter vreemd van op en ik zag bovendien bij enkele anderen hetzelfde. Mijn heen- en terugreis ging samen met twee 'leeftijdverwante bijrijders', die ook op mijn uur dialyseerden. De dame bleek zelfs een bekende uit 2010. Ze woont nog steeds om de hoek van ons hotel. Al pratende tijdens de twee maal vijfentwintig kilometer bleek dat zij inmiddels vijftien jaar 'meedeed'. Dat trekt het gemiddelde aardig scheef, maar is duidelijk aan haar besteed.

De mannelijke collega kwam halverwege aan boord. Afkomstig uit Normandië, was hij hier regelmatig te vinden vanwege een vakantiehuisje op een eiland voor de kust, waarvandaan hij steeds per boot overkwam. Dit was zijn vierde dialysejaar. Hij reed echter alleen mee op maandag en vrijdag. Daar wil je dan graag meer van weten: 'hoewel ook hij was begonnen met drie maal, spoelde hij al weer een paar jaar slechts twee maal per week'. Dit was kennelijk mogelijk omdat zijn nieren nog 'redelijk' waren en hij zich zeer nauwgezet hield aan een strak dieet (matig eiwit, geen bananen e.d.) waardoor zijn bloedwaarden goed waren.

Voor mij zag hij er - ook al eind zeventig - fit uit. Hij hoopte zelfs om deze spoelingen tot één per week terug te kunnen brengen. Dat help ik hem hopen. Een nieuwe trend? Wij, Nanny en ik, hebben plannen om bij tijd en wijle toe te geven aan de aantrekkingskracht van dit vertrouwde hotelletje. De voetstappen die wij nu in het zand achterlieten zullen, 'Si Dieu le veut' (en waarom niet), over niet te lange tijd opnieuw worden gemaakt. Mocht ik mijn Normandische collega dan weer aantreffen (tenslotte veelvuldig gelokt door zijn huisje!) dan wordt dit verhaal uiteraard vervolgd, en zéker als dat 'eenmalige’ hem zou zijn gelukt. Maar daar horen dan ook graag cijfers en verklaringen bij; zo nieuwsgierig ben ik heus wel.

Tijdens deze vakantie spoelde ik overigens weer de 'gewone' vier en een half uur. Méér had SAINTE MARGUERITE niet in de aanbieding. Het voordeel was dat ik voor middernacht weer naast Nanny in bed lag. En na nog een glaasje lekkers uit de regio sliepen wij, mede door de zeelucht, als roosjes. Maar zoals ik al eerder plagiërend opmerkte: 'ieder voordeel heb se naodeel'; de kater werd samen met mij wakker en bleef, hardnekkig, bijna de hele dag alert aan mijn zijde. En ruimschoots een kop groter dan die na de achturen-dialyse in SERENA. Zo snel vergeet een mens!

Toch was ook deze vakantie weer moedgevend; hoogstens iets vaker tanden op elkaar bij wandelingen en dergelijke. Die wandelingen tussen de dialyses door toonden aan het strand de vorderingen van veel herstelwerkzaamheden, noodzakelijk na de verwoestende stormen, stortbuien en 'tsunami' van januari. Zelfs een deel van de boulevard was weggeslagen. Het ziet er - mede door de beschoeiingmanden met keien aangesleept door bulldozers - inmiddels al stukken beter uit.

En ook gingen één voor één weer de eethuisjes open en werden de strandrestaurantjes weer opgebouwd. Deze moeten van de gemeente iedere herfst worden verwijderd, maar dienen er natuurlijk met Pasen weer te staan om het seizoen te starten en de vroege vakantiegangers ter wille te kunnen zijn; dit jaar al veel Duitsers, Luxemburgers en Nederlanders die het schaatsen moe waren en de sneeuw beu.

Vanuit een bloeiend en groen uitbottend Taradeau, 

à la prochaine,

Ad
pagesperso-orange.fr/nanadno/