Mail: redactie@niernieuws.nl | 030 - 288 9994 | NL16 TRIO 0197 707866



Lees voor | Reageer | Verstuur | Druk af   

Opgefrist weer thuis

Door Ad Nooitgedagt 

NierNieuws Column 'Enchanté !'

Hierboven een kop die overigens nauwelijks spoort met de hoeveelheid zon die we hebben opgedaan (mooi bijgebronsd). We zijn nu wel weer in ons Klavertje Vier; met een verrassing van de natuur: alles buiten - zoals het terras, stoelen, barbecue - zag geel van het stuifmeel van dennen en eiken; stofblikken vol. Voor Mike, onze chauffeur, is dit de ongelukkigste tijd van het jaar, want hij is allergisch voor alles wat de groene natuur aan stuivend materiaal kwistig rond laat slingeren. En de naam stuifmeel blijkt zeer goed gekozen want het dwarrelt met ieder zuchtje mee. Aardig wat werk om ons honk te schonen.

Daar aan de Loire hebben we het dusdanig naar de zin gehad, dat het 'landen' in Taradeau enkele dagen kostte. Weliswaar was het vermoeiend om een maand verjaardag te vieren, maar voor geen goud hadden we het willen missen. De gedachten gaan zelfs al weer naar het volgend jaar; Nanny - onze tresorière, u mag ook schatbewaakster zeggen - moet dan wel weer flink aan het sparen en rekenen want ook onze portemonnee heeft natuurlijk een bodem. En vakantie met een dialysepatiënt kost extra, zoals u inmiddels duidelijk moet zijn geworden.

Maar de vroege natuur en het weer helpen ons nu wel bij het opnieuw wennen aan de - nooit echt weggeweest zijnde - verplichtingen, waar we 'daar' geestelijk even helemaal vrij van waren. Verplichtingen die in stapels op ons lagen te wachten; en dan bedoel ik vooral de stapel post van vijf weken, waaronder felicitaties, maar ook leuke vragen van de Nederlandse Belastingdienst.

De wijnstokken - om het toch maar even over iets anders te hebben - blijken al flink uit te lopen. Overal rijden we weer tussen snel groener wordende vignobles, op enkele velden na met latere rassen die er nog even hun gemak van nemen. Onderweg naar huis zagen we in het Loiredal uitgestrekte gele velden met koolzaad en nog groene graanvelden. De herinneringen aan Chinon en Tours worden voorlopig opgeslagen onder het hoofd 'aangenaamheden', maar blijven op de achtergrond nog duidelijk aanwezig.

Een paar opmerkingen willen me hierbij nog wel van het hart. Ondanks het verzoek van mijn nefroloog had men toch geen hemodiafiltratie (HDF) in de aanbieding, noch in Chinon, noch in Tours waar ik de laatste week heb gedialyseerd. En het regiem aldaar omvatte slechts vier uur in plaats van de viereneenhalf die ik gewend ben in SERENA. HDF schijnt niet te mogen - werd mij uitgelegd - als er niet constant een nierspecialist aanwezig is.

In Chinon hadden we alleen een verpleegster om ons heen en in Tours was de nefroloog maar tijdelijk zichtbaar in de kliniek. Ik vond het overigens geen straf om de vijftig kilometer naar Tours te rijden in plaats van de negen naar Chinon. De infirmière in dit laatste centrum had grote moeite met het aanprikken van mijn shunt, zodat ik met een leuk hematoom in Tours aan kwam. Hier ondervond ik dat goed aanprikken heel wel mogelijk was: in één keer goed en geen bloedbad. Ik heb in beide centra - waarvan Chinon één van de dependances is van Tours - bij aankomst steeds meteen door kunnen lopen terwijl er al anderen waren aangekoppeld, heb me kunnen wegen, mijn stoel kunnen inrichten, de arm wassen enzovoort.

Dit in tegenstelling tot SERENA, waar de hele groep in één keer wordt binnen genood, waarna we verplicht onder toezicht worden gewogen. Een ander - zeker niet onaangenaam - verschil met het Loiredal is het feit dat ik in Draguignan een verstelbaar bed heb in tegenstelling tot die 'tandartsenstoelen' op negenhonderd kilometer. En weer thuis dialyseer ik nu op eigen verzoek 's middags van half twee tot zes uur à halfzeven. Dit verschil wordt voornamelijk bepaald door de 'priksnelheid' van de infirmière van dienst.

Het middaguur moet nog even wennen, zowel voor Nanny als voor mijzelf, maar we hopen op mooie zomeravonden samen op het terras. En wij wensen u natuurlijk ook die mooie dagen toe de komende maanden, maar voor nu, gezegende, zalige, of vrolijke Paasdagen.

à la prochaine,

Ad (en ondanks haar tijdelijke 'penstilte' ook namens Nanny)
pagesperso-orange.fr/nanadno/ 

sterren Gepubliceerd: zaterdag 19-04-2014 | Nog geen reacties


Toenemende nierschade door stof die niercellen zelf uitscheiden bij FSGS

Amerikaanse wetenschappers hebben wellicht het mechanisme ontrafeld dat onomkeerbare nierschade veroorzaakt bij FSGS-patiënten. De hoop is dat dit de weg vrij maakt voor nieuwe behandelmethoden.

Bij focale segmentale glomerulosclerose (FSGS) ontstaat littekenweefsel in de glomeruli, de onderdelen van de nier die het eerste filterwerk verrichten. De symptomen zijn onder andere dat er albumine en andere eiwitten in de urine terechtkomen, waar ze niet horen. Op den duur leidt dit tot onherstelbare nierschade.

Het was echter nog niet duidelijk hoe dit op moleculair niveau in z'n werk ging. Daarom onderzochten de artsen laboratoriummuizen met kunstmatig veroorzaakte FSGS. Uit biopsies op deze muizen bleek dat podocyten (cellen in de glomeruli) een kettingreactie in gang zetten, die uiteindelijk de mitochondriën (de 'energiecentrales') in de cellen die de wand van de bloedvaten vormen beschadigden, waardoor er eiwit in de urine begint te lekken.

Daarna bevestigden de onderzoekers hun vermoeden door van een klein aantal FSGS-patiënten en gezonde controlepersonen een biopt te nemen. In de patiënten was hetzelfde mechanisme als in de muizen werkzaam, terwijl het afwezig was in de gezonde personen.

Hopelijk hebben de onderzoekers inderdaad het mechanisme achter FSGS blootgelegd, en kan dit mechanisme als basis dienen voor een behandeling.

Scotland, here I come! (deel 2) »

Het is 18:55 uur als ik de lift in stap, op weg naar beneden. Ik ga voor het eerst mijn internationale medepatiënten ontmoeten en een groot aantal artsen, dat vanaf alle continenten naar Edinburgh is gekomen voor de KDIGO-conferentie. Ik voel iets van een gejaagde kriebel in mijn buik: een mengeling van een beetje spanning en uitzien naar wat er gaat gebeuren.

Lees meer »

China blijft organen gedode gevangenen gebruiken »

Ondanks eerdere beweringen van het tegendeel stopt China voorlopig niet met het gebruik van organen van geëxecuteerde gevangen voor transplantatie. Dat meldt het Duitse ARD na een interview met een hooggeplaatste functionaris. Nergens wordt zo vaak de doodstraf uitgevoerd als in China. Mensenrechtenorganisaties spreken van 4000 executies per jaar. Tegelijkertijd bestaat er in China een groot tekort aan donororganen, dat in de honderdduizenden wachtenden loopt.

Lees meer »





NierNieuws en zijn adverteerders maken soms gebruik van cookies. Klik hier voor meer informatie.