Feuilleton

DEEL 12 - Hij heeft mijn feuilleton gelezen en weet dat het over hem gaat. Slik. En nu is hij van plan te komen. Slik. Kan ik nog weg? ;-) Maar eerlijk is eerlijk: ik ben benieuwd hoe hij gaat reageren. In gedachten zie ik de deur opengaan: hij loopt in een witte jas langzaam op mijn bed af, zijn gezicht staat op onweer. Ik krijg toch wel een beetje zweethandjes.

Ik lig opnieuw voor een nierfunctieonderzoek in het ziekenhuis waar ik alweer twee jaar onder behandeling ben. Het is deze keer niet zo druk op de kleine afdeling als ik binnenkom. 'Mijn' stoel bij het raam staat klaar. Ik word aangesloten op een infuus en in de andere holte van mijn arm installeert de verpleegkundige een kraantje, waaruit gedurende de ochtend vijf keer een aantal buisjes bloed wordt getapt. Ik drink met een rietje omdat ik mijn beide armen niet goed meer kan buigen. Ach, wat geeft het. Ik word afgeleid door een goed boek en bij tijd en wijle door mijn man. Na 26 jaar kan hij mij nog steeds laten schateren.

Hij komt binnen zonder jas en loopt eerst even het kantoor van de verpleegkundigen binnen. En dan is het moment daar: hij loopt naar mij toe en steekt zijn hand uit. Die voelt stevig aan. Hij lacht en geeft mij een kaart met daarop een grote taart. Rechts bovenaan hangt een groene ballon met '50' erop. 'Alvast hartelijk gefeliciteerd met uw verjaardag,' begint hij vrolijk. Achterop de kaart staan vijf met de hand geschreven voornamen van zowel hem als drie co-assistenten en Margreet. Met een brede grijns en twinkelende ogen neemt hij plaats aan het voeteneinde van mijn stoel. 'Zo,' zegt hij. Ja, denk ik: dat heb je heel mooi aangepakt.

'Ze vond het wel een beetje eng vanmorgen om hier naartoe te komen,' begint mijn man. 'Echt waar?' reageert hij verbaasd. 'Ja,' geef ik toe. 'Ik zag u al briesend in een witte jas binnenkomen.' Hij lacht. 'Ach,' schudt hij met z’n hoofd: 'Als u mij zou kennen, dan zou u weten dat ik niet zo ben.' Nee, denk ik: de mens lijdt het meest onder het lijden dat hij vreest.

'Tja,' zeg ik, om toch even terug te komen op mijn vorige feuilleton. 'Ik ben gevraagd door NierNieuws om mijn belevenissen in de gezondheidszorg op te schrijven en dat kan wat mij betreft alleen als je schrijft vanuit je hart.' Hij knikt. 'En ik vond het toch wel bijzonder dat ik u in de afgelopen twee jaar nog niet in de spreekkamer ben tegengekomen.' Hij knikt weer. 'Ik heb trouwens nóg iets ontdekt. Ik hoorde net van uw assistent dat u mij helemaal niet gaat opereren, mocht dat ervan komen: nefrologen opereren niet.' 'Nee,' beaamt hij. 'Dat is zo.' En hij vertelt uitgebreid over de taken van een nefroloog, wanneer onze paden elkaar zullen kruisen en over het bemoedigende onderzoek naar Tolvaptan. Daarnaast beantwoordt hij rustig mijn vragen. Na tien minuten nemen we hartelijk afscheid en loopt hij nog even naar mijn buurvrouw.

Het gordijn tussen haar en mij is dichtgetrokken. Hoewel mijn man ondertussen tegen mij praat, hoor ik dat mijn buurvrouw volschiet en begint te huilen. Ik hoor flarden van zijn antwoord. Zijn toon is bemoedigend en begrijpend. Hij prijst haar voor het feit dat ze aan dit onderzoek meedoet, ook al is een deel van haar familie het daar niet mee eens en worden de banden daardoor losser dan ze zou willen. 'Ja', zegt hij aan het einde van het gesprek. 'Wanneer kom je uit de kast met het feit dat je ziek bent? Hoe vertel je dat? En aan wie? Want niet iedereen kan dat aan.' En ik denk aan mijn dochters die voor hetzelfde dilemma staan. Hoe vertel je aan een potentiële geliefde dat je een nierziekte hebt en op welk moment? Zeg je het tegen de hypotheekverstrekker? Aan je werkgever? Tijdens een sollicitatie? Mag een werkgever eigenlijk wel naar je gezondheid vragen?

Als het gesprek ten einde loopt en zijn voetstappen al richting de deur gaan, wordt het gordijn tussen mijn buurvrouw en mij plotseling teruggeschoven en kijkt hij mij aan. 'Kijk, dat lijkt mij nou een mooi onderwerp voor uw blaadje.' En weg is 'ie. Ik vind de ogen van mijn man en we knikken naar elkaar. We spreken het niet uit, maar voelen hetzelfde: ik heb het getroffen met dit team, met dit ziekenhuis.

En daar wil ik best mee uit de kast komen