Hartfalen is een complex klinisch syndroom dat gekarakteriseerd wordt door een verminderde hartfunctie en slechte terugstroom van bloed naar het hart. Onder invloed van hartfalen gaan ook andere organen slechter functioneren, onder andere de nieren. Omgekeerd gaat de hartfunctie ook achteruit bij patiënten met verminderde nierfunctie.

Deze interactie tussen het hart en de nieren, waar slecht functioneren van een van beide leidt tot verminderde functie van de andere, wordt het cardiorenaal syndroom genoemd. Voor zijn promotie-onderzoek heeft Mariusz Szymanski verschillende aspecten van de ziektemechanismen hiervan bestudeerd.

Eerst heeft hij onderzocht welke diermodellen beschikbaar zijn voor experimentele studies naar de interactie tussen hart en nieren. Naast een overzicht van de verschillende diermodellen, beschrijft hij een diermodel van gecombineerd hart- en nierfalen, dat een instrument zou kunnen zijn in het experimentele onderzoek van de cardiorenale interactie.

Vervolgens heeft hij de nieuwe mogelijkheden voor beeldvorming van het hart en de nieren onderzocht in diermodellen, met behulp van micro-PET met radioactief gelabeld ammoniak als tracer. Deze maken het mogelijk om parameters van de linker hartkamer en de regionale doorbloeding in de nier te meten bij ratten. Tenslotte heeft Szymanski de voorspellende rol van de hormonen renine en prorenine onderzocht bij patiënten met hartfalen die behandeld worden met hartmedicatie, die aangrijpt op het renine-angiotensine systeem.

Promotie M.K. Szymanski: woensdag 20 juni 2012, 12.45 uur
Titel proefschrift: Cardiorenal interaction: experimental and clinical studies

Promotores: prof. dr. H.L. Hillege en prof. dr. W.H. van Gilst

Locatie: Academiegebouw, Broerstraat 5, Groningen

Niet-westerse kinderen krijgen in Nederland, België en Duitsland een andere nierfunctievervangende therapie (dialyse of niertransplantatie) met minder goede uitkomsten dan westerse kinderen. Ook rapporteren kinderen met een niet-westerse achtergrond een slechtere kwaliteit van leven, vooral wat betreft schoolprestaties en emotioneel functioneren.

Dit staat in het proefschrift van Nikki Schoenmaker. Zij vergeleek de behandeling van dialysepatiënten in Nederland, België en een deel van Duitsland. Doel was de kwaliteit van de behandeling van kinderen met terminaal nierfalen te verbeteren. Tot de komst van het RICH-Q project (Renal Insufficiënty therapy in Children- Quality assessment and improvement) in 2007, bestond er geen structureel inhoudelijk overleg over dialysepatiënten tussen de verschillende behandelcentra.

Uit haar analyse kwamen grote verschillen aan het licht tussen die centra. Een groot deel van deze variatie is te verklaren uit het ontbreken van goede richtlijnen voor kinderen met terminale nierinsufficiëntie. Verder wijst ze erop dat vroege detectie van hartziekten essentieel is om de prognose van kinderen met nierfalen te verbeteren. Een conventionele echo is geen goede methode om hartziekten op te sporen bij deze kinderen. Andere echotechnieken (TDI en Speckle Tracking) zijn gevoeliger en beter reproduceerbaar.

Lees meer »