Twee jaar was ik toen mijn vader me op het ijs zette, met enkele ijzers. Niet zoals tegenwoordig met een stoel en dubbele ijzers. Het is me met de paplepel ingegoten: schaatsen. Ik hield mijn kinderfeestjes (meestal lag er ijs met mijn verjaardag) op natuurijs en “vrat” kilometers aan molentochten. Eén keer begon het halverwege te ijzelen en toen ik thuis aangekomen mijn jas in de keuken uitdeed, kon ik hem rechtop neerzetten. Helemaal bevroren en onder de ijzel (gewoon ouderwets “bikkelen”). Onze eigen kinderen heb ik zodra het mogelijk was ook meteen op het ijs gezet, maar zij zijn helaas iets minder enthousiast. Maar toen de weersvoorspellingen begonnen aan te geven, dat er geschaatst zou kunnen gaan worden, begon het natuurlijk bij mij ook wel weer te kriebelen, want het zit nou eenmaal in mijn bloed. 

Koek en Zopie op een houtsnede uit 1779

Toch ben ik wat terughoudend. Een jaar na mijn transplantatie ben ik weer een paar keer gaan skeeleren en ik merkte dat ik bang ben om te vallen. Ik weet niet of dat is omdat de kracht in mijn benen nog niet helemaal terug is of dat mijn conditie nog niet goed genoeg is. Misschien ben ik stiekem toch wel bang dat als ik val, er iets met de nier gebeurt...

Daarbij geloof ik ook niet dat ik maar 20 jaar lang ongestraft al die medicatie tot me heb kunnen nemen. Mijn botten zijn er na vroeg in de overgang te zijn gekomen, 20 jaar prednison-gebruik en natuurlijk 20 jaar ouder te zijn geworden, waarschijnlijk niet beter op geworden.

Het bizarre contrast doet zich voor dat ik me nu (na de transplantatie) beter voel dan 20 jaar geleden, maar dat zich wel de eerste tekenen van het ouder worden voordoen (leesbril nodig, een rimpeltje hier en een rimpeltje daar, buikje). Ik wil het liever nog niet onder ogen zien, want ik voel me gewoon nog jong en ben natuurlijk nog relatief jong, maar het feit is daar, het is de realiteit... Daarbij is er natuurlijk door mijn ziekte de afgelopen jaren behoorlijke roofbouw op mijn lichaam gepleegd. Ook kondigen zich soms vreemde klachtjes aan. Geen idee of dat dan bijwerkingen van de medicatie zijn of klachtjes die bij de leeftijd horen, voor mij vooralsnog niet erg genoeg om speciaal mee naar de dokter te gaan, komt bij een volgende controle wel...

Blijft natuurlijk de vraag: “zal ik wel of niet gaan schaatsen?” Het verstand twijfelt, moet ik het risico op vallen en misschien iets breken nemen en een dankbare “doorstart” maken? Het gevoel zegt: “DOEN!” Het is zo ontzettend gezellig. De sfeer van “koek en zopie”, warme chocolademelk, erwtensoep en gerookte worst. Ons kent ons, iedereen praat met elkaar, lacht en heeft plezier, gezellig muziek erbij. En hoe vaak ligt er tegenwoordig nou nog natuurijs?! En daarbij is het natuurlijk ook zo mooi dat ik er weer zin in... en kracht en energie voor heb.

Toch denk ik dat het verstand het van het gevoel gaat winnen en dat ik het erbij moet houden dat ik binnenkort een tweede poging ga doen om weer te beginnen met hardlopen...

Neemt niet weg dat ik in ieder geval eventjes sfeer ga proeven!!

Je bent nooit te oud om je (weer) jong te voelen

'Ergens als een berg tegenop zien' is een spreekwoord dat ik zowel figuurlijk als letterlijk ben tegengekomen afgelopen week. Ik ben zo’n racefietser die graag een uitdaging wil aangaan, anders dan op het vlakke land stoempen tegen de wind in. Ik verken mijn fysieke en mentale grenzen door een berg te beklimmen.

Vijf jaar geleden heb ik de Alpe d’Huez beklommen na een goede voorbereiding in Frankrijk. Dit jaar was de Mont Ventoux aan de beurt. Die kale berg midden in de Provence 1912 meter hoog. Een heroïsche berg waar profwielrenner Simpson in 1967 dood van zijn fiets viel, een km voor de finish, door uitputting. Een berg waar het boven zo een 25 graden Celsius kouder is dan aan de voet van de berg. Een berg die velen tot de verbeelding spreekt en al helemaal als je er letterlijk tegenaan kijkt.

Ik dacht dat doe ik wel even, want het gemiddelde stijgingspercentage is 7,5 procent vanuit Bedoin. Ja beste mensen, daar ging ik dus de mist in. Het begin vanuit Bedoin gaat glooiend omhoog om in de bossen een stijgingspercentage van 9 à 10 procent aan te nemen en de laatste 6 kilometers op het kale stuk een stijgingspercentage van ongeveer 8 procent. Ik ben in die bossen vele keren als het ware kapot gegaan, af moeten stappen om op adem te komen, waarna het besef dat als je weer opstapt je door de spierpijn in de benen moet trappen om weer in het ritme te komen.

Lees meer »