Bacteriën en virussen niet welkom

Voor niemand zijn ziekmakende en besmettelijke bacteriën/virussen (dan heb ik het over gewoon een simpel griepje of buikgriepje) natuurlijk welkom, maar al helemaal niet bij mensen die afweeronderdrukkende medicatie slikken. Voor deze doelgroep vormen ze een extra risico.

Dit werd mij na de transplantatie tijdens een gesprek dat ik samen met mijn echtgenoot had ter voorbereiding op mijn ontslag uit het ziekenhuis even duidelijk ingepeperd. Hygiëne en uitkijken voor 'hoestende, proestende' mensen stonden tijdens dit gesprek hoog in het vaandel. Ons werd ook nadrukkelijk op het hart gedrukt, dat we daar naar buiten toe heel duidelijk en eerlijk over moesten zijn, om onnodige problemen te vermijden en toch blijft dat moeilijk.

Eigenlijk had ik voor de transplantatie al voorzorgsmaatregelen genomen. Een paar weken voor de operatie plaats zou vinden, zou onze jongste zoon zijn afscheidsmusical van groep 8 hebben. Ik moest een keus nemen: ging ik, dan liep ik het risico op misschien een verkoudheidje, met als gevolg dat de operatie (wederom) niet door zou kunnen gaan. Ging ik niet, dan wist ik dat ik er in ieder geval alles aan gedaan had om dit soort ongein te voorkomen. Ik koos voor het laatste, maar heb tot op de dag van vandaag de teleurstelling dat ik niet het gevoel en de emotie live heb kunnen meemaken van deze avond. De man van een vriendin van mij filmde de hele avond, zodat ik het geheel toch terug kon zien, wat natuurlijk super was, maar de zo speciale sfeer ontbrak natuurlijk... Toch heb ik geen spijt van deze beslissing. De transplantatie was al een keer uitgesteld omdat de donor niet fit genoeg was en ik wilde elk risico mijden.

Mijn (ouderwetse) motto is altijd geweest toen onze kinderen geboren werden: 3 x R. Rust, Regelmaat, Reinheid. Tot mijn grote spijt moet ik hier nu ze puber zijn wat flexibeler in zijn, naar blijkt, maar voor mezelf is 'ie nog steeds van toepassing, omdat ik er zeer wél bij vaar. Schoon was ik altijd al en de rust en de regelmaat hebben mij zeker in de periode dat het niet goed met me ging soms door de dagen heen getrokken. En nu het wel goed gaat, voel ik me er eigenlijk nog steeds beter bij als er een bepaalde structuur in de dag zit. Op tijd opstaan, ik streef naar 7 à 8 uur slaap per nacht, sowieso moet ik natuurlijk op gezette tijden mijn medicijnen innemen en verder verloopt de dag ook volgens een bepaalde structuur.

En dan heb ik als extra regel nog, natuurlijk soms onder gemopper van de kids, dat er elke dag vers en gezond gegeten moet worden en dan het liefst ook nog een beetje op het zout letten.

Ik ben behoorlijk streng voor mezelf hierin soms ten spijt van mijn omgeving. Ik krijg dan ook regelmatig te horen van de kids: als ik wat humeurig kan regareren: 'het loopt zeker niet volgens de planning, mam?' En ik begrijp deze reactie heel goed, maar ja, ik zit nou eenmaal zo in elkaar en hoe veel ik ook mijn best doe, de 'control freak' in mij krijg ik niet weg. Ook in mijn medicatie-inname ben ik heel strikt: behoorlijk medicatietrouw. Er is weleens een arts geweest die zei dat ik niet zo streng voor mezelf moest zijn en dan ging het in dit geval om mijn dieet.

Maar om terug te komen op het onderwerp waar ik deze blog mee begon: het feit dat griepjes/verkoudheidjes het liefst op afstand gehouden dienen te worden (i.v.m. verminderde weerstand door afweeronderdrukkende medicatie, die afstoting van de nier moet voorkomen), blijkt natuurlijk in de praktijk heel lastig te zijn. Hoezeer ons ook op het hart is gedrukt dat je gewoon tegen mensen kunt zeggen dat ze beter een andere keer langs kunnen komen als ze (bijvoorbeeld) verkouden zijn, vind ik het heel lastig. Ook al zegt mijn verstand dat ik het eigenlijk moet doen. En dan is er ook nog de vraag: hoe strikt of hoe nonchalant ga je hiermee om, waar ligt de grens. En helemaal ontlopen kun je het natuurlijk nooit. Ik zit ook weleens in een volle trein vol met hoestende en proestende mensen, of op school bij de kinderen in een volle aula en om maar niet te spreken over een wachtkamer bij de huisarts, een restaurant en om nog maar niet te spreken van winkels, om maar een paar voorbeelden te noemen. Allemaal heerlijke bronnen van bacteriën/virusjes. Ik moet er wel bij vermelden dat ik tot nu toe de dans aardig ben ontsprongen, even afkloppen... Maar eigenwijs als ik ben wijt ik dat natuurlijk aan mijn levensstijl: RRR!!

Mijn allergrootste ergernis in deze, is het feit dat mensen die WETEN van mijn situatie gewoon lekker zitten niezen en hoesten en dan ook nog zonder hand voor de mond. Hoe betrokken voelt diegene zich dan eigenlijk? Natuurlijk zou ik daar iets van MOETEN/KUNNEN zeggen, maar die barriere is nog steeds aanwezig. Tenslotte ligt er op dat moment ook een verantwoordelijkheid bij diegene, maar het feit dat ik hierin zeker veel assertiever zou moeten zijn, staat buiten kijf.

Waar ik ook echt kippevel van kan krijgen, zijn vreemde toiletten, als ik even thuis kan gaan, zal ik dat altijd doen. Ik moet wel eerlijk zijn. Toen ik net getransplanteerd was, zag ik bij wijze van... overal bacteriën zweven en naarmate de tijd vordert en het beter gaat, kan ik daar gelukkig makkelijker mee omgaan.

En ik kan met een gerust hart zeggen dat als er tussen het Racen, Rennen en Regelen (RRR), wat in een druk gezin natuurlijk aan de orde van de dag is en de Rust, Regelmaat en Reinheid (RRR) een goede balans is en dat is zeker mogelijk, ook al lijken het nogal tegenstrijdigheden, er ook nog genoeg tijd over blijft om leuke, gezellige, onverwachte dingen te doen. En daarnaast ook nog te schrijven.

'Ergens als een berg tegenop zien' is een spreekwoord dat ik zowel figuurlijk als letterlijk ben tegengekomen afgelopen week. Ik ben zo’n racefietser die graag een uitdaging wil aangaan, anders dan op het vlakke land stoempen tegen de wind in. Ik verken mijn fysieke en mentale grenzen door een berg te beklimmen.

Vijf jaar geleden heb ik de Alpe d’Huez beklommen na een goede voorbereiding in Frankrijk. Dit jaar was de Mont Ventoux aan de beurt. Die kale berg midden in de Provence 1912 meter hoog. Een heroïsche berg waar profwielrenner Simpson in 1967 dood van zijn fiets viel, een km voor de finish, door uitputting. Een berg waar het boven zo een 25 graden Celsius kouder is dan aan de voet van de berg. Een berg die velen tot de verbeelding spreekt en al helemaal als je er letterlijk tegenaan kijkt.

Ik dacht dat doe ik wel even, want het gemiddelde stijgingspercentage is 7,5 procent vanuit Bedoin. Ja beste mensen, daar ging ik dus de mist in. Het begin vanuit Bedoin gaat glooiend omhoog om in de bossen een stijgingspercentage van 9 à 10 procent aan te nemen en de laatste 6 kilometers op het kale stuk een stijgingspercentage van ongeveer 8 procent. Ik ben in die bossen vele keren als het ware kapot gegaan, af moeten stappen om op adem te komen, waarna het besef dat als je weer opstapt je door de spierpijn in de benen moet trappen om weer in het ritme te komen.

Lees meer »