In de Irbesartan Diabetic Nephropathy Trial (IDNT) werd aangetoond dat het middel irbesartan (aprovel) progressie van nefropathie bij diabetes type 2 patiënten significant remt. De eGFR (de geschatte glomerulaire filtratiesnelheid), een maat die nu algemeen gebruikt wordt om chronische nieraandoeningen te monitoren, werd in dit onderzoek nog niet toegepast. Daarom is een nieuwe analyse uitgevoerd om de resultaten van de IDNT studie te bevestigen met de eGFR als maat.

De eGFR werd bepaald aan de baseline van de studie en regelmatig overnieuw tot aan het eind van het onderzoek. Een aantal factoren die de behandeling kunnen beïnvloeden zoals het stadium waarin de nierziekte zich bevond, bloeddruk en proteïnurie (eiwitverlies via de urine) werden meegenomen in de studie. Er werden drie groepen patiënten vergeleken in de studie, de eerste groep kreeg irbesartan (aprovel), de tweede amlodipine (norvasc) en de derde een placebo.

Uit de resultaten bleek dat de daling van de eGFR tussen 6 en 21 maanden en tussen 24 en 28 maanden na de baseline bij patiënten die irbesartan kregen significant trager verliep dan bij patiënten die amlodipine of placebo's kregen. Dit ondanks dat de eGFR in de eerste maand wel sneller daalde dan met deze alternatieve behandelingen. Hoe langer de patiënten irbesartan bleven gebruiken, hoe groter het voordeel. Deze resultaten waren zichtbaar ongeacht het stadium van de nierziekte bij de baseline, de bloeddruk of de hoeveelheid eiwitverlies in de urine. De serumkaliumwaardes gingen omhoog bij gebruik van irbesartan, maar dit stabiliseerde weer tussen 6 en 48 maanden.

De onderzoekers concluderen dat bij een diabetes type 2 met chronische nierziekte in stadium 1 tot en met 5, irbesartan de daling van de eGFR veilig en significant vertraagt in vergelijking met een behandeling met amlodipine of een placebo. deze daling wordt trager naarmate de behandeling met irbesartan langer duurt en kan maar gedeeltelijk verklaard worden door geobserveerde reducties van de bloeddruk en proteïnurie.