sluiten

Mail: redactie@niernieuws.nl | 030 - 288 9994 | NL16 TRIO 0197 707866



Lees voor | Reageer | Verstuur | Druk af   

Te weinig kalium niet directe oorzaak nierfunctieverlies

Door Merel Dercksen 

Nierproblemen bij een kaliumtekort lijken, anders dan gedacht, niet direct het gevolg te zijn van dat kaliumverlies, schrijven Britse en Franse onderzoekers. Vooral als er ook een verlies van natrium en water optreedt en een hormoonspiegel verstoord raakt, gaan de nieren namelijk achteruit.

Bij mensen met een chronisch overmatig kaliumverlies worden regelmatig nierproblemen gezien. Er ontstaan fibrose en andere afwijkingen in de nier, die tot gevolg hebben dat de nierfunctie afneemt. Wat de oorzaak van het kaliumverlies is, is daarbij van klein belang. Het treedt zowel op bij patiŽnten met een genetische aandoening waarbij de bijnieren te veel aldosteron produceren, als bij mensen die chronische diarree hebben, veel laxeermiddelen gebruiken of een eetstoornis hebben. Deze vorm van nierfalen heet, naar het kaliumtekort waarbij het voorkomt, hypokalemische nefropathie.

Het wordt ook gezien bij patiŽnten met twee verschillende genetische nierziekten waarbij kaliumverlies optreedt. Bij de ziekte van Bartter gaat een ernstig kaliumtekort samen met verlies van water en natrium en hebben relatief meer patiŽnten last van hypokalemische nefropathie. Bij het syndroom van Gitelman daarentegen, waarbij even ernstige kaliumverliezen kenmerkend zijn maar het natriumverlies meevalt, worden deze nierproblemen veel minder gezien.

Britse en Franse artsen veronderstelden dat hypokalemische nefropathie niet direct en alleen het gevolg is van het tekort aan kalium, maar van continue te hoge spiegels van het bijnierschorshormoon aldosteron, en mogelijk verergerd wordt door periodes van verminderde doorstroming van de nieren die daar bovenop komen. Aldosteron speelt een belangrijke rol in de regulatie van de kalium- en natriumspiegels in het bloed.

De onderzoekers doorzochten Europese databases om gegevens over de urine en het bloed van patiŽnten met de syyndromen van Bartter en Gitelman te vergelijken. Ze zagen dat patiŽnten met Gitelman vaak een lagere kaliumconcetratie in hun bloed hadden, maar dat juist de patiŽnten met Bartter een hogere creatininespiegel en een lagere filtratiesnelheid van de nieren hadden. Zoals verwacht hadden deze laatste patiŽnten ook een hogere natriumuitscheiding, en ook meer plasma-renineactiviteit en aldosteronspiegels.

De onderzoekers concluderen dat bij een genetisch bevestigd syndroom van Bartter of Gitelman de ernst van het kaliumtekort (als maat voor het chronische verlies) geen verband vertoont met de nierfunctie, zoals uitgedrukt door de filtratiesnelheid. Voortdurend verlies van water en natrium, en als gevolg daarvan een te hoge aldosteronspiegel, zijn mogelijk belangrijker bij het ontstaan van hypokalemische nefropathie.

sterren Gepubliceerd: dinsdag 28-06-2011
Bron: QJM | Nog geen reacties


Mogelijk doorbraak in strijd tegen fibrose

Volgens Groningse onderzoekers zou Tacrolimus wel eens kunnen worden ingezet in de strijd tegen (nier)fibrose. Een opeenstapeling van collageen, wat kenmerkend is voor littekenweefsel, verdringt het gezonde weefsel. Dat wordt veroorzaakt door een eiwit (lysylhydroxylase-2) dat door een ander eiwit wordt aangezet tot het maken van onafbreekbaar littekenweefsel. Dat laatste eiwit (FKBP65) wordt volgens de Groningers door Tacrolimus geblokkeerd en zou op die manier dus kunen helpen verhard littekenweefsel te voorkomen.

In littekens hoopt het collageen zich op, met name doordat het zeer moeilijk afbreekbaar is. Collageen kan op twee verschillende manieren aan elkaar worden vastgeknoopt. Het enzym lysylhydroxylase-2 (LH2) maakt stevige knopen die moeilijk kunnen worden afgebroken. In littekens komt veel LH2 voor, waardoor er veel stevige knopen gemaakt worden, zodat het collageen zich daar blijft opstapelen en niet meer verdwijnt. Dit soort littekens (fibrose) kunnen in interne organen vitale functies blokkeren. In de Westerse wereld zijn veel chronische ziekten het gevolg van een toenemende hoeveelheid bindweefsel in de organen.

Lees meer »

Nierfunctie schatten werkt niet om overlijdensrisico te beoordelen »

Nierpatiënten bij wie de nierfunctie snel achteruit gaat in de laatste periode voor ze met dialyse starten, lopen een aanzienlijk verhoogd risico op vroegtijdig overlijden. Maar om die achteruitgang te bepalen, moet je wel de nierfunctie meten en niet schatten met behulp van formules. Dat concluderen Nederlandse onderzoekers. Het goed volgen van de nierfunctie van predialysepatiënten is belangrijk om te kunnen bepalen wanneer dialyse noodzakelijk wordt.

Lees meer »

Tweederde nierzieke kinderen heeft ernstig tekort Vitamine D  »

Een tekort aan vitamine D komt veel voor bij kinderen met een nierziekte. De tekorten zijn het ernstigst bij kinderen die geen supplementen krijgen. Verder hangt de hoeveelheid vitamine D in het bloed vooral samen met factoren die gerelateerd zijn aan of het gevolg zijn van de nierziekte, zoals eiwit in de urine en het functioneren van de bijschildklieren.

Lees meer »





NierNieuws en zijn adverteerders maken soms gebruik van cookies. Klik hier voor meer informatie.