Mail: redactie@niernieuws.nl | 030 - 288 9994 | NL16 TRIO 0197 707866



Lees voor | Reageer | Verstuur | Druk af   

Te weinig kalium niet directe oorzaak nierfunctieverlies

Door Merel Dercksen 

Nierproblemen bij een kaliumtekort lijken, anders dan gedacht, niet direct het gevolg te zijn van dat kaliumverlies, schrijven Britse en Franse onderzoekers. Vooral als er ook een verlies van natrium en water optreedt en een hormoonspiegel verstoord raakt, gaan de nieren namelijk achteruit.

Bij mensen met een chronisch overmatig kaliumverlies worden regelmatig nierproblemen gezien. Er ontstaan fibrose en andere afwijkingen in de nier, die tot gevolg hebben dat de nierfunctie afneemt. Wat de oorzaak van het kaliumverlies is, is daarbij van klein belang. Het treedt zowel op bij patiŽnten met een genetische aandoening waarbij de bijnieren te veel aldosteron produceren, als bij mensen die chronische diarree hebben, veel laxeermiddelen gebruiken of een eetstoornis hebben. Deze vorm van nierfalen heet, naar het kaliumtekort waarbij het voorkomt, hypokalemische nefropathie.

Het wordt ook gezien bij patiŽnten met twee verschillende genetische nierziekten waarbij kaliumverlies optreedt. Bij de ziekte van Bartter gaat een ernstig kaliumtekort samen met verlies van water en natrium en hebben relatief meer patiŽnten last van hypokalemische nefropathie. Bij het syndroom van Gitelman daarentegen, waarbij even ernstige kaliumverliezen kenmerkend zijn maar het natriumverlies meevalt, worden deze nierproblemen veel minder gezien.

Britse en Franse artsen veronderstelden dat hypokalemische nefropathie niet direct en alleen het gevolg is van het tekort aan kalium, maar van continue te hoge spiegels van het bijnierschorshormoon aldosteron, en mogelijk verergerd wordt door periodes van verminderde doorstroming van de nieren die daar bovenop komen. Aldosteron speelt een belangrijke rol in de regulatie van de kalium- en natriumspiegels in het bloed.

De onderzoekers doorzochten Europese databases om gegevens over de urine en het bloed van patiŽnten met de syyndromen van Bartter en Gitelman te vergelijken. Ze zagen dat patiŽnten met Gitelman vaak een lagere kaliumconcetratie in hun bloed hadden, maar dat juist de patiŽnten met Bartter een hogere creatininespiegel en een lagere filtratiesnelheid van de nieren hadden. Zoals verwacht hadden deze laatste patiŽnten ook een hogere natriumuitscheiding, en ook meer plasma-renineactiviteit en aldosteronspiegels.

De onderzoekers concluderen dat bij een genetisch bevestigd syndroom van Bartter of Gitelman de ernst van het kaliumtekort (als maat voor het chronische verlies) geen verband vertoont met de nierfunctie, zoals uitgedrukt door de filtratiesnelheid. Voortdurend verlies van water en natrium, en als gevolg daarvan een te hoge aldosteronspiegel, zijn mogelijk belangrijker bij het ontstaan van hypokalemische nefropathie.

sterren Gepubliceerd: dinsdag 28-06-2011
Bron: QJM | Nog geen reacties


Opgefrist weer thuis

NierNieuws Column 'Enchanté !'

Hierboven een kop die overigens nauwelijks spoort met de hoeveelheid zon die we hebben opgedaan (mooi bijgebronsd). We zijn nu wel weer in ons Klavertje Vier; met een verrassing van de natuur: alles buiten - zoals het terras, stoelen, barbecue - zag geel van het stuifmeel van dennen en eiken; stofblikken vol. Voor Mike, onze chauffeur, is dit de ongelukkigste tijd van het jaar, want hij is allergisch voor alles wat de groene natuur aan stuivend materiaal kwistig rond laat slingeren. En de naam stuifmeel blijkt zeer goed gekozen want het dwarrelt met ieder zuchtje mee. Aardig wat werk om ons honk te schonen.

Lees meer »

Toenemende nierschade door stof die niercellen zelf uitscheiden bij FSGS »

Amerikaanse wetenschappers hebben wellicht het mechanisme ontrafeld dat onomkeerbare nierschade veroorzaakt bij FSGS-patiënten. De hoop is dat dit de weg vrij maakt voor nieuwe behandelmethoden. Bij focale segmentale glomerulosclerose (FSGS) ontstaat littekenweefsel in de glomeruli, de onderdelen van de nier die het eerste filterwerk verrichten. De symptomen zijn onder andere dat er albumine en andere eiwitten in de urine terechtkomen, waar ze niet horen.

Lees meer »

Scotland, here I come! (deel 2) »

Het is 18:55 uur als ik de lift in stap, op weg naar beneden. Ik ga voor het eerst mijn internationale medepatiënten ontmoeten en een groot aantal artsen, dat vanaf alle continenten naar Edinburgh is gekomen voor de KDIGO-conferentie. Ik voel iets van een gejaagde kriebel in mijn buik: een mengeling van een beetje spanning en uitzien naar wat er gaat gebeuren.

Lees meer »





NierNieuws en zijn adverteerders maken soms gebruik van cookies. Klik hier voor meer informatie.