Mail: redactie@niernieuws.nl | 030 - 288 9994 | NL16 TRIO 0197 707866



Reageer | Verstuur | Druk af   

De Staatsloterij

Door Brenda de Coninck 

Deze nacht valt mij zwaar. Ik word om 02:00 uur wakker. Na een toiletbezoek schuifel ik weer naar mijn bed en hoop ik dat ik verder kan slapen. Ik heb het warm. Mijn hartslag is hoog en hij lijkt soms uit mijn borstkas te bonken. Pffffft… was het maar ochtend. Ik lig met mijn ogen dicht en lijk af en toe even 'weg' te zijn, maar zie elk half uur voorbijkomen op de klok tegenover mijn bed. Als het 07:00 uur is, ga ik er paradoxaal genoeg niet uit: ik ben moe. Oh…als ik vanavond toch eens in mijn eigen bed zou kunnen slapen!

Na de gebruikelijke doucherituelen (wel lekker, zo zonder slangen) lig ik in bed als Stijn - mijn favoriete verpleegkundige - binnenkomt. 'Héé! Weet jij al of ik met wat Ferrofumaraat en Furosemide naar huis kan vandaag? Ik hoop het wel.' Ze kijkt mij zoals altijd vriendelijk aan. 'Ik ga mijn best voor je doen. Het hangt af van de toestemming van de nefroloog en of de apotheek vandaag tijd heeft om naar je toe te komen met de medicijnen. Je hoort van me.' 'Dat zou mooi zijn' zegt buurman Sterk als ze weer weg is. 'Dan mag ik morgen naar huis. Ik volg jou in alles één dag later.' Hij grijnst. Het gaat prima met hem. De match met zijn dochter is zó goed, dat hij mij qua nierfunctie heeft ingehaald. Zijn creatinine bungelt zo rond de 85, een fantastisch resultaat. Nog even en dan is hij straks ook van alle slangen verlost. Als Stijn opnieuw binnenkomt om de bedden te doen, slaat ze die van mij over. 'Die van jou hoeft niet hè? Jij gaat toch naar huis.' Ze lacht veelbetekenend. Mijn hoop wordt steeds groter dat het gaat lukken. Anders zegt ze zoiets niet, redeneer ik.

Mijn ogen vallen langzaam dicht, terwijl Stijn het bed van meneer Sterk verschoont. De fysiotherapeute met de bulderstem komt binnen. Ik houd lekker mijn ogen dicht - heb geen zin in trappenlopen. Ergens in de verte hoor ik Stijn zeggen dat ik vandaag naar huis ga. 'Dan hoeft het niet' zegt de fysiotherapeute en concentreert zich vervolgens op meneer Sterk. Voordat ze weggaat, geeft ze nog adviezen ten aanzien van de revalidatie thuis. Alsof ze in het theater staat en de achterste rij het ook moet horen, buldert ze: 'De eerste week doet u werkzaamheden in huis die u gewend was te doen. De tweede week doet u ook klusjes om het huis en de derde week gaat u de wereld weer verkennen. Let op: niet meer dan vijf kilo tillen en als u merkt dat u pijn krijgt, dan meteen stoppen met wat u aan het doen bent en rust nemen. De wondgenezing heeft tenminste zes weken tijd nodig. Daarom mag u pas na zes weken fietsen, omdat een acute remsituatie druk op de wond kan geven en voor problemen kan zorgen. Tussen zes weken en drie maanden kunt u uw grenzen opzoeken, maar weer stoppen als het pijn gaat doen. Het streven is dertig minuten inspanning per dag.' Zo, denk ik: dat weet meteen de hele afdeling. Ik moet inwendig lachen om haar manier van doen. Ze heeft hart voor haar vak, dat hoor ik door het bulderen heen. Over een paar weken gaat ze met pensioen. Het zal mij niet verbazen als ze haar vak gaat missen.

Na haar vertrek komt de diëtiste meneer Sterk bezoeken. Ook van haar leer ik weer wat. 'Nierpatienten zijn gewend om minder groenten en fruit te eten. Dat is nu juist erg goed voor u. Dus eet daar vooral meer van, mits uw kaliumwaarden goed zijn.' 'Uit onderzoek is gebleken dat zuivel ook goed is voor transplantatiepatiënten' zegt Stijn later. Mooi, denk ik. Dan ga ik lekker aan de yoghurt en karnemelk. Ben ik gek op. 'Weet je al of ik naar huis mag, Stijn?' 'Oh, had ik je dat nog niet verteld? De nefroloog heeft toestemming gegeven.' Nee, dat wist ik nog niet, maar dat maakt niet uit. Ik ga naar huis vandaag!!! Jippie! 'Je had nog beloofd om naar de match te kijken tussen mij en mijn donor' herinner ik haar. 'Ik pak het er meteen even bij' zegt ze snel. Ze opent mijn dossier en wijst met haar vinger bovenaan de bladzijde. 'Kijk: je match is 0-0-1. Heel goed hoor.' Ik schrik er gek genoeg van en moet er een traantje om laten. Stijn kijkt mij vertederd aan. 'Ik ben hier zo blij mee' zeg ik met een brok in mijn keel. Het voelt alsof ik de Staatsloterij heb gewonnen. En eigenlijk heb ik dat ook: de Staatsloterij van het leven. Wat ben ik toch een bofkont! 'Dat begrijp ik' zegt ze lief. 'Alleen tweelingen en heel af en toe vreemden kunnen 0-0-0 bereiken. Het is daarmee een heel goede match.' De zaalarts beaamt dat later aan mijn bed. 'Ik maak het wel mee dat mensen een match hebben van 1-2-1. Bij u hebben we geen enkele afstoting in het bloed gevonden na de transplantatie en dat is nog wel eens anders.' Tjonge jonge: wat een goede berichten allemaal!

Na al het bezoek ga ik mijn spullen inpakken. Om 15:00 uur is alles klaar en staan de koffer en ballon in de hoek van de kamer om meegenomen te worden. Na 16:00 uur komen de apothekersassistenten naar boven met een plastic zak vol medicijnen. 'Wilt u het nog een keer horen, wat u meekrijgt en waar het voor dient?' 'Graag' zeg ik. Laat ze het nog maar een keer vertellen. Hoe vaker ze het vertellen, hoe sneller het ingesleten raakt.

Het houdt maar niet op. Als de apothekersassistenten weg zijn, krijg ik wéér bezoek. Nu van de secretaresse van de afdeling. 'Ik heb wat afspraken gemaakt met de nefroloog. Woensdag is wat vroeg, dus heb ik u op donderdag bij een andere nefroloog geplaatst, dr. Ruijsdael.' Ik kijk naar het pak aan papieren dat ze mij overhandigt en zie tot mijn schrik alleen maar afspraken met dr. Ruijsdael ingepland staan. 'Maar dit wil ik helemaal niet' zeg ik verschrikt. 'Ik wil naar mijn eigen nefroloog.' Meneer Sterk loopt bij dezelfde arts als ik en we zijn het erover eens: dat is een kanjer. Hij is weliswaar jong, maar ook slim, gedreven en empathisch. 'Ik vond het heel naar dat de vorige nefroloog wegging, maar ik ben heel tevreden met hem. Nee hoor: ik zou ook geen andere nefroloog willen' is meneer Sterk het met mij eens. 'Nou, dan zal ik de afspraak van donderdag laten staan en de overige inplannen met dr. van Buuren. Op woensdag terugkomen is namelijk te vroeg, snapt u?' Als ze later terugkomt met de nieuwe uitdraaien, ben ik gerustgesteld. Fijn: ik kan lekker bij hem blijven.

Moira komt om 17:00 uur binnen vanuit haar werk. 'Ben je klaar Mam? Zal ik je spullen pakken?' Het is tijd om afscheid te nemen van meneer Sterk en zijn vrouw, die inmiddels op bezoek is gekomen. 'Fijn hè? Hij is morgen lekker thuis', zeg ik. 'Nou en of' knikt ze. Ze geeft mij een hand. 'Ik denk net: dat is wat. Mijn man heeft de hele week met een andere vrouw op de kamer geslapen.' Haar mondhoeken krullen op tot een grijns. 'Dat is nog niet eerder gebeurd' vervolgt ze. We lachen. Dan geef ik meneer Sterk, die in zijn bed ligt, een hand. 'Ik zal u missen' zegt hij. 'Nu heb ik de kamer een nacht voor mezelf alleen.' Ik grinnik. 'Dan kunt u éindelijk alles doen wat u wilt.' Ik zal hen missen, ook al kennen we elkaar eigenlijk niet. Ik ben toch een beetje gehecht geraakt aan deze twee mensen. Je maakt indrukwekkende dingen met elkaar mee en dat schept een band.

En dan lopen we de afdeling op, op weg naar de lift. Er lopen twee verpleegkundigen rond die ik niet ken en verder zie ik niemand. Ik zwaai een beetje naar hen en loop dan door. Beneden aangekomen, loop ik met een vreemd gevoel de gangen in. Niet te geloven denk ik. Daar loop ik dan. Het is achter de rug. Een week geleden liep ik er heel anders bij. Nog vol verwachting over wat er allemaal stond te gebeuren en met vragen over hoe het zou gaan. En nu weet ik het: het is fantastisch gegaan, weliswaar met twee dagen waarin ik het behoorlijk benauwd had, maar dat ben ik alweer bijna vergeten. Ik heb een nieuwe nier, heb al geen jeuk meer, kan weer veel meer dingen eten, zit vol energie vergeleken bij binnenkomst en dat zal alleen nog maar beter worden naarmate ik verder herstel.

Als ik in de auto zit, op weg naar de uitgang van de parkeergarage, voelt alles nieuw, bijzonder. Alsof ik uit een tunnel ben gekropen en de uitgang heb bereikt.

Eindelijk: buiten :)

sterren Gepubliceerd: maandag 27-11-2017 | Reacties (5)

Reacties

Reageer op dit artikel

  • José , Aeldoorn
    11-12-2017 10:03

    Bij mij ging het even anders
    Ruim zes jaar geleden heb ik mijn nier gedoneerd aan mijn schoonzus
    Op de zesde dag na de operatie mocht ik naar huis heerlijk natuurlijk keek er ook naar uit om weer in mijn eigen bed te kunnen slapen
    Maar aan de andere kant was er ook dat gevoel ik wil nog even dicht in de buurt blijven bij mijn schoonzus die nog wat langer in het ziekenhuis moest blijven
    De weg naar huis was voor mij dan ook best emotioneel
    Gelukkig kwam mijn schoonzus na drie dagen ook al thuis en het gaat super goed met haar
    Ik ben nog altijd blij dat ik dit heb mogen doen een hele mooie ervaring

  • Hans, Den Haag
    03-12-2017 09:07

    Brenda, dank voor het delen van je mooie verhaal, het roept herinneringen op van 15 jaar geleden. Zelfs herkenning in twee vervelende dagen. Groeten Hans

  • Hans Tang , Landsmeer
    28-11-2017 14:50

    Ook ik kon niet slapen en heb de klok in mijn kamer afgeplakt en wou ook snel naar huis, maar kreeg op de laatste dag nog ijzer toegediend duurde 4 uur, maar dacht dat ze de druppelaar expres langzamer hadden gezet,volgens mijn kwade vrouw was ik een ongeduldige zeikerd. Toen ze mijn medicatie nog in orde moesten maken had ze genoeg van mijn ongeduld en bracht me eerst naar de auto, waar ik nog dik een uur op haar moest wachten, geen probleem ik vond het heerlijk om weer uit het ziekenhuis te kunnen, ben de doktoren wel heel dankbaar en natuurlijk mijn heldin Corrie Jagt voor haar geweldige nier en het alweer 8,5 jaar een fijn leven te hebben.

  • Wouter Haring, Nieuwegein
    27-11-2017 23:53

    Heel fijn Brenda!

    Dat laatste herken ik totaal! Dat je het idee hebt uit een tunnel te komen en alles nieuw is.

  • Dirk Bosman, Wetteren België
    27-11-2017 10:15

    Een mooi verhaal.....nog 2 jaar wachten op een transplantnier,misschien mijn zus als donor ?
    Kijk er hoopvol naar uit ! Het ga je goed met je nieuwe nier.




Geschakelde organen-op-een-chip geven inzicht nefrotoxiciteit

Wetenschappers beginnen steeds meer te werken met 'organen-op-een-chip'. Een orgaan-op-een-chip is een plexiglazen doosje waarin kleine kanaaltjes zitten die belijnd zijn met menselijk orgaanweefsel, ongeveer zo groot als een 9V batterij. Door de kanaaltjes kan bijvoorbeeld bloed stromen, waardoor wetenschappers goed kunnen onderzoeken hoe het weefsel daarop reageert. Amerikaanse onderzoekers hebben recent een 'lever-op-een-chip' en een 'nier-op-een-chip' na elkaar geplaatst, om beter te begrijpen hoe het samenstel tussen beide organen is als het lichaam geconfronteerd wordt met aristolochiazuur, een kankerverwekkende stof.

De belofte van organen-op-een-chip is dat er geen experimenten meer nodig zijn op dieren met één of meer organen die menselijke organen goed nabootsen. Experimenten met één soort orgaan-op-een-chip zijn al gebruikelijk, en wetenschappers werken toe naar een 'mens-op-een-chip', waarbij alle organen van het menselijk lichaam op deze manier gemodelleerd kunnen worden. De 'chip' in orgaan-op-een-chip is overigens dus geen computerchip, en kan niet in een computer worden geprikt.

Lees meer »

Virus versterkt afstotingsreactie tegen donornier »

Door Tineke Kraaij - Een interview met postdoc-onderzoeker Jurjen Ruben uit het LUMC over zijn onderzoek naar de rol van plasmacytoïde dendritische cellen, ofwel pDC’s, in afstoting van een getransplanteerde nier. Zijn onderzoek is vorige maand gepubliceerd in het tijdschrift Kidney International. De publicatie is hier te vinden. Jurjen Ruben is postdoc-onderzoeker bij de afdeling nierziekten in het LUMC.

Lees meer »

Promotie: Zuurstofvoorziening van de nieren en hoge bloeddruk »

De relatie tussen de activiteit van het onwillekeurige zenuwstelsel en de zuurstofvoorziening van de nieren is niet zo sterk als verwacht. Dit kan deels verklaren waarom ingrijpen in dit systeem, zoals bij patiënten met een moeilijk behandelbare of onbehandelbare hoge bloeddruk (renale denervatie), niet zo effectief is als verwacht, stelt René van der Bel in zijn proefschrift.

Lees meer »





NierNieuws en zijn adverteerders maken soms gebruik van cookies. Klik hier voor meer informatie.